Toen Kuyichi in 2001 werd opgericht, was het het eerste Nederlandse duurzame jeansmerk. In de tussentijd is er veel veranderd, behalve dat het onderzoek naar hoe de duurzaamst mogelijke spijkerbroek te produceren voortduurt. ‘Er is een maximumprijs die klanten bereid zijn te betalen voordat ze afhaken.’
Trots laat Peter Schuitema (62) de donkerblauwe spijkerbroek zien die hij al drie jaar draagt en nog geen enkele keer heeft hoeven wassen. ‘Dat klinkt misschien vies, maar zo komt er vorm en karakter in een broek ’, vertelt de directeur van Kuyichi in zijn bescheiden ingerichte kantoor in een woonwijk in Vleuten. ‘Je hoeft hem alleen maar af en toe te luchten.’
Net als de rest van het moderne grijze pand, waar enkele medewerkers in spijkerbroek in de weer zijn, straalt Schuitema’s kamer de nuchterheid uit die je verwacht bij een duurzaam Nederlands kledingmerk: simpele strakke meubels, alleen een monitor en wat papieren op tafel, metalen kledingrekken en stapels dozen met voorraad.
Kuyichi verkoopt sinds 2001 spijkerbroeken en andere items van biologisch geteeld katoen voor zowel dames als heren. Met beperkte collecties en ‘tijdloze ontwerpen die jaren meegaan’ streeft het merk er al 25 jaar naar een serieus antwoord op fastfashionbroeken te zijn. Voor dit jubileum brengen ze hun eerste herenmodel, een losvallende, rechte jeans met gesp aan de achterkant, in beperkte oplage terug.
Jonge markt
Schuitema, die begon als verkoper bij het bedrijf, weet nog hoe pittig het was in die tijd om duurzame jeans aan de man te brengen. ‘Duurzaamheid had in onze beginjaren een stoffig imago, iets voor wereldwinkels’, vertelt hij. ‘Wij wilden juist een jonge markt bereiken, dus ben ik met broeken onder de arm naar denimwinkels in het hele land gegaan, om te vragen of ze onze producten wilden verkopen.’
Door zijn broeken tussen andere denimmerken als G-star en Diesel te leggen, hoopte Schuitema dat Kuyichi hetzelfde vlotte imago als zijn concurrenten zou krijgen. Dat lukte. De broeken, die worden gekocht door onder anderen milieubewuste tweeverdieners en jonge ouders, liggen in honderd winkels in heel Nederland. Ook liggen hun producten in winkels in Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en België.
Het jeansmerk werd opgericht vanwege een belofte die niet kon worden ingelost. Enkele leden van Solidaridad, een ngo die zich inzet voor eerlijk geproduceerd voedsel, wilden zich toeleggen op het verbeteren van de Peruaanse katoenindustrie na het zien van de erbarmelijke omstandigheden aldaar. Klein probleem: niemand wilde het veel duurdere textiel afnemen. Om dat op te lossen, besloten enkele leden in 2001 een bedrijf op te richten dat het eerlijke en duurzaam geproduceerde katoen zou afnemen: Kuyichi. Vernoemd naar de Inca-god van de regenboog.
Duurzaam produceren
Bij het volledig duurzaam produceren van een spijkerbroek komt veel kijken. ‘Het begint met gecertificeerd biologisch katoen’, vertelt Schuitema. ‘Dat betekent onder meer dat het zonder pesticiden verbouwd wordt en voor minstens 70 procent uit natuurlijke vezels bestaat.’ Die katoen is soms tot 50 procent duurder dan niet-biologische katoen, en daar komen de productiekosten nog eens bij.
Om die te drukken, worden de broeken gemaakt in Portugal, Turkije en Pakistan. Dat roept vragen op, gezien de slechte reputatie van veel fabrieken in landen waar textiel wordt verwerkt.
Schuitema geeft meteen toe dat het produceren van duurzame kleding in verre landen moeilijk te verantwoorden is vanwege de erbarmelijke arbeidsomstandigheden daar. Helaas is de productie naar Nederland halen vooralsnog te duur. ‘We zijn altijd bezig met onderzoeken hoe het nog beter kan’, zegt hij. ‘Daar zit een prijskaartje aan, er is een maximumprijs die klanten bereid zijn te betalen voordat ze afhaken, en we hebben weinig speling.’
In de tussentijd streeft het bedrijf doorlopend naar een zo verantwoord mogelijke productie. Zo werkt Kuyichi alleen met fabrieken die aangesloten zijn bij Fair Wear, een organisatie die opkomt voor de rechten van arbeiders in textielfabrieken wereldwijd en helpt met het opzetten van vakbonden.
Doorstart
De duurzame mode- en textielsector heeft het zwaar. Er komen weliswaar telkens nieuwe bedrijfjes bij, maar er vallen er ook veel om, zoals bij het onlangs doorgestarte Mud Jeans. ‘Het bedrijfsmodel van duurzame kleding is eigenlijk te duur, omdat de kostprijs zo hoog is’, weet Schuitema. ‘Je moet heel zuinig zijn en je kunt alleen uitbreiden met het geld uit de marge, dat wat je overhoudt nadat alle kosten zijn gedekt, en niet meer.’
Bij Kuyichi ging het ook mis, in december 2015 ging het bedrijf failliet. Wat er was gebeurd? ‘Het geld werd niet altijd verstandig uitgegeven’, vertelt hij. Het bedrijf was te hard gegroeid. Door dure marketingcampagnes en fysieke winkels in heel Europa viel het merk om. Twintig mensen verloren hun baan.
Zonder te twijfelen besloot Schuitema samen met Bjorn Baars en vrienden Floortje Dessing en Guido Keff het bedrijf door te starten, bij Schuitema thuis. ‘Met maar vier mensen moesten we terug naar de basis, er eerst weer voor zorgen dat alle schakels in de productieketen voldeden aan onze duurzaamheidseisen.’ Ook geven ze nu nauwelijks nog geld uit aan marketing, en zijn hun items alleen nog te koop bij kleding- en denimwinkels.
Tien jaar later durft hij het bedrijf weer gezond te noemen, het heeft inmiddels veertien medewerkers en een pand in Vleuten. ‘Een duurzaam product maken dat op ieder niveau klopt, blijft lastig en risicovol’, zegt Schuitema. ‘Dus we blijven voorzichtig, en ondertussen groeien we langzaam vanuit de marge.’
De Onderneming
In deze wekelijkse rubriek vertellen ondernemers over hun bedrijf. Vandaag: Kuyichi, opgericht in 2001, met 14 werknemers en een omzet van 5 miljoen euro in 2025.
De rest van de broodtekst
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant