is televisierecensent voor de Volkskrant.
Woensdagavond trof ik voetbalanalist Jan van Halst aan bij een Thais busstation. Hij zat in zijn eentje op een stoep, met gespannen schouders en een laagje zweet op zijn voorhoofd. Hij was jarig, maar was daar niet zo mee bezig: hij hoopte vooral dat de nachtbus naar Phuket op tijd zou vertrekken. Tot zijn zoon Mick kwam aanlopen met de telefoon van een Duitse toerist. Op het scherm was Jans vrouw te zien. Ze zong Lang zal hij leven; Jan brak. ‘Teringlijer’, zei hij met tranen in zijn ogen tegen Mick.
Vader en zoon Van Halst bleken al 44 dagen bezig met een odyssee om u tegen te zeggen: zonder telefoon en bankpas doorkruisen ze het Aziatische continent, van Istanbul naar Singapore. Zes andere deelnemers van Race Across the World (RTL 4) waren al gesneuveld. Die hadden een van de checkpoints te laat bereikt.
Race Across the World, in principe gewoon een wedstrijdje backpacken, is mogelijk het minst ontspannende programma op televisie. We zien alles wat verschrikkelijk is aan reizen: haasten, kaarten lezen, taalverwarring, wakker liggen in een nachtbus, nog meer haasten. Wonderwel raakte niemand woensdagavond zijn paspoort kwijt, maar dat is vast al gebeurd in een van de voorgaande vijftien afleveringen.
Een groot deel van de voorlaatste aflevering speelde zich af in taxi’s, met op de achtergrond bonzende trommels en nerveuze violen. Zul je net zien, dat je als Thaise taxichauffeur ineens een opgefokte Nederlandse spelshowdeelnemer op je achterbank hebt. ‘Brother, just go, just go, just go, please’, tierde acteur Hamza Othman. ‘Do you know gas erop?’, vroeg cabaretier Guido Weijers, toen hij vond dat zijn vervoerder niet snel genoeg over een parkeerplaats scheurde. ‘Slakkentempo, dit.’
Doordat de deelnemers constant in een staat van lichte paniek verkeerden (en vermoedelijk ook omdat ze al wekenlang samen optrokken) gingen weinig gesprekken verder dan: ‘Het zou echt fijn zijn als we daar voor half 10 aankomen.’ Alleen Weijers deed een poging tot diepgang. In een hostel probeerde hij zijn reisgenoot, zangeres Elise van der Horst, ervan te overtuigen dat ze er beter uitziet zonder make-up. Ze sloeg een boek open en zweeg.
Inmiddels was ik zelf ook aardig afgepeigerd. En ik kreeg steeds meer medelijden met al die BN’ers op het randje van een inzinking. Een paar weken geleden had RTL Boulevard nog gretig bericht over Weijers, die in het programma door het lint was gegaan omdat een medekandidaat weigerde een lening van 26 euro terug te betalen.
Gelukkig brachten Othman en zijn reisgenoot Stephen me weer bij zinnen. Om ‘zakgeld’ voor hun reis te verdienen hadden ze een paar uur zeedruiven geplukt, samen met enkele Thaise vrouwen die daar dagelijks een paar dollar mee verdienen. ‘En wat doen wij, broer? We staan voor een camera en krijgen geld’, zei Stephen. ‘Het leven is oneerlijk, man.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant