Onlangs herinnerde ik mij een mooie oktoberdag in 2003. Op een boot voeren wij op de Hollandse en Utrechtse wateren, om een heftige periode te verwerken. Onze toekomstige schoonzoon was net maandenlang behandeld voor acute leukemie. Die dag, aangemeerd in Loenen, liep ik innig gearmd en keuvelend met mijn dochter (toen 28 jaar) naar ons eetadres van die avond. Een tegemoetkomend paar van mijn leeftijd (toen 60 jaar) passeerde ons en ik ving een flard van hun gesprek op. De vrouw zei tegen de man: „Maar het kan toch ook zijn dochter zijn!”
Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie