Tv-recensie Het was even geleden, maar Mark Rutte was weer eens op de Nederlandse televisie. In een uur durende bilaterale ontmoeting met Jeroen Pauw vertelde de NAVO-chef dat we door mist héén moesten kijken.
NAVO-chef Mark Rutte in gesprek met Jeroen Pauw.
De secretaris-generaal van de NAVO zat aan de talkshowtafel van Jeroen Pauw. Een heel uur Pauw & De Wit was gereserveerd voor Mark Rutte, vanwege, aldus Pauw, „de gespannen situatie in de wereld”. Hij dacht hierbij aan de Russische dreiging en een onberekenbare president in het Witte Huis. We vernamen dat Rutte deze president na de verkiezingsnederlaag van diens partij een berichtje had gestuurd met als strekking „Kop op”.
Toch begon Pauw eerst over de Nederlandse politiek, ongetwijfeld in een poging om zijn gast in ontspannen en gulle Rutte-modus te masseren. Aan je doodzieke broer is je openingsvraag ook niet: dus hoe lang heb je nog? En het gerommel over het Belastingplan is tenslotte van een andere orde dan de „één tot anderhalve dode of ernstig gewonde Rus per minuut” waar Rutte later over sprak.
De Haagse politiek bleef „natuurlijk een grote hobby”. Maar iets negatiefs over het huidige kabinet zeggen wilde hij niet. Dat had Rutte destijds ook „het heerlijke” gevonden aan zíjn voorganger Balkenende: „Die heb ik in die veertien jaar daarna nooit gehoord.” Pauw probeerde hem via kritiek van Diederik Samsom op de coalitie alsnog te verleiden. Tevergeefs. Wat het wel opleverde: Samsom was een „heel bijzondere vogel” en „echt een prachtvent”. Verder beweerde Rutte dat premier Jetten groot gezag binnen de NAVO genoot („Als hij praat, wordt de pen neergelegd”) en ook Dilan Yeşilgöz („Zij staat internationaal écht op de kaart”) kon rustig slapen.
Toen Rutte stelde dat Trumps oorlog met Iran nuttig was, vond Pauw: „Alles wat u net zei, ik bedoel dat niet flauw, klopt eigenlijk niet.” Dat vond Rutte dan weer niet kloppen. Later vroeg Pauw hoe de NAVO-chef omging met kritiek. Dat bood, „zoals het zo vreselijk heet in de sociologie: een kans”. „Hebben ze een punt?”, vroeg hij zich dan af. Als het ging om de kritiek op zijn volgens sommigen slijmerige omgang met Trump luidde zijn antwoord: nee. Het verloop van het gesprek deed vermoeden dat dit vaker de uitkomst was van deze ‘kans’.
Veel nieuws leverde de avond niet op. Rutte benadrukte gedurende de uitzending op verschillende manieren dat NAVO-landen zich vooral niet „de hele dag” moesten laten afleiden door allerlei „dingetjes”. Een doorgeknipte zeekabel hier en daar bijvoorbeeld – met de groeten van Poetin. Hybride oorlogsvoering dus. Ook „elke minuut die we besteden aan die drones die af en toe uitwaaieren naar ons grondgebied” was zonde, waarbij ‘uitwaaieren’ klonk als een wat tactloos eufemisme voor een moordwapen. Hoe zou Rutte een schietpartij omschrijven? Een ronddartelende kogel?
De drones waren „mist” waar doorheen gekeken diende te worden, richting het échte gevaar: achterblijvende defensie-investeringen van NAVO-landen, tegenover een Rusland met een op volle toeren draaiende oorlogseconomie.
Ruttes lenigheid en kracht waren weer volop zichtbaar: streng zijn zonder boosheid, duidelijk zonder oordelen. En natuurlijk de lach, het smeermiddel bij wrevel. Tijdens NAVO-vergaderingen lachte hij ook wat af, júist omdat het werk vaak zo zwaar was. Met Meloni kon hij „verschrikkelijk” lachen en Zelensky had „altijd een grap klaarliggen”. Met de Oekraïense president droomde hij weleens van een tijd ná ellende en oorlog. Ze hadden al een plan: „We gaan op een Zwitserse bergtop zitten en ons helemaal platdrinken.”
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie