Gewapend met nieuwe inzichten uit zijn therapie besloot multimiljonair Wim Beelen samen met zijn behandelend psycholoog een ‘psychobiografie’ te schrijven. Hoe kan het dat hij steeds opnieuw in conflict raakt, met anderen én met zichzelf? ‘Het is ook een hel geweest in mijn leven.’
is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincie Zuid-Holland.
Het interview is pas zeven minuten bezig als de eerste tranen opwellen in de helderblauwe ogen van multimiljonair Wim Beelen (51). De speelparkexploitant, die onlangs het attractiepark van Hennie van der Most in Rotterdam overnam (en net als zijn voorganger nu al voortdurend overhoop ligt met de gemeente), heeft een boek uitgebracht. Wim Beelen: van sloper tot inspirator. Terwijl hij vertelt waarom hij zijn levensverhaal op papier wilde zetten, schiet hij vol.
‘Ik kwam in Abu Dhabi een oud-klasgenoot van mijn dochter tegen. Hij zei: ‘Wow Wim, jullie waren altijd een voorbeeld voor ons, jullie waren zo’n mooi gezin. Het perfecte plaatje. Bij ons was het moeilijk thuis, ik wilde altijd dat ik jóúw kind was.’
‘Ik krijg er nu weer de rillingen van’, zegt Beelen met bevende stem.
‘Mensen keken tegen mij op, maar het was een façade. Ze denken: moet je eens kijken, die gozer. Succesvol. Grote bek. Ramt overal doorheen. Met een privévliegtuig, boten en een mooi gezin. Maar het is ook een hel geweest in mijn leven.
‘Toen dacht ik: wie ben ik nou om dit boek níét uit te geven? Omdat je ego gestreeld wordt, moet je niet toch de waarheid opschrijven? Ga je dan leugens vertellen?’ Hij slikt. ‘Dat kan toch niet?’ Hij hoopt dat zijn levensverhaal een inspiratiebron kan zijn, maar wil óók laten zien ‘hoe je het in het leven niet moet doen’.
Beelen schreef het boek samen met zijn behandelaar, psycholoog Martin Appelo. Met hem kwam hij in contact nadat een van zijn ex-geliefden hem van narcisme had beschuldigd. Beelen gaf toen zijn assistent de opdracht om ‘de beste narcisme-expert van Nederland’ te vinden.
Na een uitgebreid therapietraject besloten Beelen en Appelo samen een boek te maken. Het resultaat is een ‘psychobiografie’ waarin Beelen terugblikt op zijn traumatische jeugd, de fysieke en emotionele mishandeling door zijn ouders en zijn complexe liefdesleven. Daarbij wordt hij voortdurend psychologisch geduid door Appelo.
Appelo kwam na overleg met een andere narcisme-expert en een hoogleraar stemmingsstoornissen overigens tot de conclusie dat bij Beelen geen sprake is van een narcistische stoornis – alhoewel hij enige trekken daarvan heeft – maar van een hyperthyme persoonlijkheid.
Hyperthymie wordt gekenmerkt door een ‘abnormaal positief gemoed’. Mensen met deze persoonlijkheidskenmerken leven, denken en beslissen in een razend tempo. Volgens Appelo kunnen ze moeite hebben zich in de belevingswereld van anderen te verplaatsen. Hij omschrijft Beelen als een spraakwaterval, die verbanden legt die voor zijn omgeving soms zo vreemd zijn dat ze moeilijk te volgen zijn.
‘Dat is supervermoeiend. Alles wat je van je eigen psyche begrijpt, wordt niet per se makkelijker’, zegt Beelen, hoogblond en sober gekleed in een grijs vest, in zijn luxueuze kantoor aan de Amsterdamse Apollolaan.
Zijn accent voert terug naar het Gelderse dorp Nunspeet, waar hij opgroeide in hartje Biblebelt, op de Veluwe. In de hoek staat een schilderij van de ark van Noach. Tijdens het drie uur durende onderhoud rookt Beelen voortdurend sigaretten vanuit zijn bureaustoel bij het raam.
‘Ik ben met mezelf aan de slag gegaan’, zegt hij, terwijl hij een peuk naar buiten schiet, richting het groenperkje voor het gebouw. ‘Ik heb weleens drie psychologen tegelijk gehad.’
Hyperthymie kan volgens Appelo tot twee uitersten leiden. ‘De ene helft raakt sociaal geïsoleerd of belandt zelfs aan lager wal doordat ze geen aansluiting vinden bij anderen.
De andere helft kan juist bijzonder succesvol worden doordat hun grenzeloze energie, durf en vernieuwende visie leiden tot briljante concepten of ondernemingen.’
Dat laatste is van toepassing op Wim Beelen. Hij werd op zijn 17de zelfstandig ondernemer in de handel in appels, peren en veevoer. Bekendheid verwierf hij met de Beelen Groep, die uitgroeide tot het grootste sloopbedrijf van Nederland met honderden werknemers en een omzet van 100 miljoen euro per jaar. ‘Mijn kleinkinderen noemen mij nog steeds Opa Sloop’, zegt Beelen, die op zijn 19de zijn eerste kind kreeg, terwijl hij aan een cappuccino nipt.
Met zijn investeringsmaatschappij Larendael verlegde hij vervolgens zijn aandacht naar grootschalige logistieke infrastructuur. Zo ontwikkelde hij de Amsterdam Logistic Cityhub, een hypermodern meerlaags logistiekgebouw, dat hij voor 307 miljoen euro verkocht. Het ADM-terrein in het Amsterdamse Westelijk Havengebied saneerde hij, en hij bouwde er nieuwe kades, waarna hij verzeild raakte in een vergaand conflict met de gemeente Amsterdam, die het terrein uiteindelijk overnam voor 165 miljoen.
De laatste jaren verschoof Beelens aandacht steeds meer naar maatschappelijke en recreatieve projecten. Zo huurt hij de 70 meter lange ‘replica’ van de ark van Noach, bouwde hij een biologische plantenkwekerij in Houten om tot Eten bij Beelen en nam hij afgelopen jaar het zieltogende attractiepark in wording over in Rotterdam-Zuid, dat nu Spelen bij Beelen heet en onder zijn leiding eindelijk de deuren opende.
Nadat Beelen een tijdlang van het geloof was afgevallen, speelt religie nu weer een belangrijke rol in zijn leven. In zijn boek legt hij zijn eigen levensverhaal naast dat van Bijbelse figuren. Hij herkent zichzelf in de beproevingen van Mozes, de worstelingen van Jacob en de enthousiaste onstuimigheid van Petrus. Die combinatie van persoonlijke ontboezemingen, Bijbelse wijsheden en zakelijke successen levert een even curieus als onthullend portret op.
Waarom wilde u de Bijbelse lessen in uw boek verwerken?
‘Die Bijbel is gewoon zo waar voor mij, dat is niet normaal. En dan denk ik: sukkel, je had het allemaal kunnen weten, die domme dingen die ik heb gedaan. Het staat allemaal al in de Bijbel. Ik wil dat andere mensen die lessen wél kunnen meenemen.’
Beelen deelt in het boek ook zelf levenslessen uit. Een van de belangrijkste luidt: ‘uit het gedoe blijven’. Wie de laatste tijd het nieuws over Beelen volgt, blijft even bij die woorden hangen. Want als Beelen ergens níét in lijkt te slagen, is het uit het gedoe blijven.
Zijn entree in Rotterdam is dit jaar allesbehalve onopgemerkt gebleven. Zo botste hij met de gemeente over de erfpacht van zijn attractiepark, over een pand dat hij zou moeten ontruimen in zijn miniatuurmuseum Miniworld en over de ark van Noach, die hij naar de Maashaven liet slepen terwijl de vergunningen nog niet rond waren.
Maar de meeste aandacht ging de afgelopen tijd uit naar zijn juridische strijd met Kevin van Eikeren, gemeenteraadslid voor Pro in Rotterdam. Van Eikeren had in interviews gesuggereerd dat Beelen zich schuldig had gemaakt aan omkoping en dat hij zich gedroeg als een ‘proleet’, ‘patjepeeër’ en een ‘spijkerharde speculant’, die het attractiepark uitsluitend zou overnemen om er op termijn dure woningen te kunnen bouwen – een claim die hij volgens Beelen, die niet geïnteresseerd zegt te zijn in vastgoed, niet kan waarmaken.
‘Als ik hoor hoe hij zich gedraagt tegen iedereen, dan vind ik hem een onbeschaafde man’, zegt Van Eikeren tegen de Volkskrant. ‘Dit waanzinnige gedrag van multimiljonairs zien we helaas steeds vaker. Eerst in Amerika en nu hier. Het grote arrogante geld tegen de gewone mensen. En je ziet het, als je dat benoemt, krijg je een rechtszaak.’
Van Eikeren had Beelen er ook van beticht in Amsterdam een ton te hebben gedoneerd aan de Partij voor de Dieren en het CDA om hun stemgedrag in de gemeenteraad te beïnvloeden. De besluitvorming over het ADM-terrein had toen echter al plaatsgevonden. Van Eikeren heeft later erkend dat zijn bewering inderdaad ‘niet helemaal scherp’ was.
Toen had Beelen echter al een civiel kort geding aangespannen vanwege wat hij ‘onrechtmatige uitlatingen’ noemt. ‘Niemand durft tegen dit soort mensen op te staan, maar ik trek hier een lijn’, zegt Beelen. Critici kijken daar diametraal anders naar: zij zien juist een poging van Beelen om een volksvertegenwoordiger met juridische druk het zwijgen op te leggen.
De rechter stelde Beelen in eerste aanleg grotendeels in het gelijk. Van Eikeren moest een publieke rectificatie plaatsen op zijn Instagram- en LinkedIn-pagina. Maar het hof vernietigde dat vonnis in een turbospoedappèl. Van Eikeren hoeft niet te rectificeren en Beelen moet hem juist bijna 5 duizend euro aan proceskosten betalen.
‘Tussen gelijk en geluk zit een groot verschil’, zegt Beelen. ‘Maar zolang God mij gezond houdt en energie en kracht geeft, heb ik een langere adem.’
Wat deed het met u dat Van Eikeren u een ‘patjepeeër’ en een ‘proleet’ noemde?
‘Ik dacht: wow, dit is verdrietig. Ik ben niet boos en vind hem ook geen klootzak. Ik zou hem mijn boek willen geven en zeggen: ‘Je bent net als Wim een gewond kind.’ Hoe gewond moet hij zijn dat hij direct zo in de overlevingsstand schiet?’
U heeft er moeite mee als u persoonlijk wordt aangevallen. Maar u deelt zelf ook makkelijk uit. U noemde uw voorganger Hennie van der Most in een interview een ‘narcist’.
‘Ik mag eigenlijk niet iemand een label geven. Maar ik bedoel, als we het over dat spectrum hebben, zit hij daar wel in. Want hij is altijd slachtoffer. Hennie, met alle respect, gooit iedereen voor de bus.’
Waarom lukt het u niet om uit het gedoe te blijven?
‘Uit het gedoe blijven betekent voor mij dat ik me niet meer laat traumatiseren. Dus als iemand mij in een hoek duwt waar ik echt niet wil zijn, dan laat ik niet meer over me lopen.’
Telkens komt u in het nieuws. Onlangs nog toen u spaarzegelmiljardair Robert van de Wallen voor de rechter sleepte omdat hij had beloofd dat u een weekje met zijn superjacht mocht varen, maar hij kwam daar op terug. De druk op het rechtssysteem is al groot. Ik denk dan: kunnen deze eigenzinnige multimiljonairs hun vetes niet in hun vrije tijd uitvechten?
‘Daar kan ik niet te veel over zeggen, want het is onder de rechter. Hij heeft iets beloofd. Het wordt tijd dat mensen gewoon een afspraak met mij nakomen als ze die maken. Anders moeten ze van mij wegblijven.’
In een podcastinterview zei u onlangs dat een bezoekje aan de Efteling het ‘verkrachten van mens en kind’ is. Is dat niet een beetje overdreven?
‘Kinderen worden daar geïndoctrineerd met cola, suikerbommen, slecht eten, knuffels. Op elke hoek van de Efteling wordt geprobeerd je iets te verkopen. Die mensen denken alleen maar aan geld. Ik vind dat misdadig naar gezinnen toe.
‘Kinderen van 0 tot 12 jaar zouden zelf hun emoties moeten kunnen reguleren. Die moet je niet in een spookhuis laten schrikken. Dat is gewoon niet goed. Daarom zit de psychiatrie helemaal vol met kinderen.’
Waar Beelen met die laatste zin op lijkt te doelen: de jeugdpsychiatrie in Nederland kampt al jaren met ernstige overbelasting, waardoor de wachtlijsten voor specialistische zorg lang zijn. Als het over kinderen gaat, wordt Beelen snel emotioneel.
Uw moeder was hard voor u, staat in het boek. Ze vertelde u vaak dat u dom, waardeloos en een mislukking was. Nooit zei ze een keer: ik hou van je. Wat deed dat met u?
‘Dat was verschrikkelijk.’ Hij staat op. ‘Weet je hoe het bij ons thuis ging? Over een façade gesproken. Als wij naar buiten gingen, dan pakte onze moeder ons altijd zo beet.’ Hij doet enkele zeer ruwe armbewegingen voor. ‘En dan maakte ze met een washandje zo onze mond schoon. Want die kinderen moesten er natuurlijk wel perfect uitzien.’
Zijn moeder leeft nog, maar ze wordt afgeschermd door een van de vijf broers van Beelen, schrijft Appelo in het boek. Volgens de broer, die namens de familie spreekt, is hun moeder te oud en doof om nog over Wim in gesprek te gaan. Ook wil hun moeder geen kwaad over anderen spreken, zegt de broer.
Een jeugdvriend noemde uw moeder de ‘gevangenisbewaarder’, omdat ze demonstratief met een grote sleutel om haar nek liep. Die was van een kast waar de lekkernijen in lagen. Heel af en toe mochten de kinderen iets hebben en werd de kastdeur ontgrendeld. Dan was het net alsof een groep uitgehongerde wolven op een prooi afstormde, zei hij.
‘Bizar, ja. Ik was dat vergeten, maar het klopt gewoon wat hij zei. Voor ons was het normaal dat het zo ging, omdat we niet beter wisten.’
Uw moeder leeft nog, maar u heeft zelden contact met haar. Is ze inmiddels wel trots op u?
‘Nee. Een vriend van mij stapte een keer tijdens een feestje op haar af. Hij zei: ‘U bent vast en zeker heel erg trots op uw zoon.’ Zij antwoordde: ‘Trots op Wim? Nee hoor.’ Ze zei dat ook gewoon tegen mij. En dan met zo’n priemend vingertje erbij, zoals de dominee dat ook altijd deed.’
Welke rol speelde het orthodox-gereformeerde geloof bij u thuis?
‘Het was dogmatisch. Mijn ouders zeiden vaak: jullie komen in de hel, jullie zijn slecht. Maar dat staat helemaal niet in de Bijbel. God sluit niemand uit. Jezus ging openlijk om met hoeren en zondaars. God is een en al liefde. Maar dat werd ons niet zo geleerd. Dat heb ik in ieder geval niet zo ervaren. Klappen kon je krijgen, en je moest je mond houden. Al deden mijn ouders waarschijnlijk ook maar hun best, iedereen doet dat.’
In het boek staat dat u geregeld door uw vader, die inmiddels is overleden, in elkaar werd geslagen.
Er verschijnen opnieuw tranen in zijn ogen. ‘Het was zó heftig. Ik kwam een keer één minuut te laat thuis. Mijn vader en een van mijn broers hebben me toen in de bijkeuken ingesloten. Ik kon geen kant op. Ik zei op een gegeven moment zelfs: ‘Sla me maar dood.’ En toen stopten ze. Ze hebben me zó veel geslagen.’
Hij kijkt ineens op. ‘Door de constante alertheid in mijn jeugd heb ik me aangeleerd om te letten op de ogen en mimiek van anderen. Jij kijkt ook verdrietig uit je ogen. Ik ben gewoon eerlijk tegen je.’
Dat heeft u goed gezien. Mijn relatie is net verbroken.
‘Dat vind ik heel heftig. Dus ik let op heel andere dingen dan een ander.’
In het boek staat dat u anders was dan de andere kinderen. U vermeed opgelegde taken, lapte regels aan uw laars en durfde het conflict aan te gaan. Zo werd u de zondebok thuis. Hoe was dat?
Er komt een trilling in zijn stem. ‘Dat is niet te doen, man. Dat is niet normaal. Maar ik ben echt niet eenzaam erin. Weet je hoeveel mensen er zelfmoord plegen? Wim is niet zielig. Ik zit hier nog.’
Omdat u weet te praten over uw problemen.
‘Dat is toch rijkdom? Dat ik dat uiteindelijk ben gaan doen.’
Toch lukt het Beelen zelf ook niet om zijn eigen kinderen te behoeden voor een moeilijke jeugd. Wanneer er conflicten zouden zijn tussen zijn ex en zijn dochter, of tussen zijn stiefdochter en dochter, greep hij niet in, maar bagatelliseerde hij de voorvallen, schrijft hij in zijn boek. ‘Ik zette mijn ex op de eerste plaats’, zegt Beelen. Hij ziet zichzelf in liefdesrelaties als een pleaser die geen duidelijke grenzen kan stellen.
‘Mijn dochter van 26 zei tegen me: ‘Papa, je bent een geweldige vader en ik zal in elk leven weer voor jou kiezen als vader. Maar ik heb me ook heel vaak onveilig gevoeld.’ Ik dacht: maar dat heb ík ook meegemaakt. Hoe kan het nou dat ik mijn kind waar ik zielsveel van houd, zich ook onveilig heb laten voelen?
‘Mijn dochter zegt weleens tegen me: ‘Pap, ik vind het zo verdrietig. Mensen begrijpen jou niet. Ik zou zo graag de schakel tussen jou en andere mensen willen zijn, want dan begrijpen ze je wel.’
Hij krijgt opnieuw vochtige ogen. ‘Dan zeg ik: ‘Maar lieverd, dat is niet jouw taak. Jij hoeft papa niet te beschermen, ik moet jou beschermen.’’ Hij zucht. ‘Ik heb zulke leuke kinderen. Maar het is ook heel ingewikkeld.’
In het boek staat dat u een keer een spreekbeurt hield over paarden. Toen nam u uw klasgenoten mee naar buiten en stond er daadwerkelijk een paard op het schoolplein. Zat de vindingrijke ondernemer al vroeg in u?
‘Toen kreeg ik een 9! Dat was mijn hoogste cijfer ooit op school. Ik kon niet goed leren, ik was vooral een doener. En ik wilde nooit thuis zijn omdat het zo onveilig was. De buurman had een boerderij, daar ging ik dan vaak de koetjes en kalfjes voeren en de varkensschuur schoon spuiten. Hij heeft toen dat paard geregeld.’
Kreeg u daar en bij werkgevers de waardering die u thuis miste?
‘Ze zagen dat ik mijn best deed. Hard werken past gewoon bij mij. Daardoor had ik geen last meer van onzekerheid en minderwaardigheidsgevoelens. Je kunt echt wel zeggen dat ik mijn rotgevoelens letterlijk en figuurlijk heb weggewerkt.’
De verkoop van de Amsterdam Logistic Cityhub was een ongelooflijk succes. 307 miljoen bracht het op. Krijgt u daarvan de bevestiging dat u er mag zijn?
‘Kijk wat een succes het is geworden. Wow, ik word dan helemaal ontroerd. Al die mensen, die de hele dag met vastgoed bezig zijn, die denken dat ze King Kong zijn, stonden gewoon in hun hemd. Ze zeiden dat het een onmogelijk project was. Maar die boer uit Nunspeet, die sloper die nog nooit een gebouw hoger dan 15 meter had gebouwd en geen verstand had van logistiek, krijgt de gave van boven.’
U heeft een hulpverlenerssyndroom, schrijft u in uw boek. Wat bedoelt u daarmee?
‘Ik kwam laatst een dakloze man tegen die blikjes verzamelde. Ik vroeg hem of hij gegeten had. Dat had hij nog niet. Ik betaalde zijn eten en we raakten aan de praat. Ik zei tegen hem: zolang als ik leef, zal ik altijd je huis betalen. Ik zei: Robert, je bent mijn vriend. Je zit in mijn hart.
‘Ik heb toen ter plekke 2.500 euro naar Robert overgemaakt. Maar de bank heeft het bevroren, want het was een ongebruikelijke transactie. Voorts heeft de bewindvoerder gezegd: dat mag niet, want dan stopt de uitkering. Het is zo heftig, dit land. Een gegijzeld systeem.’
Een vriend van u zegt over u: ‘Als je accepteert dat hij echt heel raar is en je hebt het geduld om het met hem vol te houden, en je laat merken dat je in hem gelooft, dan geeft hij je leven meerwaarde.’
Hij neemt nog maar eens een hijs van zijn sigaret: ‘Een vriend van me zei ook: je kunt mij vergelijken met Elon Musk. Doe normaal, man, zei ik. Musk is een grote gast. Die heeft wel vier werelden gecreëerd met Tesla, PayPal, SpaceX en Starlink.
‘Die vriend zei: ‘Nee, maar jij bent briljanter dan Musk. Want jij luistert naar een ander.’’
De Amsterdamse burgemeester Femke Halsema had het na jullie conflict over het ADM-terrein, over ‘continu in de rede vallen’, ‘stem verheffen’ en ‘dreigende boodschappen afgeven’. Ze verzocht u om haar niet meer rechtstreeks te benaderen, ook niet via onbekende nummers.
Zijn ogen worden vurig. ‘Dat is helemaal niet waar. Kijk, Femke Halsema zit heel erg in haar hoofd. Femke Halsema duldt echt nul tegenspraak.’
Dit conflict ligt helemaal aan haar?
‘Ik hou ook van Femke. Ze vroeg me een keer: wat wil jij nou in je leven? Ik zei: het liefst een knuffel. En toen gingen we elke keer knuffelen. Altijd. Ja, het is echt waar. Vraag maar aan haar.’
Een woordvoerder van burgemeester Halsema zegt in een reactie dat ‘er nooit is geknuffeld’.
Martin Appelo noemt u een liefdevol mens. Maar voor een liefdevol mens krijgt u wel vaak ruzie.
‘Dat is niet waar. Het gaat mij om de vraag: waar trek je de grens? Denk daar maar eens over na. Mensen waren gewoon gewend dat ze mij konden verkrachten.’
Dat zware woord gebruikt u wel erg vaak.
‘Dat is niet shockerend bedoeld. Maar ik voel dat ook echt zo. Het is heel zwaar als je geestelijk wordt mishandeld.’
Afgelopen maart nam Wim Beelen het attractiepark in Rotterdam over van Hennie van der Most. Van der Most had er veertien jaar zijn handen vol aan, liep tal van tegenslagen op, wist het park niet open te krijgen en ging uiteindelijk zelfs failliet.
Waarom wilde u het hebben?
‘Die ark van Noach kwam ooit in mijn leven gevaren. Ik had twee jaar lang gedoe om die ark ergens te kunnen laten aanmeren. Bij het speelpark kon het wel.’
Ik las ergens dat u het juist voor de kinderen zou hebben gedaan.
‘Ja, dat kinderen op de ark kunnen lopen en dat ze dan ooit denken: wow, dát is bijzonder. Ik heb mijn kinderen niet met het geloof opgevoed. Mijn kleinkinderen weten er ook niks van. En toen dacht ik: egoïst, daar moet toch ieder kind meer van weten?
‘Mijn dochter wilde ook dat ik het speelpark overnam. Ze zei: ‘We willen toch altijd iets voor kinderen doen?’ Ik wilde eigenlijk helemaal niet. ‘Maar ze zei: pap, dit kun jij gewoon.’
Hij schiet weer vol. ‘Maar we hebben het zó snel open gekregen. En dan word je door zo’n Van Eikeren verketterd, jongen. Dat is zo verdrietig, dan moet je gewoon bidden voor de kracht om te blijven staan.
‘Ik wil dat de kinderen voor een tientje mogen spelen. En ze kunnen voor 1 euro groenten krijgen. Heerlijk eten, wow, en ook voor een eerlijke prijs. Nou, dank u wel, God, dat ik dat kan doen. Maar het is wel lastig: een b2c-bedrijf (business-to-consumer, red.). Dat ze het op Google Reviews één ster geven als ze het kut vinden.
‘Ik ga heel vaak bij de uitgang van het speelpark zitten en dan zie ik al die glinsterende oogjes en dan denk ik weer: o ja, hier doe ik het voor. Het is ook niet voor niets op mijn pad gekomen. Wat moest ik in Rotterdam-Zuid? Man, wat een gedoe. Ik kwam nooit in Rotterdam. Pokkeneind weg.’
Hoelang Beelen het attractiepark nog mag exploiteren, is onzeker. Het geduld van de gemeenteraad lijkt op: de opening liet onder Van der Most lang op zich wachten. In een onlangs unaniem aangenomen motie sprak de raad zich uit tegen verlenging van de erfpacht na 2030. Het terrein is gewild en de gemeente ziet er liever betaalbare woningen verrijzen.
Was u van die discussies wel op de hoogte toen u het kocht voor 6,5 miljoen?
‘Ik volgde het helemaal niet. Ik ben daar helemaal niet mee bezig.’
U heeft gedreigd tot aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg te procederen als de erfpacht niet wordt verlengd.
‘We hebben als Nederlanders allemaal dezelfde rechten en plichten. De erfpacht niet verlengen kan toch alleen als het park niet is open geweest? Ze hebben die clausule erop gezet om druk erop te houden dat het er wel kwam. En nu is het er. Ik heb het binnen een paar maanden open gekregen. Het is fantastisch, het wordt echt een icoon van Zuid.’
Ik acht de kans groot dat ze u er uit gaan zetten eind 2030.
‘En dan? Dan heb ik het toch vijf jaar mogen doen? Met mijn gaven impact kunnen maken voor kinderen?’
U had het eerder in een interview over ‘45 zeteltjes’ in de Rotterdamse gemeenteraad. U lijkt geen hoge pet op te hebben van raadsleden.
‘Ik heb een hoge dunk van ieder mens. Maar dat betekent niet dat Kevin van Eikeren met 1.335 stemmen een mandaat heeft op 670 duizend inwoners. In Nunspeet zou je daarmee een mandaat hebben.’
Van Eikeren haalde met dat aantal zetels overigens zelfstandig de voorkeursdrempel, terwijl hij op plek zeven van de lijst stond.
Overweegt u zelf ooit de politiek in te gaan?
‘Nee, dan ga ik dood. Je gaat eraan kapot. Kijk naar Pieter Omtzigt, die wordt neergezet als gekkie. Ik word ook neergezet als gekkie. Maar als je twintig jaar geleden cocaïne gebruikte, was je gestoord. Als je het nu gebruikt, is het normaal. En als je het niet gebruikt, ben je gestoord. Nou, laat mij dan vandaag gestoord zijn.
‘Heel veel mensen zouden in mijn positie niet met jou in gesprek willen. Journalisten zijn gevaarlijk, zeggen ze dan. Maar journalisten doen gewoon hun werk. Iedereen hoeft toch niet hetzelfde te zijn. Dat is toch ook het mooie aan het leven?’
U bent inderdaad openhartig tegen journalisten. Hoeveel geld heeft u eigenlijk op de bankrekening staan?
Zijn ogen beginnen te glinsteren. ‘Wil je dat weten?’ Hij opent zijn apps van Van Lanschot Kempen en ABNAmro. ‘Ik heb heel veel aandelen. Ik heb nu 120 miljoen euro in dit ene aandeel. En hier heb ik 30 miljoen. Die buitenlandse app kan ik nu niet bekijken. Ik denk dat daar nog 30, 40 miljoen op staat.
‘Ik heb ook nog drie banken. Hier: heb ik ook 14,6 miljoen euro op staan. Maar ik heb ook veel in vermogen. In Houten heb ik 35 miljoen in een boerderij. Voor mijn huis heb ik 10 miljoen betaald. In Spelen bij Beelen heb ik nu 18 miljoen euro zitten. En ik heb geen schulden, hè.
‘Ik ben gewoon eerlijk tegen jou, maar ik ben er zelf nooit mee bezig. Ik heb niks met geld. Het is ook niet van mij, hè. Ik mag het gewoon gebruiken om mooie dingen te doen.’
U heeft het in bruikleen van God?
‘Ik vind het net zo veel van een ander als van mij. Want ik ben helemaal niet beter dan een taxichauffeur. Zonder Wim Beelen zou de wereld gewoon doordraaien, maar zonder de mensen die aan het bed werken echt niet hoor.’
De ochtend na het interview belt Beelen op. ‘Ik wil je bedanken voor het interview. Ik was erg emotioneel, het wroeten in mezelf blijft heftig. Ik heb in mijn leven fouten gemaakt, maar het leven loopt zoals het loopt. Ik hou nu van mezelf, ik vaar op een integer kompas.’
Cv Wim Beelen
1975 Geboren op 29 mei in Nunspeet.
1992 Begint op 17-jarige leeftijd met ondernemen, aanvankelijk in de veevoerhandel. Bouwt werkzaamheden uit in de personeelsbemiddeling.
1999 Begint voor zichzelf in de sloopsector. Bouwt de Beelen Groep uit tot een grote Nederlandse onderneming op het gebied van sloop, asbestverwijdering en recycling.
2018 Koopt via zijn investeringsmaatschappij Larendael een zwaar vervuild voormalig chemieterrein in het Amsterdamse havengebied. Laat de bodem saneren en ontwikkelt er de Amsterdam Logistic Cityhub.
2020 Verkoopt de Beelen Groep en richt zich vervolgens op infrastructuurontwikkeling en investeringen.
2021 Koopt via Larendael het ADM-terrein in het Amsterdamse Westelijk Havengebied.
2021 Verkoopt het project Amsterdam Logistic Cityhub aan vastgoedontwikkelaar CTP voor 307 miljoen euro.
2022 Introduceert plannen voor de Dutch Superyacht Tech Campus, gericht op de bouw en reparatie van grote jachten in de Amsterdamse haven.
2025 Verkoopt het ADM-terrein aan de gemeente Amsterdam voor 165 miljoen euro.
2026 Neemt de failliete plantenkwekerij Jongerius in Houten over en breidt het terrein met omliggende percelen uit tot circa 35 hectare.
2026 Koopt het voormalige attractiepark Rivoli in Rotterdam-Zuid en doopt de naam om tot Spelen bij Beelen. Onder zijn leiding is het park opengegaan.
2026 Publiceert samen met Martin Appelo Wim Beelen: Van sloper tot inspirator.
Beelen heeft een partner, drie kinderen en drie kleinkinderen.
Dit is een interview uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant