Eén enkele man kan je duidelijk maken hoe een belachelijk groot fenomeen in elkaar steekt. Die enkele man is Bill White, ambassadeur van de Verenigde Staten in België, afgelopen week geïnterviewd door deze krant. En dat belachelijk grote fenomeen is het Trumpisme, de aanhang en de navolging die de Amerikaanse president wereldwijd wist te verwerven.
Bill White was ooit een kennis van Donald Trump. Hij was erbij toen Trump, in die tijd nog een wat louche New Yorkse zakenman, dineerde met Aristoteles Onnasis, die de eeuwigdurende roem verwierf door in 1968 met Jacqueline Kennedy te trouwen. En Trump was geregeld te gast in het driesterrenrestaurant van Whites’ vader, waar the high and mighty elkaar ontmoetten in New York. Deze mensen hadden nooit vrienden, ze onderhielden contacten: netwerken die iets opleveren of die afgeschreven moeten worden vanwege tegenvallend dividend.
Trump was zo’n winstgevend contact voor Bill White, zoals hij eerder de Obama’s steunde en de Democratische partij. Het gaat niet zozeer om de mensen of de politieke ideologie, het gaat om de eeuwigdurende zoektocht naar donateurs voor zelfpromotie.
Trump benoemde White tot de Amerikaanse ambassadeur voor België. Een zuiver politieke benoeming, want White kon zich niet beroepen op enige diplomatieke carrière. Sowieso bezit White dezelfde tact als Trump. Om maar naar het allerlaatste voorbeeld te grijpen: Trump noemde Noorwegen een ‘schijtland’ omdat hij de Nobelprijs voor de Vrede niet kreeg uitgereikt door het Noorse Nobelcomité. White kan zich niet met de hele wereld bemoeien, maar in België verricht hij pionierswerk. Zo werd de Belgische minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke gehekeld omdat hij de alcoholindustrie zou verwoesten. „Who’s the biggest LOSER in Belgium?” vroeg de ambassadeur zich af op sociale media, met daarbij de afbeelding van Vandenbroucke. Dat is nog eens stille diplomatie.
Ook dat spreken in KAPITALEN is helemaal als his master‘s voice. En toen kwam de verrassing, althans voor mij. Het NRC-gesprek vindt vlak voor Halloween plaats. Citaat: „Buiten bij de voordeur staan strobalen, met daarop pompoenen, voor Halloween. White gaat er mee op de foto. Hij roept vanaf de drempel: ‘Willen jullie Bryan erbij, mijn man? Hij heeft zijn stropdas toch al om.’” Man roept hond met halsband.
Later zal Bryan-de-man-en-echtgenoot nog eens opduiken, en beide heren poseren gewillig voor de foto. Deze White is een getrouwde homo, hij zal de laatste zijn om daar geheimzinnig over te doen. Tegelijkertijd is hij een carrière-Trumpist, onder wiens regime alles wat riekt naar lhbti+ het moet ontgelden.
Het tekent mij als Europese LOSER dat ik daar toch even door geshockeerd ben. Ik weet dat met iemands homoseksualiteit niet dwingend een politieke richting is gegeven, maar een zekere liberale inslag ligt voor de hand. Onzin. Ouderwets. Homo-zijn is gewoon een lifestyle, zoals sommigen mensen altijd Burberry-jassen dragen. Daar komt geen politiek aan te pas. En dat je zelf behoort tot een seksuele minderheid; moet je dat niet gevoeliger maken voor de positie van andere minderheden? Voor al die mensen in de VS die door ICE van straat worden geplukt, zoals dat in de jaren 50 en60 van de vorige eeuw gebeurde met FAGGOTS. Die moesten wel de schaamtegrens verleggen uit lijfsbehoud. Hetero Trump vervolmaakte dat voor eigen gewin.
Als ik even niet oplet trap ik toch weer in die intersectionele sentimentaliteit, dat elke politieke onderdrukking direct raakt aan weer een andersoortige onderdrukking. Sociale minima die zich meteen solidair verklaren met zwarte vrouwen. Of, om het maar meteen op te blazen: Joodse Israëli, met vervolgingen en erger achter de rug in Europese en Arabische landen, die hand in hand met Arabische Israëli optrekken. Want: „Gedenk dat gij een slaaf waart in Egypte” (Deuteronomium). Het idee is dan dat doorstane vervolging en onderdrukking mensen moreel hoogstaander zouden maken. Al in 1965 (!) rekende de socioloog Abram de Swaan af met dit wensdenken in de Gids: „Daartegenover kan men beweren en ik meen met recht, dat doorstane kwetsuren iemand geen haar beter maken, hoogstens vervullen van haat, angst, pijn en razernij.”
In Israël en ook in de Verenigde Staten worden die haat en razernij ongegeneerd uitgeserveerd. Bill White is toevallig de ober van dienst en o ja: homo.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie