is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Degene die als eerste heeft geopperd cursussen authenticiteit voor politici op te tuigen waar ze het echt-zijn kunnen aanleren, vertoeft inmiddels in de achtste kring van de hel. Met de vleiers en de verleiders zit hij daar zijn terechte straf uit; u zult de details wel opvragen bij AI als het te veel inspanning en denkkracht vergt om zelf na te lezen hoe dit ook alweer zat.
Op aarde blijven we ondertussen zuchten onder de authenticiteitsparadox. ‘Gewoon jezelf zijn’ kun je oefenen, maar ben je dan nog wel jezelf? In het handboek politiek staat dat kiezers ernaar verlangen vertegenwoordigd en bestuurd te worden door mensen die alledaagsheid combineren met spontane communicatie en die consistent zijn in wat ze vinden, zeggen en doen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Met als gevolg dat telkens weer nieuwe generaties politici door hun mannetjes- en vrouwtjesmakers worden afgericht tot een massief brok geconstrueerde spontaneïteit en geregisseerde doe-normaalheid en geoefende authenticiteit en bedachte kwetsbaarheid, met een streng verbod op hardop twijfelen of op toegeven dat een ingenomen standpunt bij nader inzien een beetje dom is. (Vervolgens stemmen kiezers massaal op nogal ongewone types met onalledaags ongure opvattingen, en is de hele politiek jarenlang van de kook en moeten dáár weer trainingen voor komen.)
Zo kon het komen dat we jarenlang hebben moeten lijden onder het appeltje van Mark Rutte, de politicus die groot is geworden in een tijdperk dat historici later misschien zullen aanwijzen als de hoogtijdagen van de authentieke-beeldvormingsobsessie.
De voormalig premier begon volgens Binnenhoffotografen pas in zijn appeltje te happen wanneer hij de camera’s naderde, zodat we hem herinneren met een fotogeniek Sneeuwwitje-exemplaar in de hand: onmiskenbaar een appel én onmiskenbaar echt want kijk hem er eens authentiek een hap van nemen.
Vanuit de mannetjesmakerij geredeneerd is het volstrekt logisch om dit moment te bewaren voor de camera’s, want als de premier authentiek een echte appel eet en er is niemand om dat vast te leggen, wat is dan het punt van authentiek een echte appel eten?
Daarna kregen we heel eventjes een tussenpremier die, dat moet gezegd (hier volgt een positief punt!), volcontinu pure, authentieke doodsangst uitwasemde. Zoiets kun je niet op een cursus leren.
Nu hebben we weer een echte, eentje die voortbordurend op de appeltjeslogica van zijn voor-voorganger de hele authentieke-communicatiesantenkraam heeft uitbesteed aan AI. In zijn wereld is dat professionalisering en heel normaal bovendien, want ‘driekwart van Nederland doet het’ – waarmee hij vermoedelijk een specifiek driekwart bedoelt, want AI te hulp roepen om een rapport samen te vatten omdat je het niet kunt opbrengen het zelf te lezen is een bezigheid van witte boorden en theoretisch opgeleiden.
Op de radio hoorde ik iemand zeggen dat de AI-berichtjes slecht zijn voor de authenticiteit van de premier. Thuis vroegen we aan elkaar ‘welke authenticiteit?’, en vroegen we aan elkaar ‘is authenticiteit niet dat je in je doen en laten samenvalt met je innerlijke overtuigingen, en wie doet dat nog tegenwoordig?’, en vroegen we aan elkaar ‘is het niet nog veel slechter voor ons, en voor de democratie, en voor het heldere denken, als we bestuurd worden door een politieke klasse die het proces van nadenken, formuleren, voelen, wegen, schrappen, herformuleren en nog eens ‘wat voel ik nou?’ denken heeft uitbesteed aan een niet-neutraal taalmodel dat is ontwikkeld door miljardairs uit Silicon Valley met fascistoïde denkbeelden?’
Op tv kwam de premier vol op het scherm. Ik zag het beeld haperen, ik zag blokjes, nulletjes en eentjes, misschien zag ik een hologram, maar misschien ook niet.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant