‘66 zetels is geen meerderheid.’ ‘66 zetels is geen meerderheid.’ ‘66 zetels is geen meerderheid.’ ‘66 zetels is geen meerderheid.’ Het stond wel honderden keren op de muren van Robs kantoor geschreven.
Hij kon al weken niet meer helder nadenken. Het vastlopen van het belastingplan had zijn hele wezen overgenomen. Als hij in de spiegel keek, zag hij het asgrauwe gelaat van een oude, grijzende man. In niets leek hij nog op Klimaatdrammer-Rob, laat staan op Rode Lijn-Rob.
Hij haastte zich door de mistige straten van Den Haag. Opengetrokken vuilnisbakken en rondvliegend zwerfvuil hadden van de stad een dystopische plek gemaakt. Uit een putdeksel verscheen een ballon aan een koordje en het hoofd van een man. Zijn gelaat was bedekt met dikke witte schmink en een bloedrode glimlach om de mond.
Verder droeg de man een bril met een doorzichtig montuur, vermoedelijk om zijn gebrek aan charisma te verbloemen. Rob probeerde bij hem weg te lopen, maar ‘Clown Eerdmans’, zoals hij in de buurt al jaren bekendstond, riep hem na. ‘Laat me je helpen. Ik help jou, en jij helpt mij. Wil je een ballon? Hier, neem een ballon.’
Rob haastte zich langs kerkhoven, langs velden met platgespoten natuur, langs omgekeerde vlaggen, en langs het huis van de vrouw die al twaalf jaar elke dag de hele dag vlak voor de tv zit en daar dan stukjes over schrijft in het AD en daar op een gegeven moment mee gestopt was omdat ze ook stukjes over andere dingen wilde schrijven, maar feitelijk nog steeds iedere dag een stukje schrijft over wat ze allemaal op tv heeft gezien.
Rob vertraagde zijn pas en tuurde naar binnen. De vrouw leek te kijken naar een soort voetbalkantine, maar dan op tv. Rob hoorde haar hardop praten tegen de ‘tv-mensen’. Even keek hij weg en toen hij zijn blik weer naar binnen richtte, zat de vrouw ineens zelf in de tv. Wat gebeurde hier allemaal?
Rob schoof de koperen ketting op het haakje van zijn voordeur. Was hij hier wel veilig? Plots sneed het snerpende geluid van zijn telefoon door de kamer. ‘Ben je alleen?’, vroeg iemand aan de andere kant van de lijn. Rob hoorde zijn eigen zware adem terug op de telefoon. ‘Zeker niet’, zei hij met trillende stem. ‘Ik ben hier met Dilan. En met Henri. En wij zijn heel eensgezind!’, verzon hij erbij. ‘Ik ken zien dat je alleen ben’, hijgde de man in zijn oor. Rob herkende het dommige stemgeluid onmiddellijk en hing op.
Hij wilde de keuken inlopen, toen Henk Vermeer opeens tevoorschijn kwam. ‘Het belletje kwam van bin’nuit huis’, zei Henk Vermeer triomfantelijk en snurklachte een beetje door zijn neus. ‘Hoe kom jij hier verdomme binnen? Oprotten Henk Vermeer’, zei Rob. En hij trapte Henk Vermeer zijn huis uit.
De bel ging. Wie kon dit zijn? Op dit onchristelijke uur? Rob pakte de streng knoflook die hij normaal voor Dilan gebruikte en liep de hal in. Hij had de deur nog niet op een kier of een man in een zwart pak sprak tot hem: ‘Geef je ziel aan de Heer en wijs alle vormen van abortus en draagmoederschap af en geef een belastingvoordeel voor eenverdieners en al je zorgen zullen tot het verleden behoren.’
De man was kalm en zag er verzorgd uit, maar had ook een beetje de vibe van iemand die net iets te vaak zijn browsergeschiedenis wist. ‘Ik ben niet geïnteresseerd’, zei Rob, maar de man had zijn voet al tussen de deur gezet. Toen de echtgenoot van Rob, tophockeyer van Klein Zwitserland Nicolás Keenan, zich bij Rob voegde, rende de man snel de straat uit.
Hij was zo moe dat droom en werkelijkheid al weken niet meer van elkaar te onderscheiden waren. Ze leken in ieder geval levensecht, zoals ze nu aan de rand van zijn bed stonden: Clown Eerdmans, Henk Vermeer en de man in het zwarte pak. En ze kwamen niet met lege handen.
De mist was eindelijk verdwenen. De zon scheen zelfs. Rob stapte uit de douche, veegde de spiegel schoon. De asgrauwe kringen rond zijn ogen leken in een enkele nacht verdwenen. Met zijn vinger schreef hij op het beslagen glas: 66+9+3+3 = 81.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant