Ook is de film kritisch op de manier waarop we ouderen aan het einde van hun diverse levens plots als één homogene groep lijken te zien.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Het leven kan eindelijk beginnen voor 76-jarige Vincente. Vijftig jaar in de kast, vijfentwintig jaar een vaste relatie, en nu eindelijk vrij in Maspalomas, een vakantiebestemming als een queer snoepwinkel. Maar het zou wel eens te laat kunnen zijn voor non-stop-fucking, vreest hij.
Dat blijkt het probleem niet. Net als Vincente aanhaakt bij een triootje in een darkroom, krijgt hij een hersenbloeding. Het betekent: terug naar San Sebastián, waar zijn dochter hem voor zijn revalidatie onderbrengt in een grauw verzorgingshuis waar iedereen in hetzelfde regime wordt gedwongen. Over zijn homoseksualiteit zwijgt hij.
Noodgedwongen moet Vincente (een ontwapenende José Ramón Soroiz) zo geen seksuele, maar een ándere zoektocht ondernemen, namelijk naar wat zijn seksuele geaardheid eigenlijk voor hem betekent. Maspalomas is een warme, gelaagde film over vriendschap en familie, zelfacceptatie, verzoening en vrijheid. Verfrissend open over seksualiteit op leeftijd, en kritisch op de manier waarop we ouderen aan het einde van hun diverse levens plots als één homogene groep lijken te zien.
Drama
★★★★☆
Regie Jose Mari Goenaga, Aitor Arregi
Met José Ramón Soroiz, Nagore Aranburu, Kandido Uranga
115 min., in 22 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant