Net als in Squid Game zijn de gebeurtenissen in Dead-End Job een reflectie op de Zuid-Koreaanse maatschappij. De onderwereld in deze horrorserie heeft iets weg van The Upside Down uit Stranger Things, maar dan net wat absurder.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Twee jaar nadat Parasite van Bong Joon-ho de Oscar voor beste film had gewonnen, werd de Zuid-Koreaanse fantasyserie Squid Game de meestbekeken serie in de geschiedenis van Netflix. Het was het definitieve bewijs dat Zuid-Korea een stevige greep op de internationale popcultuur had.
Het is niet vreemd om de nieuwe Zuid-Koreaanse serie Dead-End Job, komedie en horror tegelijk, in de traditie van Squid Game te plaatsen. Net als die voorganger heeft deze serie van Han Jun-hee ook iets van een gamestructuur. Liefhebbers van de recente horror-gameverfilming Resident Evil zullen zich er helemaal bij thuis voelen.
Net als in Parasite en Squid Game zijn de (fantastische) gebeurtenissen in Dead-End Job een reflectie op de grimmige maatschappelijke realiteit in Zuid-Korea, waar veel jonge mensen niet kunnen voldoen aan de eisen die hun ouders en de samenleving stellen.
Dertiger Byeon Hyuk-jun (Lee Jae-wook) gaat gebukt onder schulden en staat in de openingsscène op het punt van een brug te springen, als hij een advertentie van een uitzendbureau ontdekt waarin ‘perfect’ werk wordt beloofd, werk waarmee je vijftig maal het minimumloon kunt verdienen.
In een geheimzinnig achterafkantoortje krijgt hij zijn eerste, ogenschijnlijk eenvoudige baantje: de nachtdienst draaien in een buurtsupermarkt. In een notitieblok vindt hij ‘huisregels’ over ‘niet-menselijke entiteiten’, die hem bepaald niet geruststellen.
De dienst wordt één lange nachtmerrie, waarin duidelijk wordt dat het baantje bestaat uit het bewaken van een doorgang naar een onderwereld, waardoor een niet-aflatende stroom van demonen (let vooral even op de rattenkoning) richting de bewoonde wereld wil komen. De onderwereld in Dead-End Job heeft wel iets weg van ‘The Upside Down’ uit Stranger Things, maar dan net even wat absurder.
Elke aflevering biedt weer een ander baantje, waarbij telkens het uurloon wordt verdubbeld. Net als Squid Game wordt de hoofdpersoon zo voor een moreel-financiële puzzel gesteld. Maar Dead-End Job maakt ook slim gebruik van de schuldenkwestie door een aantal misstanden in de Koreaanse samenleving bloot te leggen, van gebrekkige zorgverzekeringen tot de aandelenmarkt als casino waarbij de bank altijd wint. Dan maar demonen bestrijden.
In de loop van de acht afleveringen lopen er een aantal rode draden, rond onderzoeker Eum Yeon-joo (de Koreaanse steractrice Go Min-si) en zus Ji-yoon (Kim Min-ha), in tegenstelling tot haar oudere broer een getalenteerde en onbevreesde demonenbestrijder.
Dead-End Job bevat genoeg computereffecten, maar ook een aantal spectaculaire sets, met naast de supermarkt uit de openingsaflevering ook een flatgebouw met een eigen wil, alsof M.C. Escher de architect was, en een geweldige aflevering in een oude bioscoop, waarin film en droomrealiteit samensmelten.
De climax van de serie speelt zich af in een geweldig pervers pretpark, waar we een groteske variant van het sprookje van de drie biggetjes meemaken. En hoewel de serie een duidelijke afronding krijgt, biedt ze ook een opening naar een eventueel tweede seizoen.
★★★★☆
Horror
Achtdelige serie van Han Jun-hee.
Met Lee Jae-wook, Go Min-si
Te zien op Netflix.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant