In Brussel ontmoette ik een vriend in Mokafé, Galerie du Roi 9, de ober straalde een aangename vorm van gelatenheid uit die je ook als luiheid zou kunnen bestempelen. November kun je het best gelaten tegemoet treden. Mokafé in november. Wie daar het leven niet omarmt, zal het nergens omarmen.
Met de vriend was ik begin oktober naar Tsjechië geweest om Kafka te zoeken, nu zochten we hem in Mokafé, je kunt hem ook zoeken op plekken waar hij nooit geweest is.
We bestelden vol-au-vent, die op het menu was aangekondigd als een Belgische specialiteit. De Belgische specialiteiten, zij maken me gelukkig.
In Brussel had ik mij in het brutalistische gebouw van de VRT, dat binnenkort wordt afgebroken, laten ondervragen over grote en kleine thema’s. De ondervragingen waren genoeglijk verlopen, want ik zeg wat de mensen willen horen.
Verder heb ik het brutalisme lief, maar dat is iets recents, grote delen van mijn leven heb ik doorgebracht in volstrekte onverschilligheid jegens het brutalisme.
In New York had ik een nieuwe leren jas gekocht voor het tussenseizoen, dat was de meeste mensen niet opgevallen, maar beter ook, de mensen valt al veel te veel op.
In deze jas wandelde ik naast de vriend, een gepassioneerde snelwandelaar, naar Goupil le Fol, een soort bordeel zonder sekswerkers. In de halve duisternis troffen wij overal stelletjes die hand in hand zaten of op andere manieren innig met elkaar verstrengeld waren.
De vriend trok zijn schoenen uit en vroeg de barvrouw in het Frans om wierook. Toen die op tafel stond, vertelde hij dat hij overwoog bedrijfsspion te worden. Niet dat het zijn roeping was, maar het leek hem in deze fase van zijn leven het beste.
Meer hoeft niemand te weten over de bedrijfsspion. In deze fase van zijn leven was dit het beste.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant