Anna van den Breemer schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
Na de komst van een kind wordt het sociale netwerk door elkaar geschud, aldus hoogleraar Beate Völker van de Universiteit Utrecht, gespecialiseerd in vriendschap, eerder in de Volkskrant. ‘Dan kun je niet langer met je kinderloze vrienden doorzakken in de kroeg. En in de speeltuin kom je andere ouders tegen.’ Hoe voorkom je dat vrienden van elkaar vervreemden als de een kinderen krijgt en de ander niet?
Na de geboorte van een kind neemt het contact met vrienden af, terwijl het contact met buren juist toeneemt. Dat blijkt uit langlopend onderzoek onder Zwitserse huishoudens. Vriendschap is praktischer dan we denken: we omringen ons met wie dichtbij woont. Een vriendschap kan daarom tijdelijk op een lager pitje staan en later weer opbloeien.
‘Als vrienden kinderen krijgen, dan krijgen ze een heel ander leven’, zegt Lisette Schuitemaker, auteur van het boek Gelukkig zonder kinderen. Spontaan afspreken wordt lastig, ‘want de baby slaapt’. Vaak trekken jonge ouders ook de stad uit, naar gezinsvriendelijke wijken. ‘Het is alsof je samen op een weg loopt en gaandeweg steeds meer mensen uit je vriendengroep een afslag nemen, maar jij op diezelfde weg blijft lopen.’
Met het ouderschap veranderen de identiteit en de gespreksonderwerpen, merkte Nathalie de Graef, auteur van Al mijn vrienden hebben kinderen. ‘Ik zal nooit helemaal begrijpen hoe je zoveel over kinderwagens kunt praten. Dat voelt voor mij oppervlakkig. Terwijl mijn vriendin met kind mijn verhalen over het uitgaan oppervlakkig vindt.’
Die verschillende leefwerelden kunnen voor onbegrip zorgen. Mensen zonder kinderen krijgen soms te horen dat ze onvolwassen zijn en niet begrijpen hoe zwaar het is. ‘Dan doe je ons tekort’, zegt De Graef. ‘Ik kies juist voor geen kinderen omdat ik goed begrijp hoe zwaar het is.’ Ook het leven zonder kinderen staat niet stil. ‘Ik ben als persoon gegroeid op het gebied van reizen en carrière.’ Die verschillen zijn juist interessant, vindt ze: ‘Om erover te leren in plaats van een strijd te voeren over wie het zwaarste leven heeft.’
‘Er zijn mensen die in babyland verzeild raken en alleen nog over hun kind kunnen praten’, zegt Schuitemaker. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar het ligt er wel aan hóe het gesprek wordt ingevuld. ‘Als het over scholen en babystoeltjes gaat, is het moeilijk meepraten als buitenstaander. Gaat het over wat een bepaalde gebeurtenis doet met je vriend of vriendin, dan kan dat wel.’
De Graef heeft nog een praktische tip voor mensen met kinderen: ‘Als ik vraag hoe het met je gaat, ben ik benieuwd naar jou, niet naar hoe het gaat op de school en bij de sportclubjes van de kinderen.’
Degene zonder kinderen is vaak flexibeler om af te spreken. ‘Dan zat ik wéér in de binnenspeeltuin’, zegt De Graef. Volgens haar kun je gewoon eerlijk zeggen dat je soms een-op-een wilt afspreken, zonder dat dit betekent dat je de kinderen niet leuk vindt. ‘Het is juist een liefdesverklaring aan de vriendschap dat je tijd samen wilt.’
De vriendschap verandert en dat kan pijn doen. ‘Je mag rouwen om hoe de vriendschap ooit was’, zegt De Graef. ‘Dat kost tijd.’
Maar het gaat niet alleen om verlies. Kinderloze vrienden kunnen een bijzondere plek in het gezin krijgen. ‘Iemand die ik interviewde voor mijn boek zei dat ieder kind een derde volwassene in zijn leven nodig heeft; een vertrouwenspersoon met een volwassen blik die niet te betrokken is’, zegt Schuitemaker. Zelf vervult ze die rol voor neefjes en nichtjes als ze met levensvragen zitten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant