De Amerikaan Stephen Wilson Jr. (47) is een laatbloeier die countryliedjes afwisselt met rocksongs. Zijn optreden in TivoliVredenburg is qua geluid en qua emoties verpletterend.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Hij mag dan als grote belofte in de moderne countrymuziek worden beschouwd, de Amerikaan Stephen Wilson Jr. is vooral uitvinder van een nieuw genre, grunge-country, of, zoals hij het zelf noemt: Death Cab for Country, een verbastering van de naam van de indierockband Death Cab for Cutie.
Een uitverkochte Ronda in het Utrechtse TivoliVredenburg is zondag getuige van een bij vlagen alleen al vanwege het geluid verpletterend optreden. Uit zijn afgeragde akoestische gitaar komt in het eerste nummer Preacher’s Kid meteen al een snoeihard geluid, nog versterkt door de pedalsteelgitaar van Scotty Murray die de hele avond gemeen zal blijven janken.
Wilson rent enthousiast rondjes over het podium, zet als tweede liedje al even stevig Billy in, waarbij het publiek meteen het refrein oppikt: ‘You can call me Billy but the hills come with me’, gaat het in zijn ode aan de hillbilly’s die naar Utrecht zijn gekomen.
Dat zijn er zo’n tweeduizend, voorlopig het grootste aantal bezoekers dat hij in Nederland trok. Maar het is snel gegaan voor de 47-jarige laatbloeier.
Drie jaar geleden verscheen zijn eerste en voorlopig enige album Son of Dad, dat een mooie mix bevat van akoestisch getoonzette countryliedjes en op stevige gitaren leunende rocksongs.
Met een stem ergens tussen die van Bruce Springsteen en Eddie Vedder kiest hij live nu vooral voor het wat stevigere materiaal, en vertelt tussendoor, begeleid door een gestreken contrabas, mooie verhalen over zijn jeugd en vooral over zijn vader, die in 2018 overleed.
Veel liedjes gaan over hem, zijn muze, en werken toe naar de climax die Gary heet. Het mondt uit in een minutenlange wandeling van Wilson, spelend op zijn gitaar, over het balkon en door de zaal.
Dit is geen act, we zien hier een man die echt van geen stoppen weet. Muziekmaken als eerste levensbehoefte. Het is voor hem begonnen met de grunge uit de jaren negentig, zegt hij voordat hij besluit met Nirvana’s Something in the Way. Wilson weet country en grunge als geen ander te verbinden.
Pop
★★★★☆
1/11 Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant