Robin Gerrits was de hoeder van de papieren Volkskrant, in een functie achter de schermen. Dienstbaar aan zijn team en vrij van een hinderlijk ego. ‘Wat hem dreef, was de interesse in de impact die grote gebeurtenissen hadden op gewone mensen.’
Robin Gerrits was de hoeder van de papieren Volkskrant, in een functie achter de schermen. Dienstbaar aan zijn team en vrij van een hinderlijk ego. ‘Wat hem dreef, was de interesse in de impact die grote gebeurtenissen hadden op gewone mensen.’
Zo ingetogen als zijn karakter was, zo uitgesproken was zijn kledingstijl. Robin Gerrits liep het liefst in overhemden met opmerkelijke prints (van roltrappen, moskeeën, krantenartikelen), kleurige T-shirts (gesierd met een Volkswagenbusje, Diego Maradona of een vuurtoren), een leren jack én puntschoenen, waarop hij met korte, parmantige passen over de redactiegangen snelde.
Toen Gerrits in 1996 zijn entree maakte bij de Volkskrant, viel het Frank van Zijl, toenmalig redactiechef, op dat hij met die schoenpunten naar buiten liep. ‘Zo lopen chefs’, zei hij tegen hoofdredacteur Pieter Broertjes. ‘Let maar op: die wordt er een.’
En inderdaad: al vrij snel werd Gerrits leidinggevende en vanaf 2018 ‘chef uit’, een cruciale functie waarin hij verantwoordelijk werd voor de indeling van de pagina’s, de presentatie van de krant en de laatste check voordat die naar de drukker gaat.
Ook als chef uit volgde Gerrits een eigen koers. Geen baas met een groot ego, maar een meewerkend voorman, dienstbaar aan het team van eindredacteuren, vormgevers en beeldredacteuren, met wie hij ’s avonds op de verder lege redactievloer in volle concentratie de krant in elkaar zette.
Maar vooral ook dienstbaar aan de lezer, die in zijn optiek de volgende morgen de best mogelijke krant uit de brievenbus moest halen, met een pakkende voorpagina, een fijne afwisseling van hard en zacht nieuws, fraai beeld en, een van zijn grootste aandachtspunten: vrij van fouten en slordigheden. ‘Robin was een taalpurist’, zegt hoofdredacteur Pieter Klok. ‘Zelfs als alle pagina’s een laatste controle van de correctoren hadden gehad, haalde hij er nog weleens wat uit.’
En zo was Gerrits een steunpilaar voor de krant, die voor de lezer onzichtbaar bleef. Of zoals eindredacteur Pay-Uun Hiu het zegt: ‘Niemand weet wat een chef uit precies doet, totdat er iemand aan het roer staat bij wie het opeens niet op rolletjes loopt. Op die momenten besefte je pas hoe goed Robin eigenlijk was.’
Gerrits groeide op in het Brabantse Dongen, als zoon van een boekhouder en onderwijzeres. Hij ging naar het Sint-Oelbertgymnasium in Oosterhout en rondde aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam de studie maatschappijgeschiedenis af. ‘Wat hem dreef, was de interesse in de impact die grote gebeurtenissen hadden op gewone mensen’, zegt Veronique Timmerhuis, die hij tijdens de introductie leerde kennen en met wie hij altijd bevriend zou blijven. ‘Dat zag je terug toen hij in de journalistiek ging werken.’
Zijn eerste werkgever was Het Parool, daarna stapte hij over naar de Volkskrant, waar hij onder meer de portefeuille onderwijs kreeg en later op de kunstredactie ging werken. Maar het best was hij toch ‘op de bok’, zoals hij dat graag noemde, de plek van waaruit hij de avondploeg op de krant aanstuurde.
Hiu herinnert zich hoe hij aan het begin van de dienst altijd keurig een paar stukken fruit op zijn bureau neerlegde, tekenend voor zijn hang naar orde en structuur. Klok moest daar aan wennen, zegt hij. ‘Hij bleef er maar op hameren dat stukken op tijd aangeleverd moesten worden. Ik dacht weleens: man, het is een krant, daar hoort chaos bij. Pas later begon ik in te zien dat hij dat zei uit liefde voor de krant. Die stukken hadden zorg en aandacht nodig, en die kon je alleen geven als je voldoende tijd had. Er is pas ruimte voor vrijheid en creativiteit als je tegelijkertijd gedisciplineerd bent. Die les heb ik van hem geleerd.’
Tegenover een stressvol bestaan als chef uit – snel een maaltijd achter het bureau, laat naar bed – stond een rijk sociaal leven met veel interesses. Hij was liefhebber van de muziek van Joe Jackson (favoriete nummer: It’s Different for Girls), was seizoenkaarthouder van Ajax (beste speler aller tijden: Johan Cruijff), liep marathons (onder meer in Rotterdam, persoonlijk record 3.47 uur), zong, schilderde en wandelde elke ochtend in zijn woonplaats Hilversum met zijn hond Ary op de heide, waar hij vaak prachtige foto’s maakte en die op Facebook zette.
En ja, hij was ook een uitgesproken familieman, echtgenoot en vader van drie kinderen, voor wie hij, volgens zijn zoon Tijmen, ‘alles uit zijn handen zou laten vallen als wij hem nodig hadden’. Maar, zegt zijn vrouw Laura Daeter erbij: ‘Daarna was de krant het belangrijkste in zijn leven. Hij vond: de Volkskrant is de beste krant van Nederland, en daar hoort een onberispelijke uitstraling bij.’
Hij maakte er in de loop der jaren veel veranderingen mee: drie verhuizingen, tientallen restylingen, nieuwe computersystemen, de overgang naar tabloidformaat, deadlines die steeds werden vervroegd, waardoor belangrijk nieuws soms niet meer mee kon. Maar vooral: de opkomst en groei van online, waardoor de papieren krant voor zijn gevoel steeds meer naar de zijlijn werd gedrukt.
De laatste tijd overwoog hij andere functies op de krant. Een hernia gaf hem de tijd om te reflecteren. Daarna was hij eruit. Hij wilde toch verdergaan met wat hij het beste kon: kranten maken. Hij popelde om weer te beginnen, zegt zijn vrouw. Alleen was hem dat niet gegeven. Op 21 oktober overleed Gerrits aan een hartaanval, 62 jaar oud.
Op die dag was hij eerst nog gaan zwemmen, om zijn rug sterker te maken. Daarna kleedde hij zich om. Uiteraard in een van zijn opvallende T-shirts, dit keer een met de afbeelding van een hartvormig snoepje. Op de achterkant stond de tekst: ‘Volg je hart’.
3 x Robin Gerrits
Als chef uit maakte hij aan het eind van elke dienst een nachtrapport op, over hoe de avond was verlopen. Als stil protest tegen de vervroegde sluitingstijd op vrijdag (half zeven) doopte hij het nachtrapport op die dag om tot ‘middagrapport’.
In 2010 won hij de Prijs voor Onderwijsjournalistiek voor zijn project ‘de Onderwijsagenda’. De prijs was een kunstwerk en 1.500 euro.
Het gedicht op zijn rouwkaart is van Babs Gons: Het is omdat je zo ontzettend mens bent/ Niet te veel, niet te weinig, gewoon genoeg mens/ Net zo mens als andere mensen/ Precies goed.
Source: Volkskrant