Drie jonge kinderen, twee bijna-voltijds banen en een actieve rol in de lokale politiek. Het leven van Michelle Damen (37) en Roderick Lagers (46) is best vol. Maar goed te doen, willen ze aan generatiegenoten laten zien. „Boe roepen vanaf de zijlijn is niks voor ons.”
Michelle en Roderick willen niet dat hun kinderen worden meegezogen in hun hyperactieve leven waarin ze altijd ‘aan’ staan.
Michelle: „Ik houd van een strak huishouden. Het geeft me veel rust in mijn hoofd als alles opgeruimd en goed geregeld is.”
Roderick: „Op zondagavond spreken we samen de week door, want elke dag is hier weer anders. Ik werk 32 uur in de week op de raffinaderij van Shell in Pernis, Michelle werkt 32 uur voor de Erasmus Universiteit en de TU Delft en zij kan veel thuiswerken. Op maandag en donderdag gaan de kindjes naar de crèche, woensdag en vrijdag hebben wij een papa- of een mamadag en dinsdag hebben we een oppasmoeder aan huis.”
Michelle: „Zij is goud waard. Een fantastisch mens. Ze brengt de kindjes naar school, kookt voor ons allemaal en doet de kinderen in bad. Als wij ‘s avonds thuiskomen, zitten ze al met natte gekamde haartjes op de bank.”
Roderick: „Daar zit vanuit onze kant wel wat voorbereiding in. We moeten bijvoorbeeld zorgen dat er boodschappen in huis zijn. Deze week zijn we dat toevallig vergeten, omdat we net terug zijn van vakantie.”
Michelle: „Maar meestal hebben we dat wel goed voor elkaar.”
Roderick: „Eigenlijk altijd, ja.”
Michelle: „De papa- en mamadagen zijn voor alle losse afspraken. Naar de huisarts, klusjes, regeldingen. Op zo’n dag kun je zóveel gedaan krijgen.”
Roderick: „Kijk, alles gaat in golven. Zo werkt het in de natuur, en ook hier thuis. Soms heb je een drukke golf met werk en moet je praktisch kijken: waar zit de ruimte? Ik kan bijvoorbeeld minder tijd besteden aan koken. Dan eten we restjes uit de koelkast en scheelt dat weer een half uur tijd. En als er echt geen ruimte is, slaap ik wat minder. Dat is de buffer.”
Michelle: „Thuis opereren we in ieder geval honderd procent als een team.”
Roderick: „Honderd procent fifty-fifty.”
Michelle: „Op een thuiswerkdag loop ik hier overdag de gaatjes dicht. Maar dan doe jij ’s avonds bijvoorbeeld weer meer. Oh, en je moet ook even vertellen dat je gender balance ambassador bent op je werk.”
Roderick: „Ja ik zit in een netwerk en heb me vooral ingezet om mannen bij ons op de raffinaderij te – even een Engels woord tussendoor – „empoweren” om van hun vaderschapsverlof gebruik te maken. Ten tijde van de geboorte van Berend was het langere vaderschapsverlof net nieuw, maar toch maakte slechts 11 procent van de vaders bij ons daar toen gebruik van. Terwijl mijns inziens de moeder en de vader er het meeste baat bij hebben juist die eerste periode intensief betrokken te zijn.”
Michelle: „Roy is gewoon honderd procent papa geweest, vanaf dag één. Ik had niet geweten hoe ik het zonder had gemoeten.”
Roderick: „Ik heb er vaderschapsverlofvlogs over gemaakt voor het werk. Dat werd heel leuk ontvangen door de collega’s.”
Michelle: „Ons werk voor Volt is ook een blokje in de agenda. Of zeg maar gerust een blok. Ik ben verkiesbaar voor de Provinciale Statenverkiezingen volgend jaar en Roy en ik stonden allebei op de lijst voor Volt Wassenaar tijdens de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen.”
Roderick: „Op acht stemmen na hebben we toen geen zetel gehaald. Acht stemmen! Niet te geloven.”
Michelle: „We woonden eerst in Rotterdam; daar stond ik al op de lijst voor Volt. Maar toen werd ik zwanger van Berend en verhuisden we naar Wassenaar. Hier was nog geen Volt, dus hebben we zelf een lokale afdeling opgericht.”
Roderick: „Ere wie ere toekomt: die heb jij opgericht.”
Michelle: „Ja, samen met een paar anderen hoor. Roy [roepnaam van Roderick] is er nu ook bij betrokken.”
Roderick: „Het kost veel tijd, maar er vloeit veel positieve energie uit voort. Het is typerend voor Volt om het over ideologieën en vergezichten te hebben in plaats van losliggende stoeptegels.”
Michelle: „We doen het met een waanzinnig leuke groep mensen, maar ik mis wel mijn leeftijdsgenoten. En ik snap héél goed waarom dat is, hè? Iedereen is hartstikke druk. Maar toch. Onze generatie is niet meer gewend zich te verenigen, ook in vakbonden bijvoorbeeld. Er zit een zekere passiviteit in dat dingen vanzelf wel geregeld worden. Maar dat is niet zo.”
Roderick: „We hopen dat we daarin misschien inspirerend kunnen zijn voor andere mensen. Ze een slinger kunnen geven van: het kan wel.”
Michelle: „Boe roepen langs de zijlijn is gewoon niks voor ons. Liever zelf de mouwen opstropen en ervoor gaan.”
Een schilderijtje dat Michelle maakte en de geboortekaartjes van de drie kinderen.
Michelle: „Het helpt dat we extreem goed zijn in nee zeggen. Onze weekenden zijn leeg tot het einde van het jaar. We plannen heel beperkt in.”
Roderick: „Of ons sociale leven is gewoon slecht.”
Michelle: „Nee, het is spontaan. We hebben daarom juist veel warm contact met vrienden, familie en buren. Maar ik vind het ook belangrijk voldoende pyjamadagen te hebben. Dat zijn weekenddagen waarin we met het gezin thuis zijn en lekker in onze pyjama lanterfanten, niksen. Dat vind ik zo ontiegelijk belangrijk: dat intieme, dat knusse. Ik wil niet dat de kinderen meegezogen worden in ons hyperactieve leven waarin we altijd ‘aan’ staan. In het weekend is het gezinstijd.”
Roderick: „Over een paar jaar is dat misschien anders, als we in het weekend naar de scouting, de hockey en de voetbal moeten.”
Michelle: „Voor nu is het goed te doen. Ik hoor iedereen zeggen dat dit de tropenjaren zijn, maar wij gaan er wel goed op. En het helpt denk ik ook dat we rustige, makkelijke kindjes hebben. Ik weet niet of dat helemaal nature is, of ook een stukje nurture. Wij voeden ze best strikt op namelijk. Nee is nee. En een nee is nog nooit een ja geworden. Dat scheelt een hoop discussie.”
Michelle Damen (37) en Roderick Lagers (46) wonen in Wassenaar met hun drie kinderen: Berend (4), Elouise (3) en Josephine (0). Michelle werkt voor een samenwerkingsverband van de TU Delft en de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Roderick werkt als ingenieur voor Shell. Daarnaast zijn ze allebei actief voor politieke partij Volt, op gemeentelijk en provinciaal niveau.
Hun gezamenlijk inkomen is 3,5 keer modaal.
Roderick: „Een speciaalbiertje met een vriend na het tennissen bij de lokale bierbrouwerij: 9 euro.”
Michelle: „Twee of drie keer in de week laten we boodschappen van Albert Heijn bezorgen. We mikken op een bedrag van rond de 50 euro; dan is de bezorging gratis.”
Een week vakantie naar Toulouse met het hele gezin. Roderick: „Volgens mij kwam het met alles bij elkaar – vliegtickets voor z’n vijven, de tent, de camping, uit eten – neer op 4.000 euro in totaal.”
Michelle: „Het liefst tweedehands. Ik ben helemaal gek op de kinderkringloopwinkel hier in Wassenaar. Een fantástische plek. Het staat er tot de nok toe volgestapeld met kinderkleding en speelgoed en niets kost meer dan een euro. Ik ben daar wekelijks te vinden.”
Michelle en Roderick sparen voor hun bruiloft die vanwege de coronacrisis werd uitgesteld. Michelle: „Het vaccin kwam maar niet – en toen werd ik zwanger, gingen we verhuizen en verbouwen. Enfin, we sparen dus nog steeds.” Roderick: „We sparen ook om met vervroegd pensioen te gaan.” Michelle: „Roy is tien jaar ouder dan ik. Dan wil ik niet pas stoppen met werken als hij tachtig is.”
Michelle: „Ik geef geld uit als water en ik voel me daar nooit schuldig over. Roy is het tegenovergestelde.” Roderick: „Ik ben echt opgegroeid met de naoorlogse zuinigheid van mijn ouders. Tot het extreme aan toe – dat ik de schimmel van de kaas snijd of van de jam schep. Dus iets nieuws kopen vind ik per definitie… lastig.”
Allebei, iedere dag. Roderick: „Ik ben meer de keukenpersoon en Michelle doet de rest.” Michelle: „Ook de kinderen hebben geleerd om hun eigen speelgoed op te ruimen aan het eind van de dag. Dán pas mogen ze Tik Tak kijken.”
Michelle: „Ja, dat stomme headphone-ding van jou.” Roderick: „Ik had een koptelefoon gekocht die het geluid via botgeleiding doorgeeft. Maar ik denk dat wij allebei een te klein hoofd hebben? Want het bleef niet zitten.” Michelle: „Nee het was gewoon flimsy troep van 30 euro. Goedkoop is duurkoop, heb ik altijd geleerd.”
Michelle is van de basics, Roderick kiest in het weekend iets moeilijkers uit een kookboek.
Vinted-kinderkleding uit Frankrijk of Spanje. Roderick: „De kinderkleding is daar echt een stuk eleganter, leuker. Minder met hysterische prints van Mickey of Switch.” Michelle: „Stitch bedoel je.” Roderick: „Ja die, verschrikkelijk. In Frankrijk kleden de kinderen zich nog mooi aan, voor de zondagse lunch. Vaak krijg je de kleren nog gestreken opgestuurd ook.”
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie