Games Er komt een compleet herziene versie uit van de ‘beste game ooit’: The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Waarom was het spel in 1998 zo geliefd? En: is de nieuwe versie geslaagd?
De nieuwe Link, beeld uit The Legend of Zelda: Ocarina of Time (2026).
„Miyamoto heeft een meesterwerk afgeleverd”, prijkte in het decembernummer uit 1998 van Power Unlimited, het grootste gamesblad van Nederland op dat moment. The Legend of Zelda: Ocarina of Time werd geprezen om zijn ‘prachtig spannende verhaal’ en zijn ‘wereld vol fantasie’, wat het een recensiescore van maar liefst 9,9 opleverde.
Ocarina of Time liet je niet naar een sprookje kijken, maar erin rondlopen – revolutionair in een tijd dat 3D nog in opkomst was. Jij was Link, een jongen die opgroeide in het koninkrijk Hyrule, in een magisch bos met kinderen die nooit ouder werden. Toen de schurk Ganondorf probeerde een heilige schat te stelen en daarmee de wereld te veroveren, werd je erop uitgestuurd om een mythisch zwaard te vinden en hem tegen te houden. Je loste puzzels op in oude kerkers, vond nieuwe wapens en zag Link zelfs volwassen worden.
Het was het vijfde deel in Nintendo’s Zelda-reeks, die ooit werd bedacht door Super Mario-maker Shigeru Miyamoto. In Mario-games liep je altijd van links naar rechts, maar Miyamoto had warme herinneringen aan zijn jeugd in het Japanse berggebied, waar hij soms verstopte paadjes tussen de bosjes verkende. Hij wilde dat gevoel van ontdekking graag in een game stoppen.
Power Unlimited was niet de enige die enthousiast was over Ocarina of Time. In Nintendo’s thuisland Japan deelde het gerenommeerde tijdschrift Famitsu voor het eerst een perfecte score uit in zijn recensie. IGN en Gamespot, de twee grootste gamewebsites ter wereld, gaven ook de hoogst mogelijke waardering. Vergelijk je recensies uit de jaren 90 met elkaar, dan krijg je een waardering van gemiddeld 9,9. Dat maakt Ocarina of Time de best beoordeelde videogame ooit. In 1998 meer dan logisch: het was een van de mooiste games uit zijn tijd. Achter iedere boom, gebarsten muur of verdacht rotsblok kon een geheim schuilgaan. Daardoor voelde Hyrule groter dan het technisch gezien was.
Wie het origineel nu speelt, ziet ook ouderdom. Hyrule is kleiner dan de herinnering doet vermoeden, de besturing stroever en het verhaal eenvoudiger dan in moderne avonturenspellen.
Toch bleef Ocarina of Time zijn titel als ‘beste game ooit gemaakt’ houden. Dat heeft grotendeels te maken met het tijdperk waarin de game verscheen. Flauw gezegd is het in 2026 veel lastiger om een unaniem hoge score voor je game te krijgen, met de groei van het internet zijn er veel meer media bij gekomen die games recenseren. Ocarina’s legendarisch hoge score is het gemiddelde van slechts 22 recensies.
Dat rauwe dataverhaal is niet de enige verklaring. Vraag gamers die in de jaren negentig opgroeiden naar hun favoriete spellen, en de naam Ocarina of Time valt snel. De game werd ruim zeven miljoen keer verkocht, een heruitgave in 2011 meer dan zes miljoen keer, buitengewoon hoge cijfers voor een game in die tijd. Voor veel spelers was Ocarina of Time meer dan de volgende grote Nintendo-game. Nintendo’s eerste 3D-spelcomputer was nog maar een jaar verkrijgbaar, het was de eerste keer dat een virtuele wereld werkelijk als een wereld aanvoelde. De nu blokkerig ogende game was in zijn tijd verbluffend mooi. Wie in 1998 voor het eerst Hyrule Field opliep, zag een wereld die eindeloos leek. Een wereld waarin de zon onderging, skeletten uit de grond kropen en achter iedere heuvel iets nieuws kon wachten.
Ocarina of Time maakte technieken populair die daarna jarenlang de standaard zouden worden voor 3D-avonturengames. Het was een van de eerste titels waarin je de camera kon vergrendelen, zodat je vijand altijd in beeld bleef. Games uit diezelfde periode lieten vaker een diepe indruk achter op spelers. Japans rollenspel Final Fantasy VII verscheen in hetzelfde jaar en werd meer dan 15 miljoen keer verkocht. Op de pc maakte datzelfde jaar ook Half-Life een diepe indruk.
Ocarina was niet alleen uitzonderlijk goed. Het verscheen precies op het moment dat 3D-werelden nieuw genoeg waren om magisch te voelen. Een gevoel dat spelers decennia later nog is bijgebleven.
The Legend of Zelda: Ocarina of TimeVoor Nintendo Switch 2Nintendo
In de kern is The Legend of Zelda: Ocarina of Time hetzelfde gebleven. Je verkent opnieuw als Link het koninkrijk Hyrule, lost puzzels op in kerkers en verslaat monsters. In het eerste deel van het avontuur zoek je drie heilige stenen, waarmee je uiteindelijk het magische Master Sword kunt bemachtigen. Daarna begint Links strijd tegen Ganondorf pas echt.
Visueel is vrijwel alles opnieuw opgebouwd. De grove polygonen uit 1998 hebben plaatsgemaakt voor een kleurrijke spelwereld vol moderne lichteffecten en kleine details. Van Links groene tuniek zie je nu de structuur van de stof, zijn puntmuts wappert in de wind.
De opzet van het avontuur is nauwelijks veranderd. De Switch 2-versie moet het vooral hebben van tientallen kleinere aanpassingen. Link kan nu met één druk op de knop springen en met de rechterstick laat je de camera vrij om hem heen draaien.
Ook inhoudelijk is er voorzichtig gesleuteld. Puzzels waarop spelers vroeger gemakkelijk vastliepen, geven nu duidelijkere aanwijzingen. Bij frustrerende opdrachten is de tijdsdruk verminderd of helemaal verdwenen. Vijanden vallen agressiever aan, maar zijn met minder klappen te verslaan. Daardoor verlopen gevechten sneller en feller.
In een remake van een willekeurige game zouden zulke aanpassingen amper opvallen. Maar Ocarina of Time staat bij veel spelers in het geheugen gegrift. Het is alsof je favoriete band zijn bekendste album opnieuw heeft opgenomen: de nummers zijn hetzelfde, maar bij iedere nét anders gespeelde gitaarpartij spits je de oren.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie