Thriller Niet de pedoseksuelen zijn in deze film de ergste roofdieren, maar de Amerikaanse tv-presentator Chris Hansen die de mannen in de val lokt.
Robert Pattinson als Chris Hansen in Primetime.
Regie: Lance Oppenheim. Met: Robert Pattinson, Merritt Wever, Anna Faris, Skyler Gisondo. Lengte: 110 min. Te zien in de bioscoop.
Na afloop van een avondlijke vertoning van Primetime heeft een twintiger onthutst haar gezicht in haar handen verborgen. Ook de glazige blik van de vriendin naast haar ademt een ‘Waar hebben we in godsnaam net naar zitten kijken?’ Tijdens de eerste minuten, zaten de vrouwen nog te giebelen. Zouden ze wel geweten hebben waar ze een kaartje voor hadden?
Waren ze afgegaan op Robert Pattinson op de poster? De ster brak in 2008 door als tienerhunk in Twilight. Wie zijn carrière de afgelopen jaren volgde, zag een voorkeur voor het spelen van weirdo’s en machtswellustelingen. Zijn sociopathische personage in het op waargebeurde feiten gebaseerde Primetime sluit daar perfect bij aan.
Pattinson speelt Chris Hansen, presentator van To Catch a Predator (2004-2007), een Amerikaanse realityshow waarin volwassen mannen op zoek naar seksafspraken met minderjarigen in de val worden gelokt, gefilmd en gearresteerd. De gewetenloze Hansen blijkt, in zijn verlangen naar erkenning als journalist en een plekje tijdens primetime, zelf ook een roofdier.
De film is een ongemakkelijke, schurende kijkervaring. Deels doelbewust. De mannen die door de minderjarig uitziende lokacteur Dan (Skyler Gisondo) in een met opnameapparatuur volgestouwd huis worden uitgenodigd, komen humaner en kwetsbaarder over dan de leden van het tv-team. Hoewel ze amper in beeld komen, soms met condooms en slagroom voor seksspelletjes in de hand, laat de film hun wanhoop zien wanneer ze horen dat ze zijn gefilmd. Ze beseffen meteen dat dit voor hen misschien desastreuzer is dan in elkaar geslagen worden door een woedende meute, zoals Hansen tegen een fan pocht.
Ondertussen zien we hoe de makers van het programma op de onderbuikgevoelens van tv-kijkers inspelen om hun eigen ambities waar te maken. We zien Pattinson met een havikachtige blik doorjakkeren. Voor de bühne doet hij alsof hij de wereld veiliger wil maken voor kinderen, met dwangmatige precisie oefent hij de teksten waarmee hij de mannen confronteert met hun gedrag.
Dat het puur om eigenbelang gaat, blijkt uit hoe weinig hij geeft om zijn eigen kroost. In de enige scène met zijn kinderen haalt hij hen uit bed om naar een aflevering van zijn show te kijken. Ook de rest van het team lijkt emotielozer dan de mannen die ze aan de schandpaal nagelen. Op enkele duistere herinneringen van Hansen na krijgen we weinig informatie over hoe deze figuren zijn geworden wie ze zijn. Maar het effect van hun tunnelvisie en gewetenloosheid wordt vakkundig op de kijker overgebracht via de Lynchiaanse koortsdroomsfeer van de film.
Scènes baden vaak in het halfduister, met oplichtende accenten, en ademen vaak een korrelig homevideogevoel. De camera plakt ondertussen bijna tegen zijn onderwerpen vanuit bizarre standpunten, wat alle zuurstof uit beelden en de ruimte zuigt. Met ingehouden adem ga je richting de ontknoping.
Zelfs voor wie al bekend was met de afloop, resteert na de voorstelling net als bij de geschokte twintigers het gevoel ‘Waar heb ik in godsnaam net naar zitten kijken?’ Primetime kaart aan hoe nieuws entertainment wordt– hoe gruwelijker, hoe meer kijkers of clicks. De ironie dat dit wordt verteld via een film die een gruwelijk verhaal en populaire acteurs gebruikt om kaartjes te verkopen, is moeilijk te negeren.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie