Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toen de koning dinsdag een schoolklas in het asielzoekerscentrum in Leersum binnenstommelde, barstten de kinderen in gezang uit. De tekst kende ik niet, maar de melodie wel: het was de wijs van de evergreen ‘Sinterklaasje kom maar binnen’. ‘Het is weer bijna die tijd van het jaar’, zei hij, want de man houdt álles bij.
Alle media waren komen opdagen voor een verslag van de eerste stappen van onze koning in een heus azc. Willem-Alexander bezocht de woon- en slaapvertrekken, de doe-meebalie, de school en een fietsenmakerwerkplaats, waar hij zijn koninklijke knuist onverschrokken in een met smeer besmeurde fietsenmakershand propte.
‘Geen probleem.’
De monteurs van dienst heetten Eddie en Willy. Toch even terugdenken aan Sander van de Pavert, die van onze koning jarenlang een moderne Willempie schilderde, een Haagse hansworst met een drankprobleem. Maar LuckyTV is uitgedoofd, en Willem-Alexander koninklijker dan ooit.
Wellicht heeft het iets te maken met de toename van het aantal gladiolen, cynici en proleten in regering en volksvertegenwoordiging, maar de man krijgt met de dag meer allure. Hij heeft iets van Harry Kane. Geen natuurtalent, lang de uitstraling van een ouwe pan gehad en dan op een dag toch de beste voetballer ter wereld.
Geen idee of ons staatshoofd de beste koning ter wereld is, maar in eigen land behoort hij tot de top: deze week heeft hij meer schnabbels dan Wolter Kroes en Gerard Joling samen. En overal de juiste woorden op de juiste toon, in de juiste volgorde, en altijd het juiste luistergezicht waarop een boeiende strijd wordt geleverd tussen diepgevoeld medeleven en onderdrukt ongeduld. De man is bezig ons murw te charmeren.
Als Supergrover in zijn beste dagen (‘Nou ben ik hiiiieeeer... en nou ben ik daaaaaaaaarrr’) nam hij dinsdagochtend een stapel brieven van kinderen uit het Leersumse azc in ontvangst. (Tip is om die ook daadwerkelijk te lezen, want het is
zoals Miryam Al-Rahiwi uit Ter Apel het formuleert in het motto van het mooie, net uitgekomen Oorlog overleef je nooit alleen van Marjolein Visser: ‘Ik stamel als ik spreek. Als ik schrijf ook, maar op papier heet stamelen dichten.’).
Vervolgens met gierende banden naar de uitblinkerslunch met types als Suzan & Freek, cabaretier Ayoub Kharkhach en wielrenster Hetty ‘Raketty’ van de Wouw, om ’s avonds een diner te hosten voor de guys and gals van de Raad van State. Op foto’s van het Koninklijk Huis is te zien hoe hij, met dat aarzelende pathos hem zo eigen, een toespraak houdt terwijl Sybrand Buma naast hem apathisch in de verte staart. Zo kijkt een man die broedt op een witz, en zich tegelijk realiseert dat hij de vorige spreker niet zal kunnen overtroeven.
En dan kreeg hij woensdagavond ook nog een uitgebluste Zelensky aan de deur. Die heeft het ook druk – de man houdt momenteel min of meer solo de restjes van de westerse wereld overeind, in een op ieder niveau oneerlijke strijd. Even opladen aan
dat luistergezicht en weer terug naar het front, wie weet met de wijsheid van
Kharkhachs vader in zijn playlist, uit het schitterende theaternummer Handen van goud: ‘Alles is komt goed.’
Ik las en bekeek en bestudeerde dit allemaal en ik dacht: doet hij niet te veel? Plegen wij geen roofbouw op onze vorst? Al die etentjes, al dat praten, al dat begrijpende knikken? Want het wordt alleen maar drukker. Dat liedje in Leersum, die melodie: allemaal geen toeval. Er ís een vacature. Geen mens met meer ervaring in een functie met grote, ceremoniële autoriteit. En de baard heeft-ie al.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.