DEN HAAG - 'Mevrouw, uw man is in zee gevallen. Ze zijn hem aan het zoeken, maar hebben nog steeds niets gevonden.' Met die twee zinnen werd het leven van Viola Martines (76) uit Den Haag en haar vijf kinderen ruim veertig jaar geleden volledig op z'n kop gezet. Tijdens zijn werk op een booreiland in de Noordzee gleed haar man waarschijnlijk uit. Maar wat er precies is gebeurd, is nog altijd een raadsel. 'Ze hebben hem nooit meer gevonden en ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen. Dat vind ik heel pijnlijk, nog steeds.'
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
Viola zit achter een kopje koffie in het restaurant van het ziekenhuis als presentator Fred Zuiderwijk bij haar komt zitten. 'Ik ben hier voor de eczeem op mijn handen, zware eczeem', vertelt de vrouw als haar wordt gevraagd waarom ze hier is.
'Mijn hele huid lag eraf en dat deed pijn. Het voelt een beetje als een brandwond, dan ligt je vel er vaak ook af', gaat de vrouw verder. 'Maar inmiddels gaat het een stuk beter en heb ik bijna geen eczeem meer', zegt ze terwijl ze haar handen laat zien.
Daarna komt het gesprek op het geboorteland van Viola. 'Ik kom uit Curaçao, maar ik woon nu al 45 jaar in Nederland', vertelt ze. 'Mijn man Ronaldo is eerst naar Nederland gegaan en ik ben later met de kinderen hier naartoe gekomen.'
Ronaldo had in Nederland een baan, hij was steigerbouwer op booreilanden in de Noordzee. Maar daar ging het in 1985 helemaal mis. 'Dat was op 24 mei 1985, die datum zal ik nooit vergeten', vertelt Viola.
'Ik was samen met de kinderen aan het eten toen er opeens twee mannen van het bedrijf waar hij werkte voor de deur stonden. Zij vertelden mij: mevrouw, uw man is in zee gevallen. Ze zijn hem al twee uur aan het zoeken, maar er is nog steeds niets gevonden.'
'Toen wist ik eigenlijk al genoeg', vertelt Viola eerlijk. 'Hij is in zee gevallen, de Noordzee, die komt daar niet meer levend uit, dacht ik. Hij was toen 37 jaar.'
'Onze kinderen waren toen nog niet zo oud, ze zaten allemaal nog op de lagere school. Voor hen was dit natuurlijk heel zwaar', voegt de vrouw toe. 'Ze reageerden eigenlijk heel plat op het nieuws, maar we leefden wel in een huis vol verdriet.'
Uiteindelijk werd er drie dagen op zee gezocht naar de man van Viola. Maar ondanks alle zoekacties, werd zijn lichaam nooit gevonden. 'Ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen. Dat vind ik heel pijnlijk, nog steeds', zegt ze met een verdrietige blik in haar ogen.
Wat er dus precies is gebeurd met Ronaldo is nooit meer duidelijk geworden. 'Ze denken dat hij is uitgegleden tijdens zijn werk en in het water is gevallen. Tijdens het werken moest hij wel een vest aan dat zichzelf opblaast als het met water in aanraking komt. Maar dat is waarschijnlijk niet gebeurd', voegt ze schouderophalend toe.
Naast alle vragen, onzekerheid en het verdriet stond Viola er op 35-jarige ook opeens alleen voor. 'Ik had de zorg voor vijf kinderen, een huishouden dat moest blijven draaien en er moest natuurlijk ook gewoon geld worden verdiend.'
'Ik heb daarom heel veel nachtdiensten gedraaid. Zo kon ik overdag voor de kinderen zorgen', vertelt Viola. 'Dan sliep ik 's middags tot 15.00 uur, daarna ging ik koken, maakte ik alles voor iedereen klaar en daarna ging ik aan het werk. Daarnaast waren de kinderen gelukkig heel zelfstandig.'
Uiteindelijk weet Viola haar leven en dat van haar kinderen op deze manier zo'n vijf jaar draaiende te houden. 'Daarna kon ik niet meer, ik was te moe', zegt ze eerlijk. 'Maar ik heb nooit geklaagd. Het leven moest verder en de kinderen groeiden op.'
Ruim veertig jaar nadat haar man vermist raakte, kijkt Viola ook met een lichte vorm van trots terug op hoe ze het in de jaren daarna zonder hem heeft aangepakt. 'Ik zie het nu ook als een ervaring', vertelt ze tevreden.
'Als ik samen met mijn kinderen ben, praten we er altijd over en laten ze iedere keer weer merken dat ze dankbaar zijn dat ik destijds zo hard heb gewerkt voor ons', legt Viola uit.
Twee jaar na de vermissing van het haar man kreeg Viola zijn overlijdensakte. 'Dat is best snel. Maar omdat zijn collega's hem in het woeste water hebben gezien, was voor iedereen duidelijk dat hij niet meer leefde', legt de vrouw uit.
Ondanks dat er dus geen duidelijke overlijdensdatum is, herdenkt Viola haar man altijd als ze naar Curaçao gaat. 'Met de hele familie denken we altijd aan hem tijdens een heilige mis in de kerk daar. En natuurlijk tijdens de feestdagen, die er weer aankomen. Dan denk ik ook aan hem.'
Maar heeft Viola, na al die jaren, ergens nog hoop dat het lichaam van haar man toch nog wordt gevonden? 'Nee', zegt ze resoluut. 'Ik heb denk ik in de vier of vijf jaar na zijn vermissing hoop gehad, maar nu niet meer.'
'Ik heb er inmiddels wel vrede mee dat hij is overleden. Ik vind het alleen nog altijd moeilijk dat ik hem niet meer heb gezien en geen afscheid van hem heb kunnen nemen', zegt ze droevig.
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag