Theatermaker Naomi Velissariou is de 40 gepasseerd en dat maakt haar nog meer dan voorheen bewust van het vrouwelijke schoonheidsideaal. Ze verzet zich daartegen met alle talenten die ze voorradig heeft. Naakt dansen tegen de zelfhaat in haar voorstelling Sexodus, bijvoorbeeld.
Zaterdagavond 19 september, Stadsschouwburg Amsterdam. Een aantrekkelijke, slanke vrouw in een zwarte doorschijnende kimono spreekt met donkere stem rechtstreeks tot haar publiek:
Good evening
My name is Naomi Velissariou (...).
I am turning 40 next month. (...)
The day seems like a turning point
Before I will reach it,
I will have armed myself against the depression I will feel.
Because I’ve been told that getting older
Simply is the greatest tragedy
of a woman’s life
Ze betreedt het toneel en spuwt vervolgens haar verwarring over het vrouwelijke schoonheidsideaal in meeslepend en overrompelend, anderhalf uur durend totaaltheater over het publiek uit. ‘Naomi Velissariou is een waanzinnige theaterfurie’, schreef de Volkskrant in een vijfsterrenrecensie over haar voorstelling Sexodus. ‘Deze onewomanshow is een heerlijk opruiende duivelsuitdrijving.’
In haar werk probeert de Vlaamse Velissariou de crises in haar leven te gebruiken om tot inzichten te komen over zichzelf en de wereld. Ze maakte eerder de voorstelling Hardkoor, over haar burn-out.
Deze woensdagochtend, twee weken na de voorstelling in de Stadsschouwburg, opent ze in een spijkerbroek, een nonchalant gedragen wit overhemd en met de voor haar kenmerkende felrood gestifte lippen de voordeur van haar smaakvol ingerichte benedenwoning in Rotterdam. ‘Amsterdam kon ik niet meer betalen’, zegt ze terwijl ze thee zet.
De aanleiding voor het schrijven van Sexodus was het naderen van haar 40ste verjaardag. Ze voelde zich als actrice op de drempel van de middelbare leeftijd gedwongen zich te verhouden tot een wereld die haar vertelt dat ze niet ouder mag worden. ‘Tenminste, niet aan de buitenkant. Ik werd door mijn omgeving gecondoleerd met mijn leeftijd en ervoer het bombardement aan reclame voor anti-agingproducten als een cultureel aanvaarde vorm van vrouwenhaat.’
In Sexodus trekt ze haar publiek mee in een spiegelpaleis van vrouwbeelden: stand-upcomedy over beautyroutines, een acceptance speech van een actrice die niet blij is met de award die ze krijgt, een popconcert over piemels, een TED-talk die uitlegt waarom het in evolutionair opzicht belangrijk is dat juist mannen met hun uiterlijk bezig zijn, en meditaties om haar eigen lichaam te ontstijgen.
Ze laat geen middel onbenut om het systeem waarmee ze worstelt bloot te leggen, in de hoop zelf gelouterd uit de strijd te komen. En zoals het is om naar haar voorstelling te kijken, voelt het ook om met haar te praten: een wervelwind die maar door blijft razen, maar altijd met humor en zelfspot.
Ik zag je op het podium en dacht: je bent zo mooi, waarom heb je zo te lijden onder het schoonheidsideaal en het ouder worden?
‘Ik snap dat er vrouwen zijn die denken: waarom moet ik naar de zelfhaat kijken van deze vrouw? Maar mijn onzekerheid is geïnternaliseerde vrouwenhaat uit onze cultuur, en die is ook in dit lichaam geslopen. Ik heb een lastige verhouding met mijn lichaam. Mijn hele leven heb ik mijn best gedaan om op gewicht te blijven. En nu ben ik slank zonder dat ik daar moeite voor doe, maar ben ik te moe om ervan te kunnen genieten. Sinds mijn burn-out is mijn lichaam uitgeput. Al het eten wat ik er aan de bovenkant in stop, valt er aan de onderkant weer uit; het wordt meteen verbrand door mijn chronische energietekort.
‘Ik citeer Susan Sontag als ik zeg dat ouder worden de grootste tragedie is in het leven van vrouwen, en dat is net als bij haar ironie, maar als ik een oudere vrouw er jong vind uitzien, wil ik toch weten hoe ze dat doet.’ Lacht: ‘Kate Winslet is het gezicht van Oslo Skin Lab, dat is wat mijn algoritme me de hele tijd vertelt. Dus nu moet ik Oslo Skin Lab gebruiken.’
Zo erg is het niet hoor, ouder worden.
‘Sinds een paar jaar doe ik ecstatic dance met vrouwen van 20 tot 80. Zo’n energetische uitwisseling op de dansvloer is zo bijzonder. Wanneer sta je nou met verschillende generaties te dansen? Misschien alleen op bruiloften. Een dansend lijf van een vrouw die ouder is dan ik vind ik heel inspirerend en aantrekkelijk om naar te kijken.
‘Ik wil van die vrouwen weten waar ze nu behoefte aan hebben en welke verlangens ze hebben. Ik ben nieuwsgierig naar wat ik niet ken. In de roman All Fours van Miranda July (waarin een 45-jarige vrouw zichzelf opnieuw probeert uit te vinden, red.) komen op driekwart van het boek vrouwen aan het woord die July’s angsten over ouder worden tegen het licht houden en haar vertellen hoe het nou werkelijk staat met je libido na de menopauze. En dat je dan denkt: misschien is het wel iets om naar uit te kijken. Ik heb behoefte aan een canon van vrouwelijke ervaring.’
Die passage in het boek gaat toch over meer dan alleen libido?
‘Maar July zelf is vooral bang voor de oestrogeendaling. En ik misschien ook wel. Met Bregje Hofstede, met wie ik de tekst voor Sexodus schreef, heb ik het eindeloos over ons verlangen en ouder worden gehad. Tegelijkertijd hoopten we dat onze zorgen op een bepaalde leeftijd niet meer relevant zouden zijn, dat de generatie vrouwen boven ons over Sexodus zou kunnen denken: meiden, waar hebben jullie het over? Zoals ik denk als ik een meid van 27 hoor zeuren dat ze straks 30 wordt en angstig is voor haar carrière en of ze wel een man kan vinden en een gezin kan stichten omdat ze niet weet wanneer dan.’
Waarom is seksualiteit zo’n belangrijk thema voor jou?
‘Omdat de hele wereld er bol van staat, maar we tegelijkertijd te preuts zijn om het daadwerkelijk over seks te hebben. Twee erfenissen van – ik haat dat woord – het patriarchaat, dat van vrouwen lustobjecten maakt en zich tegelijkertijd bedreigd voelt door de vrouwelijke seksualiteit. Dus ik wil weten waar vrouwen goed op gaan, waar ze geil van worden, waar ze zin van krijgen. Dat moeten we veel meer laten horen.
‘Als we onze lichamen beter kennen, niet alleen in medisch opzicht maar ook in seksuele zin, kunnen we ons bevrijden van het idee dat onze lichamen er zijn voor de sier, voor het plezier van anderen of ten behoeve van de voortzetting van de soort. Ik denk dat het cultiveren van het vrouwelijke verlangen potentieel meer slagkracht heeft dan benadrukken hoe zwaar het is om vrouw te zijn.’
Ze zet een houten plank met in vierkantjes gesneden zelfgebakken bananenbrood op tafel. ‘Het heeft in de koelkast gestaan, dus het is een beetje, tja, nat.’
Waarom haat je het woord patriarchaat?
‘Omdat ik, zodra ik dat woord gebruik, meteen geframed word als feminist, terwijl ik niet in een hokje wil zitten. Ik wil alle labels ontwijken, me niet identificeren. Als je een label krijgt, word je als kunstenaar ongevaarlijk gemaakt. Terwijl kunst voor mij een plek is waar ik vrij over dingen kan nadenken, los van de regels van de maatschappij. Omdat ik vrouw ben, moet ik me altijd verhouden tot dingen die mensen associëren met vrouwen. Schoonheid, zorgzaamheid.
‘Als ik op een festival op het podium sta, vraagt iedereen waar mijn kind is. Zou je een man op een podium vragen naar zijn vaderschap? Ik wil het hebben over de zoektocht naar verlichting en naar seksuele bevrijding, naar wie ik ben als seksueel wezen, hoe ik mijn lijf kan terugclaimen en hoe we dat ook collectief kunnen doen. Laten we het niet meer alleen hebben over sterke vrouwen en boze vrouwen, maar over geile vrouwen en verlichte vrouwen.’
In Sexodus ben je behoorlijk boos.
‘Er zit veel woede in Sexodus. Want als je woede onderdrukt, wordt ze alleen maar groter. Dus je moet haar laten bestaan, zonder dat je ermee samenvalt. En je moet op zoek naar wat er voorbij de woede ligt. Voor bezoekers van de voorstelling is het naakt dansen het dramatische hoogtepunt van de voorstelling. Voor mij is dat het startpunt van de volgende fase, de katalysator om mijn lichaam te accepteren zonder te willen behagen. Dit is mijn lichaam en hier leef ik in. Dit is mijn buik, dit zijn mijn borsten. Als ik ze laat hangen zien ze er zo uit.
‘Elke dag denk ik meerdere keren na over hoe ik eruitzie. En dan denk ik nee, ik moet daar niet over nadenken. En dan word ik boos. Die woede kost mij energie. Dan moet ik mediteren. Daarna ga ik dansen en ben ik alles vergeten. En dan denk ik de volgende ochtend: die wallen. En dan begint alles weer van voor af aan.
‘De loop van de voorstelling komt in het echte leven wel een keer of twintig per dag voor. Dat is de schizofrenie waar je als vrouw in zit. Wat ik op het podium doe is onnatuurlijk, maar het weerspiegelt een deel van mijn leven. Elke voorstelling reis ik opnieuw naar die zelfhaat. En elke avond voel ik me aan het eind van de voorstelling bevrijd. Zou dat wel gezond zijn?
‘Ik heb Sexodus in 2024 geschreven, het is nu 2026. In 2024 praatte ik in interviews over wat ik in 2022 had geschreven, dat was Hardkoor, een voorstelling over mijn burn-out. Nu ben ik aan het schrijven aan iets waarover ik in 2028 ga praten.’
Zijn we onderhand niet uitgepraat over het schoonheidsideaal?
‘Bregje en ik zeiden regelmatig tegen elkaar dat we helemaal geen zin hadden om het over het schoonheidsideaal te hebben. Dat het beneden ons niveau zou zijn, totaal niet relevant. Mijn leven gaat over andere dingen dan over mijn uiterlijk, maar tegelijkertijd word ik er constant mee geconfronteerd en aan herinnerd en daar moet ik me toe verhouden. Zelfs Bregje, die zo prachtig is, een bonus van God want zo slim, zo wijs, zo’n belangrijk denker, heeft er last van.’
Welke rol speelt uiterlijk in jouw leven?
‘Ik zou willen dat het geen rol speelde in mijn leven. Ik ben moeder, ik ben kunstenaar, ik worstel met mijn gezondheid. Dat zijn de dingen die me bezighouden. Maar zodra ik een stap buiten de deur zet, word ik eraan herinnerd dat ik crèmes moet kopen en behandelingen moet ondergaan en er op een bepaalde manier moet uitzien.
‘Jij hebt zo te zien ook goed nagedacht over wat je vandaag aanhebt. Al die tijd, energie, aandacht, denkkracht die daar naartoe is gegaan is niet in balans met de dingen die er werkelijk toe doen. Nou, dachten Bregje en ik, je schamen over hoe je eruitziet is één ding, maar we schamen ons ook nog voor het feit dat we ons bezighouden met ons uiterlijk. We schamen ons voor het schamen. De gedachte dat ik geassocieerd word met feminisme en serieus theater en dus niet bezig hoor te zijn met mijn uiterlijk slaat me lam. In Sexodus wilde ik het expliciet zelf over mijn uiterlijk hebben. Eén keer heel grondig en daarna nooit meer.’
De grens tussen wat je aantrekt omdat je het zelf leuk vindt of om anderen te behagen is lastig te trekken.
‘Voor de fotoshoot bij dit artikel waren styling en make-up geregeld. Moet ik die dan weigeren omdat daarmee impliciet een ideaal wordt opgedrongen of mag ik ervan genieten dat ik er glamoureuzer uitzie dan toen ik wakker werd?
‘Als tienermeisje waren Kate Moss en Naomi Campbell voor mij de vormende ideaalbeelden. Ik moest er jongensachtig uit zien, plat van voren en zonder kont. Kim Kardashian kwam pas langs in mijn algoritmen toen ik me al had voortgeplant. Ze is voor mij een soort wandelende memento mori, een voortdurende herinnering aan de dood. Met haar ingesnoerde taille is ze letterlijk een zandloper, een belichaming van het verstrijken van de tijd. Zij heeft haar uiterlijk mainstream gemaakt met haar enorme online bereik.
‘Doordat we voor algoritmes zijn ingedeeld in doelgroepen, worden de sociale verschillen tussen vrouwen uitvergroot als het gaat om schoonheid. De elitaire opvatting is dat wimperextensions en extreem lange nagels zijn voor meiden die de Viva lezen. En als ik naar de beautysalon ga, word ik medelijdend aangekeken met de vraag of ik echt wil vasthouden aan mijn ‘natuurlijke look’ of dat het niet stilaan tijd is voor een Korean Lash Lift.’
Voor welke elementen van het schoonheidsregime ben jij ontvankelijk?
‘Voor gezichtsverzorging natuurlijk. En de kapper. Dat grijs in jouw haar, dat is toch geen natuurlijk grijs?’
Jawel.
‘Oh wauw, het ziet eruit als heel duur geverfd haar. Zie je, ik ga er meteen van uit dat vrouwen hun haar verven. Ik scan elke vrouw die ik zie: wel make-up, geen make-up, haar, kleding. Soms zie ik het verschil niet meer tussen vrouwen, doordat ze allemaal hetzelfde aan hun gezicht laten doen. Op een gegeven moment wordt het zo zeldzaam om een echte vrouw te zien, dat de retrovrouw of vintagevrouw hot wordt. Ik heb mijn hoop gevestigd op de counterculture. Maar vooralsnog zijn kaas en wijn beter af dan vrouwen.’
Naomi Velissariou werd geboren in het Belgisch-Limburgse Bilzen. Haar vader en moeder werkten beiden in de fabriek van Ford in Genk. Haar grootvader was als Griekse gastarbeider met zijn gezin naar België gekomen, om te werken in de steenkoolmijnen. Na de basisschool in Opglabbeek volgde ze het Onze-Lieve-Vrouwlyceum in Genk. Toen ze 18 was, begon ze aan de theateropleiding van de Vlaamse actrice Dora van der Groen aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, maar toen ze haar tweede jaar moest overdoen, verkoos ze de studies Nederlands en theater-, film- en literatuurwetenschap aan de Universiteit Antwerpen. In 2009 behaalde ze daar een master in de filmwetenschap. Daarop volgde de acteursopleiding van de Toneelacademie Maastricht, die ze in 2012 afrondde. In 2021 won ze de Theo d’Or voor haar voorstelling Pain Against Fear, gemaakt bij Theater Utrecht.
Wanneer kwam het besef dat je het theater in wilde?
‘Dat komt voort uit diepe liefde voor taal en tragedie – ik teer nog altijd op de toneelwetten van Aristoteles.’ Lacht hard: ‘Hij voelt voor mij als een verre oom.
‘Ik zat op een katholieke meisjesschool, inclusief uniform, en deed gymnasium. Ik voelde een grote drang om taal hardop uit te spreken. Wat best abstract was, want ik ging nooit naar het theater. Voordat ik op de toneelschool kwam had ik nog nooit live theater gezien. Ik heb het er niet lang volgehouden, want binnen de vijf P’s van Dora van der Groen – pijn, persoonlijkheid, poëzie, perversiteit en plezier – ontbrak het mij volgens de jury aan pijn en persoonlijkheid. Vind je het gek, als je net 18 bent.’
Hoe kijk je terug op het dragen van een uniform?
‘Het haalde de druk weg in een vormende fase van mijn leven, waarin je bol staat van de hormonen. We hoefden niet na te denken over hoe we eruitzagen, of we in de smaak vielen. Er was ook een streng verbod op roken, op kauwgom, op make-up. Je was al een rebel als je verwassen sokken droeg. Het voelde als een beschermende vrije plek om me te ontwikkelen. Bijna de helft van de meisjes was moslima, omdat ze door hun ouders naar een school werden gestuurd waar geen jongens waren. Het voelde heel divers, maar dan zonder mode en mannen.’
Ben je na de middelbare school alsnog begonnen met het behagen van mannen?
‘Ik ben in elk geval niet bezig geweest met waar ik zelf geil van word.’
Waarom is je voorstelling in het Engels?
‘In mijn werk imiteer ik vaak idiomen uit de populaire cultuur en dan is het Nederlands te beperkt. De wereld van beauty die op mij afkomt, en die zo dwingend is, is internationaal. Vroeger was de schoonheidscultus in elk land anders, maar door de mondialisering is het een eenheidsworst geworden, door Hollywood, door de fashionweeks. Dus ik dacht: laten we aan grote symbolen refereren. Björk, Marina Abramovic, Margaret Thatcher, Esther Perel.’
Zo’n voorstelling als Sexodus spelen lijkt me mentaal en fysiek slopend. Weet je nu beter hoe je het vol moet houden omdat je van je burn-out geleerd hebt?
‘Zie je, nu denk ik: moet ik het wéér over die burn-out hebben? Maar oké. Ik heb veel van die burn-out geleerd. Mensen denken altijd dat een burn-out een psychische toestand is. Maar ik denk dat ik meer dan ooit in mijn leven rustig en gelukkig ben. Alleen hebben mijn hersenen zo’n zware klap gehad dat ze niet zomaar terugveren. Ik heb iets van twee, drie uur hersencapaciteit en dan moet ik een half uur plat.
‘Mijn werkgever Theater Utrecht begeleidt me daarin heel goed. Ik ben waarschijnlijk de traagst producerende theatermaker van Nederland. Het kan niet anders. Ik maak om de twee jaar een voorstelling en dat is voor mij al een moordend productietempo. Je moet mij eigenlijk zien als een 80-jarige vrouw die af en toe een marathon rent. Voor één avond spelen ben ik drie dagen van mijn leven kwijt. ’
Als jij een serie zou mogen schrijven, waar zou die dan over moeten gaan?
‘Het leven van een co-parentingmoeder. Ik zou willen laten zien hoe vet dat kan zijn, inclusief seksuele escapades. Het moederschap los van het gezin, op een niet-droevige manier, zien we nooit. Een alleenstaande moeder zit altijd in een klein flatje sigaretten te roken, maar een vrouw heeft – als ze haar kinderen buiten de vorm van een gezin opvoedt – kansen die vrouwen met een gezin niet hebben. Zo’n serie zou ontwrichtend zijn. Onze hele samenleving is ingericht op koppels en gezinnen.’
Heb je een relatie?
‘Ik ben langer samen met mijn huidige vriend dan ik ooit met iemand anders ben geweest. Normaal gesproken krijg ik na drie jaar een crisis en wil ik weer alleen zijn. Mijn lief en ik doen nu wat polyamoreuze experimenten, maar jammer genoeg heb ik niet genoeg energie. Dus het polyamoreuze gedeelte van mijn leven staat even op een zeer laag pitje. Maar het is voor mij meer een principieel iets. In termen van liefde denk ik altijd more is more. Ouders kunnen toch ook van meerdere kinderen houden? Liefde is een onuitputtelijke bron. Hoe meer je liefhebt, hoe meer de liefde gaat stromen.
‘De vader van mijn kind is een erg belangrijke man in mijn leven, ik ben dol op hem, maar hij is niet mijn partner. Mijn beste vriend was jarenlang mijn huisgenoot en samen met hem had ik een hypotheek en voedde ik gedeeltelijk mijn kind op. Mijn vriend is degene met wie ik op vakantie ga en met wie ik het leven deel, en het bed.
‘Voor mij is het niet vanzelfsprekend al die dingen bij één persoon neer te leggen. Zodra je het gezin als samenlevingsvorm loslaat, voelt het heel onnatuurlijk om het koppel centraal te stellen. En ik ben zo lang niet bezig geweest met wat ik zelf verlang, dat ik me dat nooit meer wil laten afpakken. Niemand kan het alleenrecht hebben over mijn lichaam. En niemand gaat mij nu weghalen bij mijn lief, precies omdat hij mij dus niets oplegt. Ik voel zoveel liefde voor hem omdat hij mij die ruimte geeft.’
Was het vroeger wel jouw ideaalbeeld: man, vrouw, kind?
‘Het is de standaard, het wordt je aangeleerd. Ik heb altijd het gevoel dat mensen niet durven vragen naar mijn situatie. Ze denken al snel dat er een pijnlijke scheiding achter moet zitten. Ze zullen nooit denken: wauw, wat vet, die vrouw woont alleen met haar kind.’
Wanneer is het ideaalbeeld van man, vrouw, kinderen bij jou gaan bewegen?
‘Ik werd ongepland zwanger van iemand die ik niet heel goed kende. Ik ontdekte dat ik heel graag moeder wilde zijn, en besefte dat de kans reëel was dat ik mijn kind niet in de vorm van een gezin zou opvoeden. En hij wilde heel graag vader zijn.
‘Tijdens mijn zwangerschap werd ik behoorlijk verliefd op de vader van mijn kind en hebben we geprobeerd een gezin te vormen. Ons kind werd geboren vlak voor de coronaperiode. Tijdens de lockdowns woonden we als kersverse ouders, die elkaar in rap tempo moesten leren kennen, in mijn minuscule appartementje in Amsterdam-Noord. Daar kwamen we als koppel niet doorheen. We besloten in Rotterdam te gaan wonen, in twee verschillende huizen.
‘De vader van mijn kind is een goede vader en coole man. Een mooie man ook. Ik had echt met niemand anders een kind willen hebben. En ik ben blij dat ik een kind heb met iemand met wie ik geen traditionele relatie heb. Het is heel zuiver, we hoeven niet samen een hypotheek te betalen en we hoeven niet met elkaar naar bed.’
Welk voorbeeld heeft je eigen moeder je gegeven?
Met acuut vollopende ogen: ‘Mijn moeder is mijn oervrouw. De vrouw der vrouwen.
‘Mijn moeder heeft te allen tijde mijn welzijn boven het hare gesteld. Toen ik zwanger was zei ze dat het na de geboorte niets meer uitmaakt of je dik bent of dun, of gelukkig of gezond. Dan zou alles om het kind draaien. Terwijl ik vanaf dat ik zwanger was altijd dacht: ik ben meer dan een drager van nieuw leven. Na de bevalling was iedereen vooral geïnteresseerd in mijn kind, terwijl ik net in tweeën gespleten was. Niemand die zich daar druk om maakte. Vervolgens vroeg ik me af of ik dan geen moederinstinct had, misschien was ik geen echte moeder? Misschien was ik een egoïstische moeder? Miste ik een gen? Inmiddels probeer ik met zachtheid naar mezelf te kijken en te denken dat er evenveel vormen van moederschap zijn als dat er vrouwen zijn.
‘Mijn moeder is mijn voorbeeldvrouw. Uiteindelijk maken dochters zich los van hun moeders, waarmee ze impliciet zeggen dat ze niet willen zijn als hun moeder. Mijn moeder is de beste moeder die ik kon hebben. Maar zij is het product van een opvoeding die staat voor waarden die ik niet meer onderschrijf. Mijn persoonlijke ontwikkeling is voor mij belangrijk. Als mijn kind zich later schaamt omdat ik naakt over het podium kruip, dan moet hij dat zelf oplossen. Daar ga ik me niet door laten remmen.’
Kan je dit op deze manier bespreken met je moeder?
‘Na de première van Sexodus zijn we gaan wandelen in een bos bij Eindhoven. Mijn moeder schrikt van alles wat ze online van me ziet en leest. Als ik dan met haar praat is ze zo open, zie ik haar echt luisteren en proberen te snappen waar ik het over heb. Daarna gaat ze terug naar haar wereld, naar haar relatie met mijn vader, naar het dorp, naar de andere mensen.
‘Ze houdt onvoorwaardelijk van mij en probeert te begrijpen waarom ik het nodig heb om al deze heftige, rare dingen te doen, en dan ook nog in het openbaar. Terwijl zij in haar hoofd gewoon een lieve dochter heeft, en die lijkt niet op die vrouw op het podium. Die vrouw op het podium herkent ze niet. Maar mam, denk ik dan, op die vrouw op het podium wil ik lijken, want die durft een hele hoop, dus wil je die er alsjeblieft bij nemen?’
1984 Geboren op 19 augustus in Bilzen, België.
1996-2002 Olv Lyceum Genk.
2002-2004 Toneelklas Dora van der Groen aan het Conservatorium Antwerpen.
2004-2007 Bachelor Nederlands en theater-, film- en literatuurwetenschap aan de Universiteit Antwerpen.
2007-2009 Master in de theater- en filmwetenschap aan de Universiteit Antwerpen.
2009-2012 Acteursopleiding aan de Toneelacademie Maastricht.
2012-2017 Samenwerking met Frascati Producties (met onder andere Mr Jones, A Tragedy, Intervention en Sontag).
2014 TAZ-KBC Jongtheaterprijs voor A Tragedy.
2016-2023 Filmrollen in Out of Love, Cobain en Het smelt.
2017 Charlotte Köhler Prijs van het Prins Bernhard Cultuurfonds.
2018-heden Samenwerking Theater Utrecht.
2018 en 2020 Muziektheaterdrieluik Permanent Destruction (The SK Concert, The HM Concert, Pain Against Fear).
2019 Regieprijs Nederlands Theater Festival voor The SK Concert.
2021 Theo d’Or VSCD voor Pain Against Fear.
2024 Hardkoor.
2026 Sexodus.
Dit is een interview uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant