DEN HAAG - 'We hebben hier lijstjes', legt de rechter uit. 'Voor welke straf bij welke hoeveelheid hoort. Die lijstjes houden op bij duizend microgram per liter. U blies meer dan dat, om maar aan te geven hoeveel dat is. Hoeveel had u nou op?'
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
Harriët, vijftig jaar, schuift zenuwachtig heen en weer op de zitting van haar scootmobiel. Ze weet het niet meer, maar dat het heel veel was, ja, dat kan wel kloppen.
'U bent een beetje zenuwachtig', stelt de rechter. De verdachte knikt. De rechter probeert haar op haar gemak te stellen. 'Ik probeer gewoon zo goed mogelijk het gesprek aan te gaan. We moeten er toch doorheen. Wat is er gebeurd?'
Ze begint met uitleggen: 'Ik zat alleen thuis en ik was boos op mijn ex. Ik ben op de scootmobiel naar zijn straat gegaan waar hij nu woont en daar heb ik de boel op stelten gezet.'
Van de rit weet ze eigenlijk niks meer af en wat ze nou precies heeft gedaan, is ook allemaal vaag. In elk geval heeft ze bij de nieuwe woning van de ex flink lawaai gemaakt en tegen de voordeur geschopt. Daar werd de politie bij gehaald.
'Toen wilde ik wegrijden. Dom, maar dat was mijn eerste reactie, dat ik weg wilde. Maar twee politieagenten hebben me weten te stoppen.'
'En toen', vraagt de rechter. 'Ze zeggen dat ik de politie heb geslagen. Dat is natuurlijk hartstikke erg, maar ik kan het me niet herinneren. Als het echt zo is, is het niet oké', zegt de verdachte schuldbewust.
'Dat vond zij ook, want ze heeft er aangifte van gedaan', vertelt de rechter. 'Ze had de klap ook niet verwacht, ze wilde u juist helpen.'
'Dat is bij mij niet zo overgekomen, ik voelde me in het nauw gedreven.' Het blijkt dat Harriët een koptelefoon op had en dat de agente die wilde verschuiven om zichzelf verstaanbaar te maken. Toen ze koptelefoon aanraakte haalde Harriët uit, vol in het gezicht van de politievrouw.
De verdachte moest mee naar het politiebureau. Nadat ze was verhoord, mocht ze weg, maar wel zonder de scootmobiel. Ze moest eerst weer nuchter worden. 'Dat ding heeft daar dagen gestaan.'
'Hoe kwam u dan thuis', vraagt de rechter. 'Met de bus. Ik heb een paar dagen alles met het ov en de taxi gedaan.'
De rechter wil weten hoe het nu met Harriët gaat. 'Veel beter, ik ben vrij snel gestopt met drinken en daar knap je behoorlijk van op. Ik heb er echt heel veel spijt van, maar ik kan het niet terug draaien.' De rechter knikt goedkeurend. 'Dat vind ik goed om te horen.'
De officier van justitie wijst op de ernst van de feiten. 'Een agent wil u helpen en dan doet u haar pijn. Dat is ernstig.' Ook het rijden onder invloed is niet oké, zegt de officier. 'Een scootmobiel is een gemotoriseerd voertuig, met zoveel drank op is dat gevaarlijk voor haarzelf en anderen.'
De officier vindt een rijontzegging lastig, omdat Harriët haar scootmobiel dagelijks nodig heeft, dus eist hij die voorwaardelijk, voor een periode van vier maanden. Ook zou de verdachte een boete moeten betalen van 600 euro en een schadevergoeding van 175 euro aan de agent.
Harriëts advocaat vindt dat de straf veel lager kan, gezien de broze gezondheid van haar cliënt. Wat dat hoge promillage alcohol betreft: Harriët had net een maagverkleining gehad en dan zou je met een paar drankjes al zo hoog zitten.
Ze wijst er ook op dat de verdachte bij haar aanhouding hardhandig uit haar scootmobiel is gesleurd en op het wegdek is gekwakt. Daar heeft ze behoorlijk wat blauwe plekken en schaafwonden aan over gehouden.
'Ik verzoek u hier rekening mee te houden, zowel met de aanhouding als met de omstandigheden. Ze is ook nog eens gewoon op straat gezet na het verhoor. Ik vraag om een schuldigverklaring zonder straf of een voorwaardelijke boete, omdat ze stress krijgt van de geldzorgen.'
De rechter denkt hardop na over wat ze gaat beslissen. 'U was niet in een normale toestand, maar het slaan van agenten daar tillen we zwaar aan in de rechtspraak en rijden onder invloed is gevaarlijk, voor u en anderen.'
'De grote vraag is: welke straf? Of geen straf? Dat vind ik best een lastige. We hebben lijstjes en als je daarnaar kijkt dan is een droge klap al een boete van 700 euro. Maar het was een agente, dan krijg je een forse strafvermeerdering, dus ruim boven die 700.'
'Bij wat u blaast, maagverkleining of niet, staat er 550 euro op, dus als je dat optelt heb je al 1250 euro. Dat is veel meer dan de 600 die de officier eiste. Voor een normale verdachte zou ik zes maanden rijontzegging doen.'
Gelukkig voor Harriët komt er na deze dreigende boodschap een 'maar'. 'Rechtspraak is maatwerk en dan zie ik wel dat u niet de gemiddelde verdachte bent.'
De rechter vinkt af: cel is niet aan de orde, een taakstraf kan Harriët niet doen en een schuldig verklaring zonder straf gaat haar echt te ver. 'Het gaat om een agent en alcohol in de hoogste categorie.'
Blijft over een boete en daarbij wijkt ze af van de eis van de officier. Zeshonderd euro, dat wel, maar voorwaardelijk. Daarnaast een voorwaardelijke rijontzegging van vier maanden, met een proeftijd van twee jaar.
'Dus als u de komende twee jaar niks strafbaars doet dan hoeft u niet te betalen en krijgt u geen rijontzegging. Als u wel wat doet: wel betalen en niet meer rijden. De schadeclaim van de agent moet u wel betalen, dus die 175 euro voelt u wel.
Harriët knikt dankbaar dat ze het heeft begrepen en stuurt haar scootmobiel voorzichtig tussen de stoelen door naar de deur.
De naam van Harriët is gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag