Wat regisseur Lance Oppenheim vooral duidelijk maakt, is dat het programma de weg plaveide voor een mediahel waarin alles is geoorloofd in de strijd om aandacht en kijkers.
is tv-recensent voor de Volkskrant.
‘You see how this looks?’ Tussen 2004 en 2007 is To Catch a Predator een schoolvoorbeeld van shock-tv. In dit programma lokken presentator Chris Hansen en zijn team vermeende pedofielen in de val met volwassenen die zich online voordoen als tieners, om ze vervolgens naar een huis te lokken waar ze, terwijl de camera draait, worden geconfronteerd met hun chatgedrag en intenties. Pas daarna komt de politie ter plaatse.
Over de ethiek konden genoeg vragen worden gesteld, maar To Catch a Predator was een hit. Reden voor de Amerikaanse tv-zender NBC om het programma op primetime te programmeren, pal tegenover succesvolle dramaserie Lost. Maar daarmee wordt de strijd om de kijker steeds heviger, en worden de makers nietsontziender.
Dat laatste is het voornaamste uitgangspunt van Primetime, een film die deels (semi)biopic, deels mediakritiek en deels hypergestileerde thriller is. Hansen wordt door Robert Pattinson gespeeld als een gladde blaaskaak, die voortdurend verkondigt dat hij de wereld met zijn programma reinigt van een bepaald kwaad.
Het is een knappe rol van Pattinson, op het monsterlijke af. Hansen is obsessief op zoek naar erkenning, maar presenteert zichzelf ook echt als een soort quasi-messias, met een ‘missie’ waarvoor alles moet wijken (inclusief de aandacht voor zijn kinderen).
(Hansen zelf is logischerwijs niet blij met de vertolking, al bevestigt zijn reactie ironisch genoeg vooral het beeld dat Primetime schetst: ‘De makers wilden niet horen dat Chris Hansen een good guy is. Ze wilden niet horen dat dit werk belangrijk is.’)
De werkelijkheid blijkt weerbarstiger, want To Catch a Predator draait vooral om zoveel mogelijk sensationele confrontaties. De jacht begint relatief klein, maar zodra de kijkcijferstrijd verloren lijkt te gaan, wordt er steeds fanatieker gejaagd op een prominente figuur die aan de schandpaal moet. En de politie? Die doet vrolijk mee.
Primetime is daarbij een deels gefictionaliseerde weergave van de werkelijkheid, waarbij belangrijke personages samenvoegingen zijn van bestaande figuren, zoals producent Andie (een geweldige Merritt Wever) en lokacteur Dan (Skyler Gisondo, ook voortreffelijk), waarbij die laatste in ieder geval nog íéts van een geweten lijkt te hebben.
Het op een goede manier uitputtende Primetime werkt uiteindelijk toe naar een tragische confrontatie, die in 2007 het einde van To Catch a Predator inluidt. Wat regisseur Lance Oppenheim vooral duidelijk maakt, is dat het programma de weg plaveide voor een mediahel waarin alles is geoorloofd in de strijd om aandacht en kijkers, en waarin (online) eigenrichting steeds gebruikelijker wordt.
Thriller
★★★★☆
Regie Lance Oppenheim
Met Robert Pattinson, Merritt Wever, Skyler Gisondo
110 min., in 110 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant