is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
‘God, je mag alles doen, maar maak me alsjeblieft beroemd!’
Als er al iets van een God is, dan heeft hij begin jaren negentig in ieder geval goed geluisterd naar Matthew Perry. Waar hij in eerste instantie nog een jonge aspirant-acteur is die bijna door zijn geld heen is en nauwelijks aan de bak komt, mag Perry in 1993 op auditie komen voor een rol die op zijn lijf geschreven lijkt.
Het gaat om de rol van Chandler in komedieserie Friends: een personage dat ‘iedereen afleidt van zijn miserabele gevoelens door grappig te zijn’. Het is een rol die volgens vrienden en familie dicht bij Perry zelf staat, en dan is het ook nog de rol die van Perry in één klap een wereldberoemde ster maakt. God heeft geluisterd!
Maar zelfs in een leven waarin Perry ogenschijnlijk alles heeft, voelt het voor hem nooit als genoeg. Die leegte vult hij op met drank, drugs en medicijnen, waarvan hij ook al tijdens de hoogtijdagen van Friends meermaals probeert af te kicken.
In het Netflix-drieluik The One About Matthew Perry blikken vrienden, collega’s en familieleden terug op het complexe leven van Perry, die in 2023 overleed aan de gevolgen van een overdosis ketamine.
Zijn Friends-collega’s komen niet aan het woord, maar dat is in de serie bepaald geen gemis. Waar dit soort biografische documentaires vaak een hagiografie worden over hoe geweldig iemand is, vindt The One About Matthew Perry een uitstekende balans tussen lof en eerlijke ernst.
Want ja, iedereen staat in de rij om Perry de lof en complimenten te geven die hij verdient, maar zijn vrienden en familieleden vertellen ook bijzonder openhartig over zijn demonen en zijn decennialange (en in de media breed uitgemeten) verslavingen.
Voor die op te vullen leegte worden meerdere verklaringen gegeven. Schrijnend is bijvoorbeeld het verhaal dat Perry als kind van gescheiden ouders op 5-jarige leeftijd zonder begeleiding op het vliegtuig wordt gezet van Montreal naar Los Angeles, om daar zijn vader te bezoeken. Hij is doodsbang tijdens de vlucht, en onzeker over zijn ouders. Zoals Perry het zelf samenvatte in een interview: ‘Ik dacht: ik wil te graag, ik ben niet genoeg, ik doe er niet toe. Mijn hele leven draait om het bewijzen dat die dingen niet kloppen.’
Dit drieluik is een hartverscheurend portret van een gedoemde beroemdheid die ondanks zijn onmiskenbare talent nooit innerlijke rust kon vinden. Maar ondanks de zwaarte is dit portret ook ontzettend liefdevol en grappig, waarbij iedereen benadrukt hoe warm, gezellig en slim Perry was.
Het maakt de afloop des te tragischer, als een van de beste vrienden van Perry parafraseert uit diens eigen woorden: ‘Het is vreemd om in een wereld te leven waarin het schokkend zou zijn als ik zou overlijden – maar niet verrassend.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant