De lezersbrieven! Over onverschilligheid in de grote stad, afscheid nemen van werknemers, een visioen van Arnon Grunberg, het raadsel Joost Eerdmans en de rellen in Europa.
Wederom een prachtig relaas vanJoris van Casteren over een erbarmelijk bestaan: ‘Midden in de bruisende stad ging mevrouw B. compleet kapot zonder dat het iemand iets kon schelen’. De titel wijst op onverschilligheid in de grote stad.
Toch moeten we elkaar niet laten meesleuren in dat negatieve beeld van die heerlijke stad. Ook daar legt de directe omgeving interesse en zorg aan de dag: de dame bij de kassa, de blonde bovenbuurvrouw. En vast nog vele anderen, naast de geweldige hulpdiensten. Heel wat schoorvoetende pogingen om die grimmigheid te doorbreken, maar hoe beslecht je de grens van autonomie bij iemand die overduidelijk wegglipt.
Ik herken hier zeker ook zorg door medemens en samenleving voor iemand die door een speling van het lot controle verliest. Zorg voor de medemens huist ook in grote steden, dat is voor mij duidelijk.
Peter Ringens, Zelhem
Éen manier om bedrijven te beoordelen is het beschouwen van de manier waarop er afscheid wordt genomen van werknemers. Ook bij het allerlaatste afscheid. Zo bezien zit het bij de Volkskrant wel goed, getuige de twee recente postuum-artikelen over Robin Gerrits en Arno Haijtema.
Allebei liefdevolle, gedetailleerde, eerlijke beschrijvingen (positief én negatief) van gedreven, toegewijde professionals, met hun eigenaardigheden. Dankzij deze inkijkjes in het werk achter de schermen besef je wat er allemaal moet gebeuren om het nieuws op je mat of je tablet te krijgen. Aan de ene kant zeg ik: graag meer van zulke mooie artikelen. Bij nader inzien: liever ook niet te vaak.
Lucien Aspeling, Tiel
In zijn nieuwe roman Himmler in New York bedenkt Arnon Grunberg een ‘visioen’ waarin Bonaire het nieuwe thuisland wordt voor ‘bereidwillige Joden’ als tropisch alternatief voor Israël. ‘Het Antillenzionisme kwam tot me omdat ik net op Bonaire was geweest. Toen dacht ik: dit is zo’n raar eiland, dit is een perfecte setting daarvoor’, zegt hij in zijn interview met de Volkskrant, afgelopen zaterdag.
Die fantasie komt dichterbij de werkelijkheid dan Grunberg zich wellicht realiseert. Zij het dat niet Bonaire, maar Suriname in 1938 al eens serieus is geopperd als plek om ‘alle Joden te herbergen die de Europese naties niet langer bereid zijn te huisvesten’. Dat bedenksel kwam van NSB-leider Anton Mussert die het uitwerkte in ‘The United States of Guiana; the Jewish national home’. De Volkskrant herontdekte het plan 26 jaar geleden en schreef erover in september 2000.
Mussert veegt Suriname samen met zijn al even dunbevolkte buurlanden, het voormalig Britse en (nu nog) Franse Guyana, om voldoende ruimte te krijgen om het ‘land zonder volk’ te vullen met het ‘volk zonder land’. Hoewel ook in dit plan geen ruimte was voor de oorspronkelijke bewoners van het gebied; kennelijk een hardnekkige blinde vlek in dit soort visioenen.
Jeroen Trommelen, Broek in Waterland
Is er iemand die mij het geheim van Joost Eerdmans uit kan leggen? Er gebeuren in de politiek allerlei dingen die ik niet begrijp, maar Joost Eerdmans is voor mij het grootste raadsel.
Ik heb het nog eens opgezocht: in zijn politieke leven is Joost lid geweest van of actief geweest voor LPF, CDA, Een NL, Leefbaar Capelle, Leefbaar Rotterdam, FvD en JA21.
Toch wordt Joost volkomen serieus genomen. Nooit vraagt men hem of hij de betekenis kent van het spreekwoord ‘zoals de wind waait, waait mijn jasje’. Nee, er wordt over compromissen gepraat en over de kiezer die gesproken heeft.
Joost trekt dan zijn meest betrouwbare boekhoudersgezicht en zegt dat die kiezer altijd gelijk heeft. Je zou bijna denken dat hij het zelf gelooft. Het zal wel aan mij liggen, maar bij Eerdmans twijfel ik aan alles. Soms denk ik zelfs dat er in zijn brilmontuur gewoon vensterglas zit.
Tiny Rutten, Veldhoven
Gelukkig liep het afgelopen zaterdag in Den Haag niet uit de hand. Maar Parijs, Frankfurt, Keulen... Is dit wat Rusland met hybride oorlogsvoering in gedachten heeft? Zo zijn er geen ‘groene mannetjes’ nodig.
Antoine de Haan, Schalkwijk
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant