DEN HAAG - Het verhaal van Matteo van Binsbergen (36) klinkt als het recept voor een Italiaanse film. Maar dan speelt het zich niet af in de Toscaanse heuvels of een Romeinse wijk, maar gewoon in de bomenbuurt in Den Haag. Als kleuter ging hij vroeger altijd ijsjes halen bij een van de oudste ijssalons van het land, tegenover zijn huis. Nadat de eigenaresse overleed, ging de zaak per direct dicht. Zijn vader vond dat zonde en dus blies hij samen met zijn zoon de zaak nieuw leven in. 'De wereld verandert constant, maar de ijsrecepten zijn na 91 jaar nog altijd hetzelfde.'
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
Matteo loopt samen met zijn vrouw en zoontje Lucas op zijn schouders door het HagaZiekenhuis als de jongen aan presentator Fred Zuiderwijk zijn kleurplaat laat zien. Na een goed gesprek over dinosaurussen, de spin in de tuin ('maar die is heel lief') en broertje Matthijs, vertelt moeder Lizette waarom ze in het ziekenhuis zijn.
'Ze hebben bloed bij hem afgenomen om te controleren of er geen sluimerinfectie onder zijn netelroos zit', vertelt zijn moeder. 'Dat is heel vervelend voor hem.'
Toch lijkt Lucas er op het eerste gezicht weinig last van te hebben. 'Ik ben 1, 2, 3 jaar', kletst hij vrolijk door terwijl hij op zijn vingers telt.
'Dat begint iedere ochtend om 6.30 uur', zegt Matteo over zijn energieke zoon. 'Ja en dat heeft hij van zijn vader', voegt de moeder grijzend toe.
Dat blijkt ook wel als presentator Fred vraagt naar het dagelijks leven van Matteo. 'Ik heb een ijssalon in de Fahrenheitstraat', zegt de man trots. 'We maken 32 smaken met recepten die al 91 jaar oud zijn.'
'Met ijs kan je gewoon alle kanten op, je kan eigenlijk alle smaken maken die je wil', gaat de man verder. 'Daarnaast is een ijsje eten voor iedereen altijd wel een moment van gezelligheid en even genieten. Een ijsje is gewoon een geluksmomentje', legt hij zijn passie voor de koude lekkernij uit.
Maar hoe kom je op het idee om een ijssalon te runnen? Daarvoor moeten we terug naar 1935, wat zomaar ook het begin zou kunnen zijn van een filmscript.
'De man die de ijssalon ooit is begonnen, is Lorenzo. Hij woonde in de Dolomieten (Italië, red.) en verkocht daar ook al ijs met zo'n ouderwetse houten ijscokar', vertelt Matteo. 'Maar aan het begin van de twintigste eeuw is hij naar Den Haag verhuisd voor een beter leven.'
'De zaak aan de Fahrenheitstraat was toen nog van een melkboer. Maar dat pand kon hij overnemen en daar heeft hij een ijssalon van gemaakt', schetst hij. 'Het was een van de eerste ijssalons in Nederland.'
'Toen Lorenzo overleed hebben een Italiaanse moeder en haar zonen Mauro en Diego, die verderop een ijszaak hadden en Lorenzo goed kende, de ijssalon overgenomen', gaat Matteo verder. 'Die broers draaiden de zaak en de moeder hielp op de achtergrond mee en zorgde voor haar twee zonen, ondanks dat ze al rond de 40 jaar waren', weet de Haagse ijscoman.
Matteo zelf was destijds letterlijk kind aan huis bij de ijssalon. 'Wij woonden vroeger tegenover de ijswinkel, de zaak zit op nummer 2 en wij woonden op nummer 3', legt hij uit. 'Dus als kind ging ik daar heel vaak een ijsje halen', voegt de man met een grote glimlach toe.
De Hagenaar was niet de enige die vaak een ijsje ging halen. 'Het was een heel bekende zaak. Het pleintje ervoor was - en is nog steeds - de plek waar iedereen uit de buurt verzamelt, even een praatje maakt, een ijsje eet of koffie drinkt. Daardoor kende iedereen Mauro en Diego goed.'
Maar aan de drukte rondom de ijszaak kwam in 2009 abrupt een einde. 'De moeder van Mauro en Diego is overleden en toen hebben haar zoons de zaak meteen dichtgegooid en wilden ze terug naar Italië verhuizen.'
'Mijn vader vond dat heel erg zonde.' Dus trok de pa van Matteo, die een verzekeringskantoor had, de stoute schoenen aan en nam de zaak een paar maanden later over.
'Ik deed op dat moment een studie bedrijfseconomie, maar dat vond ik eigenlijk helemaal niet leuk. Dus toen dacht ik: ik stop en ga wel tijdelijk meewerken in de ijssalon', vertelt Matteo. Zo begonnen vader en zoon, die geen enkele ervaring hadden met ijs maken, een ijssalon.
'Mauro en Diego hebben ons toen helemaal ingewerkt in de zaak, ijs leren maken en we hebben hun authentieke recepten overgenomen. Als ik nu dus zelf een ijsje eet met een bolletje chocolade- en hazelnootijs met slagroom, dan smaakt dat nog precies hetzelfde als toen ik het als kind altijd daar at', vertelt de ijscoman enthousiast. 'Dat is toch bizar, dat vind ik echt mooi.'
Het inwerktraject ging, misschien niet geheel verrassend, wel op zijn Italiaans. 'Die Italianen begonnen 's ochtends eerst met ingrediënten inslaan en ijs maken.'
'Maar vervolgens gingen ze pasta koken en eerst uitgebreid lunchen met een glaasje wijn. Pas daarna gooiden ze de zaak open', lacht Matteo. 'Dat was een heel ander werkritme, maar ik kon het wel waarderen.'
Maar tijdens de uren dat er werd gewerkt, werd er ook hard gewerkt om de ijszaak goed over te kunnen nemen. 'Als ik een emmer met melk in de ijsmachine leeggooide, zeiden ze altijd tegen mij dat ik hem goed moest leegmaken en nog een keer moest leegkiepen. Want vele druppels maken ook een bol ijs, zeiden ze. Dat blijf ik altijd onthouden.'
'En houd het recept zoals het is met de de beste ingrediënten, dan komt het altijd goed', voegt Matteo nog een andere les van de Italiaanse broers toe. 'Volgend jaar bestaan we 92 jaar. Dus dat zal wel kloppen, denk ik', lacht hij.
Uiteindelijk zou Matteo de zaak vijftien jaar lang samen met zijn vader runnen. 'Dat was heel arbeidsintensief. In de eerste jaren werkten we van begin maart tot eind oktober zeven dagen in de week, dat waren zo'n 80 à 90 uur per week', vertelt de man vrolijk.
'Eigenlijk best bizar, maar het waren wel leuke tijden én heel waardevol dat ik dit met mijn vader zo lang heb kunnen doen', voegt hij toe.
Inmiddels is de vader van Matteo noodgedwongen gestopt met ijsjes scheppen. 'Hij mag niet meer werken van mij. Hij heeft hartklachten gekregen en een ijszaak is hard werken', legt zijn zoon uit. 'Dat vindt hij nog steeds lastig, het liefst zou hij nog iedere dag ijs komen maken.'
'Jij hebt hem eigenlijk gewoon op non-actief gezet', vraagt presentator Fred met een glimlach. 'Eigenlijk wel, maar dat vind ik ook heel jammer', antwoordt Matteo. 'Hij kan ook niet zo goed stilzitten, ik ook niet en hij ook niet', somt hij op waarna hij naar zoontje Lucas wijst.
Ondanks dat de ijscoman de zaak niet meer met zijn vader runt, komen veel mensen uit Den Haag en omstreken nog altijd langs voor een ijsje. 'Hoeveel ijs we iedere zomer maken, durf ik eigenlijk niet te zeggen.'
'Maar het gaat er heel hard doorheen. In de zomer zijn we soms van 10.00 uur tot 23.00 uur open, omdat het zo druk is. Daar ben ik heel dankbaar voor', zegt hij enthousiast.
Om het script van de Italiaans-Haagse feelgoodfilm compleet te maken, vond Matteo een aantal jaar geleden tijdens een grondige verbouwing van de ijssalon ook nog iets heel bijzonders.
'Zes jaar geleden hebben we de zaak helemaal omgegooid. Toen vonden we in een houten kastje een oud receptenboekje, in het Italiaans, met alle recepten van Lorenzo zelf.' Alsof het zo had moeten zijn.
'Dit boekje geeft echt een heel mooi beeld van de hele geschiedenis van deze zaak en de lange tradities die het heeft', legt Matteo uit. 'De wereld verandert constant, maar de ijsrecepten zijn na 91 jaar nog altijd hetzelfde.'
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag