Het is altijd weer even schrikken: de eerste voorbeschouwing op de eerste schaatswedstrijd van het seizoen. Voor je gevoel is de laatste zomerbosbrand nog maar net geblust en de beelden van oververhitte Tourrenners staan nog op je netvlies, maar de tijd is genadeloos. Dit weekeinde is het alweer zo ver: het eerste wereldbekerkwalificatietoernooi in Thialf.
Ik weet niet zeker of ik er al klaar voor ben: de overgang van zomer- naar wintersport is ruw, plotseling en niet direct aangenaam. Heel lang geleden was ik sportverslaggever en wisselde ik wielrennen af met schaatsen: twee keer per jaar een keiharde cultuurshock. In het voorjaar van het kleine, veilige schaatswereldje naar de cynische en harde wielerwereld en in de herfst weer terug.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De sportjournalisten veranderden elk jaar als kameleons mee. In het schaatsen probeerden ze erachter te komen wie het in het nieuwe seizoen deed met wie en in het wielrennen zochten ze weer naar andere dingen: niet naar wíé, maar naar wát.
Ik heb het idee dat beide omgevingen in mijn afwezigheid naar elkaar toe zijn gegroeid. Het schaatsen is zakelijker geworden en heeft zijn naïviteit achter zich gelaten. Relaties worden openlijk uitgevent op televisie en Instagram. In het wielrennen is een andere generatie aangetreden die in niets lijkt op de voorgaande en die in elk geval het cynisme lijkt te hebben afgezworen. Hoe dat is te verklaren weet ik ook niet, maar zulke dingen gebeuren.
In sommige opzichten was het schaatsen het wielrennen zelfs voorbijgestreefd. En dat was te danken aan één vrouw. Onze schaatsverslaggever Erik van Lakerveld begon het seizoen met een beschouwing over de afwezigheid van Jutta Leerdam. Die is aan een vermoedelijk eeuwigdurende sabbatical begonnen. De olympisch kampioene gunde de schaatsfans elk seizoen een blik in de influencer-glamour van haar privéleven. Ze werd er meervoudig miljonair mee.
In de posts van Leerdam liet het schaatsen het provinciale imago van Kleintje Pils ver achter zich. Daar stond Jutta Leerdam, ónze Jutta, gewoon naast Donald Trump, die haar complimenteerde met haar knappe trekken. Dat was wel even wat anders dan een rondje 26-half of problemen bij de wissel. Het had niet veel gescheeld of Trump was afgereisd naar Thialf om naar de zamboni’s te kijken. De Telegraaf zag Jutta al in het Witte Huis.
Maar Jutta had even geen zin meer in fietshoogtestages en ander geploeter, ze wilde ‘nieuwe dingen leren waar ik me goed bij voel’.
Wie wil dat niet? En dus ging ze lekker brandingsurfen leren in de buurt van haar villa in Puerto Rico. We zijn een eind gekomen sinds Fanny Blankers-Koen voor haar olympische prestaties werd beloond met een nieuw damesrijwiel.
Het schaatsen moet, schreef Erik van Lakerveld, op zoek naar nieuwe Jutta’s. Ik vrees dat die er niet zijn, Jutta’s komen maar één keer per dertig jaar voor. Ik zie Antoinette Rijpma-de Jong met die Rijpma van haar nog geen Jutta-achtige dingen doen. Yvonne van Gennip was een Jutta avant la lettre, maar toen was de wereld nog niet klaar voor een ster van dergelijk kaliber.
Het schaatsen kruipt weer even in zijn gezellige schulp. Femke Kok staat de verslaggever weer op hartverwarmende wijze te woord, Jenning de Boo praat sneller dan z’n opening en Suzanne Schulting is gelukkig met haar vriend Joep, die er niet van houdt bejaarde boksers ongelukkig te slaan.
Gewoon, heel anders dan Jutta, maar gewoon en wel zo fijn, vind ik.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant