Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
In de aanloop naar de verkiezingen in de Verenigde Staten verscheen een ingezonden bijdrage in de Volkskrant. Daarin schreef publicist en promovendus Thomas Huttinga dat de aandacht voor de Amerikaanse midterms overdreven was. Wij in Europa merken er immers weinig van. ‘Ook na de uitslag van de midterms valt voor ons in Europa geen Amerikaanse koerswijziging te verwachten.’
Huttinga betoogde dat we veel meer aandacht moeten hebben voor politieke ontwikkelingen die dichter bij ons in de buurt plaatshebben, ‘zoals een verklaring voor de groei van radicaal-rechts in Duitsland en Frankrijk, of de recente verkiezingswinst van de studentenpartij in Servië’.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Die obsessie met Amerikaanse politiek kan inderdaad ergerlijke vormen aannemen, zoals met de aandacht voor en euforie over Zohran Mamdani, die vorig jaar tot burgemeester van New York werd verkozen. Toen afgelopen lente Bally Bagayoko, een zwarte moslim, burgemeester werd van het Noord-Franse Saint-Denis en daarmee Frankrijk behoorlijk op zijn kop zette, hoorde je daar nauwelijks iets over.
Maar wat mensen als Thomas Huttinga en ik over het hoofd zien als we die Nederlandse fixatie op Amerika bekritiseren, is niet zozeer de sociaaleconomische invloed die de Verenigde Staten op ons dagelijks leven hebben – wat dat betreft kunnen we ons inderdaad beter druk maken over stakingen in Frankrijk, deelstaatverkiezingen in Duitsland of bilateraaltjes in Brussel – maar de sociaal-culturele invloed.
Ik vind het ook niet leuk, maar de Verenigde Staten hebben wat dat betreft nu eenmaal een voorbeeldfunctie. De verkiezing, opkomst en dominantie van Donald Trump hebben ertoe geleid dat ook in Europa de waarheid er niet meer toe doet; dat ook hier onbeschoftheid en schreeuwerigheid de standaard zijn geworden; dat fatsoen, respect en feitelijkheid de helft van hun soortelijk gewicht verloren; dat racistische, seksistische, fascistische en toxische taal en denkbeelden zijn genormaliseerd. Ook aan deze kant van de oceaan heeft het trumpisme de afgelopen acht jaar diepe gaten geslagen in het maatschappelijk weefsel en de moraliteit.
Daarom is het zo fijn dat juist in de VS een democratisch klysma heeft plaatsgevonden. Blijkbaar is het eindeloos kleineren, voorliegen, uitschelden, opsluiten, uitsluiten, deporteren en het als stront behandelen van mensen toch niet helemaal zonder gevolgen. Dinsdag rekende Amerika af met de gevestigde orde van Donald Trump, zonder geweld zonder plunderen, gewoon vanuit een stemhokje.
‘Juich niet te vroeg’, probeerden Amerika-deskundigen in de Volkskrant de vreugde nog te drukken door te wijzen op de wispelturigheid van Trump, schade die al is aangericht door zijn beleid en dit en dat. Fuck dat. Vooral lekker juichen. De hoop is terug.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant