Laatste film Peter Greenaway Een film van levende legende Peter Greenaway, waar het Nederlands Filmfonds aan meebetaalde, is grotendeels opgenomen maar nog altijd niet verschenen. De regisseur heeft zich ervan afgekeerd, blijkt uit onderzoek van NRC en Nieuwsuur.
De Nederlandse lichtman staat vol opwinding op de lijnvlucht te wachten die hem in anderhalf uur naar Dustin Hoffman zal vliegen. Hij heeft genoeg kleren bij zich voor een wekenlang verblijf in het buitenland en hij heeft er zin in.
In zijn lange carrière in Nederland heeft de lichtman zo’n beetje alle serieuze acteurs en actrices wel eens belicht. Maar een paar weken eerder kreeg hij een telefoontje over een klus met Hollywood-allure. Of hij zo snel mogelijk beschikbaar was, er moest al rap gedraaid worden.
Dit is wat hij ongeveer te horen kreeg: Oscarwinnaars Dustin Hoffman en Helen Hunt in een film van de beroemde Britse regisseur Peter Greenaway. ‘Lucca Mortis’ heet het project, dat gaat over sterfelijkheid. Wekenlang filmen in de Italiaanse stad Lucca met een miljoenenbudget, onder leiding van producenten die eerder werkten met acteurs als Leonardo DiCaprio. Subsidiegeld uit Nederland en Italië. Een internationale crew.
De lichtman, die nog actief is in de kleine Nederlandse filmwereld en niet met zijn naam in de krant wil, veegde zijn agenda leeg en staat deze zaterdag in december 2023 op Schiphol. Een dag eerder heeft hij drie vrachtwagens tot aan het dak volgeladen met kostbare lichtapparatuur, meer dan een miljoen euro aan spullen. Terwijl hij zo naar Italië vliegt, rijden een paar lichtmensen de wagens van Nederland naar Lucca.
Maar als hij daar aankomt, is Dustin Hoffman er nog niet. „Dustin komt niet”, hoort hij van Italiaanse crewleden, die zeggen dat er problemen zijn met geld. De Hollywoodster was onderweg uit Amerika, maakte een tussenstop bij zijn huis in Londen en is daar blijven hangen tot het geld op zijn rekening staat.
Het wordt niet beter. Dag na dag krijgt de lichtman te horen dat het filmen is uitgesteld. Na twee weken besluit hij weer naar huis te gaan en ook de kostbare apparatuur terug te sturen. De aftocht schiet hij zelf voor: zijn vliegticket en de hotelkamers, brandstof en het tolgeld van zijn lichtmensen voor de terugweg. Dustin Hoffman heeft hij niet gezien.
Die komt eind maart alsnog naar Lucca. Het geld is overgemaakt. Met een nieuwe, Italiaanse lichtcrew begint het filmen. Maar de problemen zijn niet voorbij. De producenten betalen veel te laat en soms helemaal niet. Scènes sneuvelen omdat het geld voor de betreffende acteur op is. Als de opnames afgerond zijn, ligt er volgens betrokkenen geweldig materiaal. Maar voor er een eindversie is, is regisseur Peter Greenaway op een zijspoor gezet. De producenten waren niet tevreden over zijn versie en zijn vervolgens zelf met het materiaal aan de slag gegaan.
Daardoor liggen er inmiddels twee halfbakken versies van de film. De producenten sturen hun versie achter de rug van Greenaway om naar het filmfestival van Cannes 2026. De inzending wordt afgewezen.
NRC dook met Nieuwsuur in de ontwikkeling van de film Lucca Mortis, die met steun van Nederlandse en Italiaanse subsidie gemaakt werd. Het had het laatste, glorieuze kunststukje moeten worden van de nu 84-jarige Peter Greenaway en de 89-jarige Dustin Hoffman.
Voor veel crewleden was het de meest bizarre productie waaraan ze ooit hebben gewerkt. Veel zzp’ers zitten na jaren nog met onbetaalde rekeningen, soms van tienduizenden euro’s. De film zit muurvast in financiële problemen en artistieke verschillen van inzicht.
In het Italiaanse stadje Lucca vragen de inwoners zich af waar de film blijft die hun historische woonplaats wereldfaam zou geven en waarvoor de stad maandenlang in een filmset was omgetoverd – met bijbehorend ongemak van afzettingen en omleidingen. „Het is de eerste internationale film met grote sterren die hier gedraaid is en over onze stad gaat”, zegt wethouder voor toerisme Remo Santini. „We willen heel graag weten wat het probleem is en we hebben de producenten ook meerdere keren benaderd. Helaas hebben we geen antwoord gekregen.”
NRC en Nieuwsuur lazen interne mails en WhatsApp-berichten tussen betrokkenen en WOO-stukken over de subsidietoekenning van het Filmfonds, en spraken met 31 mensen die betrokken waren bij Lucca Mortis. Het biedt een inkijkje in de ingewikkelde totstandkoming van een vanaf het begin financieel hoogst onzekere film.
Komt de film ooit nog af?
Palazzo in Lucca, waar de film Lucca Mortis deels werd gedraaid.
Regisseur Peter Greenaway was eigenlijk van plan om zich op zijn tachtigste van kant te maken, zo kondigde hij in 2012 aan in een interview met The Guardian. „Ik kan me niemand voorstellen die na zijn tachtigste nog iets heeft gedaan dat ook maar enigszins nuttig was. Op een of twee late werken van Picasso na.”
Greenaway heeft zichzelf altijd vooral als beeldend kunstenaar gezien. Film werd slechts per toeval zijn medium. Zijn stijl, beïnvloed door schilderkunst uit renaissance en barok, maakte hem als regisseur wereldberoemd. Zijn grote doorbraak, The Cook, The Thief, His Wife & Her Lover uit 1989, is lesmateriaal aan filmacademies.
Nog een of twee goede ‘doeken’, net als Picasso. In oktober 2023 vertelde Greenaway – inmiddels 81 en nog springlevend – over zijn filmproject Walking in Paris. De film was al helemaal opgenomen maar vastgelopen in gesteggel met producenten. Toch zag Greenaway het niet somber in, vertelde hij destijds aan NRC: „We zijn optimistisch dat deze film afkomt. Je hebt een opwindend onderwerp, een geweldige cameraman, een groot acteur. Maar of je cake in de oven rijst? Er is nooit een garantie, elke film is een loterij.”
Optimistisch was hij in 2023 ook nog over zijn volgende film: Lucca Mortis. Over een oude schrijver wiens laatste avontuur waarschijnlijk zijn eigen dood is. Hij besluit zijn familie mee te nemen naar Lucca om zijn herkomst te onderzoeken en op een waardige en elegante manier naar een zelfgekozen einde toe te werken.
Dustin Hoffman zou de hoofdrol spelen, met Helen Hunt als zijn vrouw.
Van de agent van acteur Morgan Freeman – die hij eerst de hoofdrol had toebedacht – had Greenaway producenten aangeraden gekregen: Facing East. Dat is een bedrijf van een Chinese en een Zwitserse zakenman, die eerder bij andere films betrokken waren geweest.
Een film maken is een ingewikkelde financiële legpuzzel waar de producenten verantwoordelijk voor zijn. Ze moeten een budget opstellen, investeerders zoeken, fondsen aanschrijven en proberen subsidies te vinden. In Nederland is het Filmfonds verantwoordelijk voor het verdelen van subsidiegeld aan de filmsector. Het Filmfonds ontvangt dit belastinggeld van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW).
Een van de potjes in Nederland is de zogeheten incentive regeling. Om die aan te kunnen boren, moet het project bijdragen aan de lokale filmindustrie. Als een producent kosten maakt in Nederland voor een film, documentaire of serie kan hij daarvan maximaal 35 procent terugkrijgen van het Filmfonds. Zo’n bijdrage – cash rebate in jargon – is gebonden aan strikte voorwaarden.
En zo komt het project Lucca Mortis van Peter Greenaway in 2023 terecht bij Iris Lammertsma van het bedrijf Witfilm. Greenaway en zijn vrouw Saskia Boddeke wonen al jaren in Amsterdam en hebben al eerder bij projecten met Witfilm samengewerkt.
Lammertsma is een bekende in de Nederlandse filmwereld en ook voorzitter van de Nederlandse Audiovisuele Producenten Alliantie (NAPA), die opkomt voor de belangen van producenten. Met grote internationale films heeft ze geen ervaring. De expertise van haar en het bedrijf Witfilm ligt met name bij documentaires en kleine Nederlandse films. Maar een film met Greenaway en Dustin Hoffman: daar kan ze geen nee tegen zeggen.
Op 29 januari 2023 stuurt ze een brief aan het Filmfonds voor een incentive-bijdrage. In de brief schrijft Lammertsma dat het nieuwe project van Greenaway een „artistieke arthouse-speelfilm vol magisch realisme” is, waarin de Britse kunstenaar zijn „enorme talent als uitzonderlijk regisseur en scenarioschrijver volop tentoonspreidt”.
De film zal gemaakt worden, schrijft ze, met „een keur aan Nederlandse creatieve en technische talenten op het gebied van arthouse-speelfilms”. Daarna volgt een lange lijst met Nederlandse medewerkers, onder meer de cinematograaf Ruzbeh Babol, licht- en geluidsmensen, een Nederlands bedrijf voor de visual effects en voor de geluidseffecten. Ook Saskia Boddeke, de vrouw van Greenaway staat op de aanvraag, als executive producer „én coregisseur”.
Lammertsma schrijft dat er in Nederland bijna 2 miljoen euro zal worden uitgegeven op een totaal budget van 13,1 miljoen euro. Ze voegt een gedetailleerde begroting toe, waarin staat dat bijna de helft van dit budget van producer Facing East komt. Aan het Filmfonds vraagt ze een bijdrage van ruim 625.000 euro. Als opleverdatum van de film schrijft Lammertsma: 31 maart 2024.
Uit onderzoek van NRC en Nieuwsuur blijkt dat Lammertsma in de subsidieaanvraag en bijgevoegde documenten een nogal rooskleurig financieel plaatje schetst. Zo staat er dat Netflix voor 2,5 miljoen euro zal bijdragen, die alvast in het totale budget wordt opgenomen. „Het contract wordt nu opgemaakt”, aldus Lammertsma. Navraag bij Netflix leert dat de streamingsdienst nooit een toezegging heeft gedaan. Sterker nog, Netflix kent het hele project niet, zegt een woordvoerder.
In reactie zegt Lammertsma dat ze af was gegaan op informatie van „betrokken partijen”. Ze geeft toe dat er nog geen contract was opgemaakt.
Ook in de toegezegde bijdrage van producent Facing East blijkt een hoop lucht te zitten. Facing East stuurt een eenregelig briefje met de toezegging om ruim 6,5 miljoen euro in de film te steken. Dat bedrag bestaat uit „kapitaal” of „kortingen in de vorm van voorverkoop”. Dat laatste betekent dat als de producers de film alvast weten te verkopen aan distributeurs, de opbrengst daarvan meetelt als bijdrage van Facing East. Van de kapitaalinbreng noch de mogelijke voorverkoop levert de producent meer bewijs dan deze eenregelige toezegging.
En waar Witfilm een jaarrekening van 26 pagina’s bij het Filmfonds aanlevert om de financiële positie te onderbouwen, stuurt Facing East twee A4’tjes met een balans over 2021 van een vennootschap in Zwitserland. Daar valt vrijwel niets uit op te maken over het financiële welzijn van dit productiebedrijf. Want boven deze vennootschap hangt een bedrijf in de Amerikaanse staat Delaware en daarboven een moederbedrijf in Singapore.
Philip Lee en Markus Barmettler van Facing East hebben dan al een bedenkelijke reputatie. In Hongkong zijn ze met een ander bedrijf van hen verwikkeld in een rechtszaak over het terugbetalen van een geldschieter voor een film die nooit is verschenen. Dit bedrijf van het duo wordt uiteindelijk gedwongen opgeheven. In Duitsland loopt vanwege diezelfde film ook een rechtszaak, die ze in 2024 verliezen, vertelt een betrokkene. Ook blijken ze al jaren op een zwarte lijst te staan van de Amerikaanse vakbond voor scenarioschrijvers wegens niet nagekomen afspraken.
Maar Witfilm controleert niets van Facing East. „We zijn geen financieel detectivebureau”, zegt Lammertsma desgevraagd.
Luciano Gianotti (71) komt aanlopen over een van de pleinen van Lucca en trekt alvast een ernstig gezicht. Het is ook niet niks wat de gepensioneerde bloemenverkoper overkomen is. Terwijl hij in oktober 2023 nietsvermoedend met zijn jachtvereniging een bijeenkomst had, kwam er een castingdirector langs die op zoek was naar figuranten. En voor hij het wist, was Gianotti gepromoveerd tot stand-in van Dustin Hoffman. Want, verdomd, kreeg hij te horen, de gelijkenis was ongelooflijk.
Dat had het crewlid uitstekend gezien. Want terwijl de echte Hoffman zich vanwege de onbetaalde rekeningen nog niet liet zien, dachten de inwoners van Lucca dat hij er wel was. Overal waar Gianotti zich vertoonde, werd hij aangezien voor de wereldberoemde acteur. „Zelfs in de pers stond dat Hoffman in de stad was”, vertelt hij. De stand-in nam de rol dankbaar op zich en groette wekenlang iedereen alsof hij de Hollywoodster was. „Niemand had het door.”
Dustin Hoffman (rechts) en zijn lokale stand-in Luciano Gianotti.
Aan de rand van het historische centrum, tegen de stadsmuur, staat Palazzo Pfanner, een zeventiende-eeuws barokpaleis. In de jaren 90 was het paleis al eens decor van een Hollywoodfilm met Nicole Kidman (The Portrait of a Lady) en nu had de Italiaanse locatiescout Simona Serafini de plek gespot voor Lucca Mortis, vertelt ze. In de tuin van het stadspaleis wijst ze naar de fontein. „Daar werd een belangrijke scène opgenomen.”
Dat was bijna misgegaan. Een van de crewleden was met verwarmingselementen in de weer om het fonteinwater wat op te stoken. Toen Serafini aankwam voor inspectie lagen er al vissen op apegapen. Dus belde ze snel een kennis met wat schepnetten en wist ze nog op tijd alle beesten er uit te vissen. „Ze hebben het allemaal overleefd.”
Serafini wil eerst gezegd hebben dat de gemaakte opnames schitterend zijn. „Ik heb scènes gezien en het is prachtig. Echt, ik had tranen in mijn ogen.” Ze had niet minder verwacht, daarom ging ze meewerken aan deze film. „Ik ken het werk van Greenaway. Ik hou er van. Het raakt mijn ziel.”
Maar verder heeft ze nog nooit zo’n puinhoop meegemaakt. Had ze een hele set opgetuigd, in overleg met de stad straten af laten zetten, gingen de opnames weer niet door. „Want dan was er niet betaald en moesten we alles weer afbreken. Verschrikkelijk.” Het was zo erg dat de producenten op een gegeven moment aan de crew vroegen of ze financieel konden bijdragen. „We moesten allemaal naar kantoor komen, boven een winkelcentrum. En daar vroegen de producenten of we van betalingen af wilden zien.” Facing East wil niet reageren.
Ze vond het zo’n belachelijk voorstel dat ze opstond en zei: „Ga je werk doen, zorg dat we op tijd betaald worden. Dan doen wij dat van ons.” En telkens weer beloofden de producenten dat ze het geld zo snel mogelijk zouden overmaken. Meerdere crewleden kregen betalingsbewijzen van de producenten, in de hoop dat ze weer aan het werk gingen. Maar het geld bleek dan toch niet op hun rekening te staan. Of de betalingsbewijzen klopten niet, of het geld was teruggeboekt. Facing East reageerde ook niet op vragen hierover.
Serafini heeft zelf ook nog een onbetaalde factuur. „Ik heb wel tien keer gemaild en geappt met de producenten. Maar ze reageren niet meer.”
Een film over het maken van deze film zou een meesterwerk kunnen worden, zegt Simona Serafini.
De financiën waren niet het enige probleem. De producenten enerzijds en regisseur Greenaway en zijn vrouw en co-regisseur Saskia Boddeke anderzijds waren het op verschillende momenten oneens over de inhoud van de film. Facing East probeerde de film meer in een Hollywood-jasje te duwen, wat tegen de ideeën van Greenaway en Boddeke inging, bevestigen betrokkenen.
Dat leidde er geregeld toe dat Greenaway zich terugtrok en ergens ging zitten schilderen, terwijl Boddeke in heftige discussies belandde.
En zo kon het gebeuren dat er een shoot was gepland met Helen Hunt terwijl haar draaidagen op waren. De producenten weigerden te betalen voor nieuwe inzet van de actrice, want het was een scène die ze toch al niet zagen zitten. Maar voor het regisseursduo was de scène met Helen Hunt en actrice Sofia Boutella cruciaal en dus herschreef Boddeke hem. Hunt viel af. Sofia Boutella, die nog wel draaidagen over had, kwam wel.
Als op 30 april 2024 de betreffende scène op een van de pleinen van Lucca gefilmd wordt, staat er een vrouw in het publiek met een hoed op. Het is Helen Hunt.
Regisseur Peter Greenaway en zijn vrouw Saskia Boddeke, co-regisseur van Lucca Mortis.
Op een ochtend in juli 2025 zitten drie mannen aan een tafeltje in het café-restaurant van de Amsterdamse Stadsschouwburg op het Leidseplein; de Britse regisseur Peter Greenaway, de Zwitserse filmproducent Markus Barmettler en de Nederlandse cinematograaf Ruzbeh Babol.
Sinds de opnames van de film in juli 2024 zijn afgerond, zit het project muurvast. Greenaway en zijn vrouw worden het niet eens met de producenten en hebben zich langzaam teruggetrokken. Voor een definitieve versie van de film moet er nog van alles gebeuren: de visual effects, een deel van de geluidsmontage, het afronden van de muziek, de ondertiteling. De producenten begrijpen dat ze de Britse kunstenaar weer aan boord moeten krijgen. Als hij niet meedoet, is het geen Greenaway-film. En hij is uiteindelijk de reden dat iedereen zich verbond aan het project.
Barmettler heeft de regisseur gemaild om te kijken of er nog een oplossing mogelijk is. „Kunnen we de situatie bespreken en hoe we tot de voltooiing kunnen komen?” Voor de Zwitserse producent is een ding duidelijk. De vrouw van Greenaway moet van het project af. De producenten hebben het idee dat zij van alles tegenhoudt. Als ze haar op een zijspoor weten te zetten, hopen ze Greenaway zo ver te kunnen krijgen dat hij instemt met hun eisen en uiteindelijk akkoord zal gaan met een versie van de film.
Het is een kort gesprek, waarin Greenaway vooral luistert. Een dag later mailt de Britse kunstenaar dat hij zich „volledig” blijft inzetten voor de film. „Ik ben vastbesloten deze tot een goed einde te brengen met de integriteit die hij verdient.” Maar: zijn vrouw blijft betrokken. „Dat je er vandaag herhaaldelijk op hebt aangedrongen haar te ontslaan, was wederom zowel onverwacht als onnodig. Mocht je wijzigingen willen voorstellen met betrekking tot de medewerkers die in mijn contract worden genoemd, dan verzoek ik je deze zaken via mijn juridische vertegenwoordigers te regelen.”
Daarna blijft het maanden stil.
Bij het Filmfonds leeft al die tijd het idee dat er nog steeds schot in zit. Lammertsma van Witfilm heeft in juni 2025 namelijk laten weten dat er een eindversie is en vraagt om de tweede betaling van de subsidie.
Volgens de eigen regels mag het Filmfonds dat pas doen nadat het de definitieve montage heeft gezien en goedgekeurd. Die montage moeten producent en regisseur vaststellen. Het Filmfonds betaalt het tweede deel. Een eindmontage ontvangen ze niet en zien ze niet. Want die bestaat op dat moment nog niet. Lammertsma stelt dat er wel een eindversie was.
In oktober 2025 laat Greenaway weer van zich horen. Hij stuurt een mail naar de „meest naaste medewerkers” van de film. Daarin schrijft de regisseur dat hij niet „geraadpleegd” of „betrokken” is geweest bij „enig aspect van de postproductie”. De producenten hebben hem geprobeerd „buitenspel” te zetten. „Het is ontzettend triest dat ik de film niet volledig kan afmaken, ondanks de rechten op de eindmontage die ik bezit.”
Daarna is het weer stil.
Een deel van de mensen die nog aan de film moeten werken, wachten tot rekeningen voor eerder geleverd werk eindelijk door de producenten worden voldaan. Uit onderzoek van NRC en Nieuwsuur blijkt dat ten minste tien bedrijven en/of personen nog wachten op hun geld.
Afgelopen voorjaar sturen de producenten een versie die een Australische editor in hun opdracht heeft gemaakt naar het filmfestival in Cannes. Hij wordt afgewezen.
In een vergaderzaaltje in het centrum van Amsterdam wijst financieel directeur George van Breemen van het Filmfonds op de filmposters aan de muur. Allemaal producties die het fonds met geld van de overheid heeft gesteund, zoals de prijswinnende Braziliaanse film The Secret Agent, waar een Nederlandse co-producent met hulp van het Filmfonds aan bijdroeg.
Hij bedoelt maar te zeggen; het gaat bijna altijd goed en kijk wat voor moois er dan uit komt rollen. Die hoop had hij ook toen er voor Lucca Mortis een subsidieaanvraag werd gedaan. „Je bent altijd ook wel blij met dit type films, want het is een toonaangevende regisseur en het is een film met ambitie, een budget van meer dan 11 miljoen.”
Maar na wat aandringen moet Van Breemen toegeven dat het maken van Lucca Mortis niet echt „van een leien dakje” ging. Maar, zegt hij meteen, wij zijn verantwoordelijk voor het Nederlandse deel. „En dat was maar een heel klein deel van het totale budget.” Waar het om gaat, legt Van Breemen uit, is dat bij aanvang minimaal 50 procent van de totale financiering gegarandeerd moet zijn. Dat zijn keiharde regels van het Filmfonds. En volgens Van Breemen voldeed producent Facing East aan die voorwaarde met het eenregelige briefje waarin het bedrijf toezegt miljoenen in de film te steken.
Daarnaast geeft Van Breemen toe dat het Filmfonds van een aantal eigen regels is afgeweken. Een voorwaarde bij een internationale productie is dat bij de subsidieaanvraag vaststaat dat de film in Nederland te zien zal zijn. Die garantie was er niet.
Van Breemen: „Als wij geloven in een productie kunnen wij een uitzondering maken op de regel.” En dat heeft het Filmfonds gedaan vanwege „de regisseur en de cast”. „Dit is zo’n aansprekende titel, met bekende namen. We dachten: dat komt wel goed.”
Dat de Nederlandse coproducent in de aanbiedingsbrief aan het Filmfonds schrijft dat de contracten met Netflix op dat moment worden opgemaakt, terwijl de streamingsdienst nergens van zegt te weten, noemt Van Breemen niet netjes. „Dat is niet hoe het hoort.”
Maar voor de subsidieverlening maakt het volgens hem weinig uit. „We keken of 50 procent gegarandeerd is.” Kijk, hij vindt het „spijtig” dat wereldwijd nog allemaal zzp’ers op geld zitten te wachten. „Maar wij gaan over het Nederlandse deel. En achteraf zullen we controleren of alles rechtmatig is uitgegeven.” Alle Nederlandse crewleden zijn inmiddels betaald, zegt hij. Ook de lichtman die voor niks naar Lucca afreisde, kreeg uiteindelijk zijn geld. Al moest hij daarvoor wel dreigen met een deurwaarder.
Van Breemen heeft er nog alle vertrouwen in. Sterker nog, volgens zijn informatie is de film eigenlijk af. Want al in juni 2025 kregen ze per mail van Witfilm te horen dat er „een mooie film” ligt, met het verzoek om het tweede deel van het subsidiegeld over te maken.
En het Filmfonds meent ook dat regisseur Peter Greenaway nog gewoon bij de film betrokken is. „Dat heeft de Nederlandse producent mij verteld.” De film laat nu niet lang meer op zich wachten, zegt Van Breemen. Ook dat heeft hij van producent Iris Lammertsma begrepen. „Hij komt binnenkort.”
Die ochtend heeft Lammertsma van Witfilm aan NRC en Nieuwsuur gemaild dat ze „geen idee heeft” wanneer de film komt. En de film is volgens haar inmiddels zo beschadigd dat „het de vraag is of er een distributeur gevonden gaat worden die de film uit wil brengen”.
Peter Greenaway en zijn vrouw Saskia Boddeke laten weten dat ze op dit moment niet kunnen reageren. „We hopen dat Lucca Mortis op een dag een wereldwijd publiek zal bereiken. Net als elke filmmaker willen we dat ons werk gezien wordt.”
Iris Lammertsma van Witfilm zegt dat er „een prachtige film” ligt die nog niet is uitgekomen „door een dispuut tussen de regisseur en de hoofdproducent over de rol van de echtgenote van de regisseur”.
Greenaway is contractueel nog altijd de regisseur van de film, zegt ze. „Ik heb geen document waaruit blijkt dat Greenaway afstand zou hebben genomen van de producenten en de productie.”
Over medewerkers die nog niet betaald zijn, zegt Lammertsma dat dit bij producent Facing East ligt, „Witfilm gaat alleen over het Nederlandse deel”. Hoeveel Facing East daadwerkelijk in de film heeft gestoken, weet ze niet. De producenten hebben zich volgens haar aan alle afspraken gehouden. ,,We screenen hoofdproducenten niet.”
Lammertsma noemt de suggestie dat zij het Fonds onjuist heeft geïnformeerd „zeer kwalijk”. Haar rol is „zeer beperkt”, benadrukt ze: Witfilm heeft 6 procent van de rechten. „De regels van het Filmfonds gelden dus voor 6% van de film.” Regisseur en producent hebben volgens haar „zeker consensus over 6% van de film”.
Het Filmfonds laat weten dat het onderzoek van NRC en Nieuwsuur nieuwe informatie heeft opgeleverd. ,,Voor het einde van het jaar moet er duidelijkheid zijn wanneer de film, ergens ter wereld, wordt uitgebracht. We laten dit de co-producent weten.”
Over het feit dat het tweede deel van de subsidie werd betaald zonder te controleren of er een eindmontage was, zegt het Filmfonds: ,,Vanuit de kosten die op dat moment waren gemaakt (regie, editing etc.) en de berichten van de co-producent gingen we ervan uit dat de montage in vergevorderd stadium of rond was. Daar hebben we ons op gebaseerd.”
De producenten van Facing East willen niet reageren, omdat er ,,juridische procedures” lopen over Lucca Mortis. Welke dat zijn is onduidelijk.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie