‘Onbeperkt tafelen’ bij Heinde voelt een beetje als gratis winkelen bij de AH to Go: verheffend is het allemaal niet, maar je zegt er ook geen nee tegen.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Houttuinen 1B, Woerden
heinde.nl
Cijfer: 7
Restaurantketen met 25 locaties. Onbeperkt bestellen van meer dan 60 gerechten en bier, wijn, fris, koffie en thee: € 37,50 doordeweeks en € 42,50 in het weekend.
De junior brandmanager van Heinde heeft een klein verzoekje, mailt ze me nadat ik hun franchise in Woerden heb bezocht. ‘Zou je de termen all-you-can-eat en all-inclusive misschien uit je stuk achterwege willen laten? Wij zijn momenteel binnen ons marketingplan juist druk bezig om afstand te nemen van deze benamingen. We spreken liever van ‘onbeperkt tafelen’, omdat dit veel beter aansluit bij ons concept.’
Het is een vriendelijke mail, en de junior brandmanager kan ook niet weten dat ik bij het werkwoord tafelen de ongecontroleerde neiging krijg te gaan schreeuwen en krabben. Dat ik eigenlijk graag even wil douchen nu ik hem heb opgeschreven: tafelen, tafelen, tafelen: gatver. Ik heb een vergelijkbare reactie bij het werkwoord ‘benen’, dat mij in z’n zelfbewuste, kordate, onstuitbare Nederlandsheid direct aan tafelen verwant lijkt.
‘Wat stampen we lekker, hè,’ zegt de bener tegen de tafelaar. De Hollander tafelt op zijn tafel zoals hij fietst op zijn fiets – kromgebogen over z’n stuur tegen de wind. En waarheen? In ieder geval steeds vaker naar een restaurant waarbij het van tevoren precies duidelijk is wat de avond gaat kosten.
Nederlandse restaurantketens (fastfoodzaken horen daar niet bij) trokken het afgelopen jaar een adembenemende 7,3 miljoen unieke bezoekers. Sommige daarvan hebben een klassieke menustructuur waarbij je betaalt per gerecht.
De afgelopen jaren stegen all-you-can-eat- en all-inclusiveconcepten in populariteit – al heten die dankzij ijverige brandmanagers dus zelden meer zo. In het laatste jaarlijkse marktonderzoek van Multiscope stootte het ‘avondvullend bourgondische tapasgerechtjes eten’ van ’t Zusje onlangs De Beren van de troon als meest bezochte keten. Heinde, waar ook de drankjes inclusief zijn, is de restaurantketen die Nederlanders het vaakst aanbevelen aan familie, vrienden en kennissen.
In Woerden, waar de eerste van inmiddels 25 Heinde-vestigingen is gevestigd in een aftandse bowlinghal achter het station, is dat succes heel goed te zien. In hetzelfde complex bevindt zich een Bregje (spotgoedkope driegangenmenu’s) en een La Cubanita (onbeperkt tapas) waar we ook even binnenkijken. Op deze dinsdagavond zijn die twee nagenoeg leeg, maar Heinde is afgeladen met vriendinnengroepen, oude en jonge stellen, hele families, luidruchtige collega’s. Het restaurant is knus groen en perzikkleurig geverfd, er staan stellingkasten met vazen en planten en er hangen ludieke versies van klassieke schilderijen, zoals de Mona Lisa die een kauwgombel blaast.
We worden ontvangen door een wat nurkse veertiger – de franchisehouder, vermoed ik, want hij wordt door de aardige serveerster die ons het concept komt uitleggen aangeduid als ‘mijn lieftallige baas’. De rest van het personeel bestaat uit jonge tot extreem jonge mensen die in een strak systeem zijn gedrild: naast ons wordt een 16-jarig meisje ingewerkt door een 16-jarige jongen. Werknemers in het groen halen en brengen de borden, werknemers in het rood nemen drankbestellingen op. Eten bestel je zelf via een QR-code.
Wie mijn recensies vaker leest, weet dat ik een fascinatie heb voor dit soort eetformules, en waar ik fascinatie zeg, bedoel ik eigenlijk dat de suggestie van gratisheid me hebberig maakt op een manier waarop ik niet bepaald trots ben. Nu ook de drankjes inbegrepen zijn, kan ik de zeer kinderachtige neiging om tien Chocomel te bestellen nauwelijks onderdrukken.
‘Is er weleens iemand geweest die de hele kaart heeft besteld?’, vraag ik net iets te gretig aan de serveerster. Ze kijkt me aan met de blik van iemand die wat onbeperkt tafelen betreft door schade en schande wijs is geworden. Nog nooit, zegt ze omineus, ‘en ik ga u een belangrijke tip geven, mevrouw: ruimte-houden-voor-het-toetje’.
‘Hold my gratis beer!’, roep ik opgeruimd tegen mijn tafelgenote terwijl ik de reusachtige kaart met meer dan zestig gerechtjes doorploeg. ‘Waar hebben we zin in? Sushi? Geitenkaas? Een beenhammetje? Spareribs? Bruschetta, frikandelletjes, wildpaté, meloen met ham, een pasteitje, biefstuk? Dat is dan nul euro, plus nul euro, plus nul euro, plus nul euro. Totaal: nul euro!’ ‘Alvast smakelijk eten!’, zegt mijn telefoon.
We beginnen met een rondje voorgerechten. De bospaddenstoelensoep is degelijk, met de hartige smaak van porciniblokjes, wat champignons en een scheutje room. De meloen bij de serranoham is wat hard, maar de ham is in orde; de krokante ‘taco’ met rauwe zalm, guacamole, en kewpie-achtige mayonaise ook.
De steak tartare hebben we zeker beter, maar ook weleens veel slechter gehad – de flauwheid van het vlees moest waarschijnlijk worden bestreden met een grote hoeveelheid kappertjes en een merkwaardig hoopje rode peper – en er ligt een stukje toast naast waar een eend nog zijn snavel op zou breken. Als bijgerechtje nemen we de bimi met amandelschaafsel, die heeft lekkere bruine randjes. Mijn tafelgenoot, minder van de gulzige persuasie dan ik, zegt: ‘Ik ben blij verrast. Het is niet vies.’
Dat geldt eigenlijk voor het meeste dat we eten: het is beslist niet spectaculair, maar beslist ook niet mislukt. De andijviestamppot met oma’s gehaktbal, spekjes en jus heeft nog wat knapperigheid – de gehaktbal ziet er vanbinnen meer uit als een frikandel, maar smaakt naar nootmuskaat en witte peper. De gamba’s zijn zo klein dat je ze eigenlijk geen gamba’s meer mag noemen, maar liggen in een fijn sappie met knoflook en pepertjes en smaken prima.
De dressing van de groene salade is nogal zoet, maar de sla is knisperig en behoorlijk aangemaakt. Een stukje kip, gegratineerd met brie en salie, is wat droog, maar dat wordt redelijk opgevangen door de gesmolten kaas en het feit dat het gerechtje prima op smaak is. Tonijnsashimi, een beetje waterige vis maar vooruit, wordt geserveerd op zeewiercrackers met wasabimayonaise.
Ook voor vegetariërs is er genoeg keus: een ‘rodebietendonut’ met geitenkaas, honing en bietencrumble blijkt een luchtig baksel met een verzameling knikkergrote kaasballetjes en wat verse sla. Een mediterrane orzosalade wordt opgediend in handige schuitjes van little gem, met wat ingelegde rode ui – altijd een goed idee. Een broodje met raclettekaas en cranberry is zowaar een prima geroosterde brioche, de kaas pittig en heet.
Het enige dat echt niet goed is, is vreemd genoeg de cheeseburger (goedkoop, onaangenaam vlees met ongesmolten smeltkaas) en de biefstuk die nooit een pan lijkt te hebben gezien: hij is grijs en kromgetrokken; in de holte ligt een plasje rood vocht.
Er zijn zestien desserts om uit te kiezen, maar ik heb mijn queeste om de hele kaart te eten allang opgegeven. De ijsmacaron met fruitcoulis smaakt naar Taxi Tropical, een pistachetaartje met kataifi vinden we te zoet, maar de bodem is krokant. Ook de tiramisu is best in orde, al zijn de lange vingers wat droog gebleven. Het warme flensje met appel, karamelsaus en gesuikerde nootjes eten we met smaak op.
‘Zit en geniet, wij doen de rest’, luidt de slogan van Heinde. Ik snap best de aantrekkingskracht van een zaak als deze: het is niet spotgoedkoop en niet verschrikkelijk lekker, maar je kunt allerlei dingen proeven en je hoeft verder nergens over na te denken. Qua hufterproof Hollandse degelijkheid doen de gerechten me een beetje denken aan het eten van de AH to Go: logistiek slim, geen verrassingen, er is voor ieder wat wils, je wordt er niet superblij van, maar ook niet boos.
De mensen om ons heen lijken allemaal een fijne, ontspannen avond te hebben – we zien nergens geschrok of geslemp. Ook wat dat betreft is ‘onbeperkt tafelen’ dus inderdaad een betere naam dan all-you-can-eat.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant