is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Heeft Elon Musk geen smaak? Slechte ogen? Of wén je gewoon aan levenloze blikken als je in een onmenselijke wereld functioneert?
Het is in ieder geval een wonder dat de techmiljardair bij het zien van de zeven minuten van The Odyssey, de versie die hij met behulp van zijn eigen AI heeft laten maken, niet dacht: beter dat we dit onder de Maga-pet houden.
The Odyssey-door-Grok, de chatbot van Musk, is zo slecht als je kon voorspellen. Gezwollen dialogen, bombastische muziek, emotieloos tot borderline-krankzinnig ‘acteerwerk’ – alsof iets zielloos een stapel Hollywood-blockbusters over de oudheid heeft opgegeten en uitgespuugd, wat natuurlijk ook precies is wat er is gebeurd.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat krijg je, als je schuimbekkend verklaart dat je voor de jaarwisseling zélf wel met een ‘historisch accurate’ Odyssey gaat komen. Omdat je woedend bent dat Christopher Nolan een versie heeft gemaakt met een trans personage en personages van kleur. Eind oktober, je hebt zeven minuten, je móet wel iets laten zien. Of is het een slimme verkooptruc, om de hele wereld te laten zien wat Grok tegenwoordig kan? Dat is best wat, als je meer waarde hecht aan snel en goedkoop dan aan creativiteit en menselijkheid. Wat helaas in steeds meer sectoren het geval is.
Musk had ook nooit iets goeds beloofd. Wel: ‘historisch accuraat’. Is de film dat? Techmagazine Wired legde het voor aan de AI-tool van Musk zelf. ‘Nee’, zei Grok.
Hoeft ook niet. De Odyssee is een mythe: uit welke tijd de helmen komen doet er niet toe. Wél telt de kritiek van hoogleraar klassieke letteren Emily Wilson. Nolan deed het bronmateriaal geen recht, vond zij. In een zalig vilein stuk op The London Review of Books (zoveel gelezen dat de site crashte) schreef ze wat opvallend veel vrouwelijke kijkers beaamden: Nolans Odysseus is een psychologisch vlak personage, de film is emotioneel oppervlakkig (Wilson moest zelfs niet huilen om de stervende hond) en de vrouwenrollen ontberen élke pit uit het bronmateriaal. En waar is de seks?
Dit alles is in de versie van Musk alleen maar erger. Er is bij het prompten zo weinig naar Penelope gekeken dat niemand heeft opgemerkt dat ze steeds een beetje van gezicht verandert.
Het draait om inwisselbare, schreeuwende mannen die elkaar te lijf gaan, gewoon omdat het kan: het spiegelt prachtig hoe een man een mannenfilm bij uitstek te lijf gaat, uit puur machismo. Met als enige motivatie, om de digitale soldaten met hun fronsende rimpels boven de dode ogen te citeren,: WRAAK!
Zo sneu, een tegenfilm maken omdat je niet terugziet wat je wilt zien. Wel benieuwd wat een boze vrouw ervan had gemaakt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant