Vanuit het niets wilde de vrouw van Joost afstand nemen. Hij wilde een oplossing, zij rust. Haar besluit om te vertrekken stond vast, maar er veranderde niets. Zij ging niet weg, ze bleven iedere nacht naast elkaar slapen en hadden seks. Kon dat zo doorgaan?
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Het begon allemaal met de dood van de hond. Het dier was nog maar een paar jaar oud en lag in het najaar van vorig jaar ineens dood in de keuken, overleden aan een hartstilstand. Ons hele gezin was ontroostbaar en het was net of mijn vrouw dit gezinsdrama had afgewacht om nu zelf te kunnen vertrekken. In de weken erna leek ze zichzelf niet meer. Ze was nooit zo bezig met haar telefoon, maar nu ging die zelfs mee naar zolder wanneer ze de was ophing. Ook verliet ze zonder aankondiging de ‘Zoek mijn iPhone’-app, waardoor haar locatie door mij en de kinderen niet langer te zien was.
‘Op een dag vertelde een vriend dat zijn vrouw en hij hadden besloten voortaan alleen de weekenden samen door te brengen, doordeweeks woonden ze elk op een andere plek en na een tijdje zouden ze gaan kijken of ze elkaar nog leuk genoeg vonden om door te gaan. Ik keek daarvan op, maar hij noemde het relativerend ‘een overgangsdingetje’ en ik begreep dat hij doelde op de menopauze van zijn vrouw.
‘Die avond zaten mijn vrouw, onze dochter en ik op de bank en keken naar tv-programma B&B Vol Liefde, en tussen al het gebabbel door, vertelde ik wat mijn vriend me had gezegd. ‘Dat wil ik ook’, was de onmiddellijke reactie van mijn vrouw. Later, toen onze dochter naar boven was, kwam ik erop terug en herhaalde ze wat ze had gezegd: ‘Ik wil bij je weg, je benauwt me.’
‘Wij waren op dat moment negentien jaar samen. Ik kom uit een gezin waar iedereen zijn scheur opentrekt als iets je niet bevalt, en zij uit een gezin dat graag de lieve vrede bewaart. Dat botste weleens, maar als je zo lang samen bent als wij, krijg je elkaar wel een beetje in de smiezen. Ruzies hadden we zelden, wij waren een goed geoliede machine. De kinderen waren altijd op tijd op school, en moest er een naar een sportclubje, hup, daar zat een van ons alweer in de auto, vakanties en nieuwe kleren regelden we met een paar klikken, alles ging even efficiënt.
‘Haar opmerking bracht me in verwarring, maar gealarmeerd was ik niet. Ik zag het eerder als ‘een gedoetje’ dat kon worden gefikst. Kon het zijn dat zij net als de vrouw van die vriend last had van somberheid door de overgang? Moesten we naar de huisarts? Sinds ik met vervroegd pensioen was, was ik vaker thuis op haar vrije dag, ik wist dat ze dat niet fijn vond. Maar daar konden we toch iets op bedenken? Ik schoot in de actiemodus. Maar zij wilde vooral nadenken. Erachter komen of ze verder met me wilde. Ze zei: ‘En als je me dwingt nu een antwoord te geven, is mijn antwoord sowieso nee.’ ‘Speelt er iets anders, heb je een ander? Laten we een plan maken, een therapeut bellen’, drong ik aan met mijn mannenbrein.
‘Ik wilde een oplossing, zij rust. Haar besluit om voorgoed of tijdelijk te vertrekken, stond vast, maar er veranderde niets. Ze ging niet weg, maar bleef gewoon iedere nacht naast me slapen. We hadden seks, bezochten verjaardagen van vrienden die nietsvermoedend waren van onze problemen, en onze kinderen hadden we evenmin iets verteld. Wel begon ze uit het niets vragen te stellen als: hoe zou jij het vinden als je nooit meer net zo knetterverliefd wordt zoals vroeger. Ze zei ook eens: als jij met een ander zou zoenen zou dat voor mij niet direct een reden zijn onze relatie te beëindigen.
‘‘Is dat het?’, vroeg ik in de hoop een beginnetje te hebben gevonden van de kluwen. ‘Wil je met een ander zoenen, dan verzinnen we daar toch iets op?’ Nee, nee, dat was het ook niet. Soms stond ze midden in de nacht op en riep: ‘Ik moet weg.’ Dan zei ik: ‘Kom terug in bed, we hebben het er morgen over’, maar de volgende ochtend lieten we het erbij.
‘Waarom ze genoeg van me had, ik kwam er niet achter. En stiekem was ik er nog steeds niet van overtuigd dat de oorzaak van haar ongelukkig zijn alleen bij ons huwelijk lag. Het ging al jaren hetzelfde tussen ons, er was niets wezenlijks veranderd. Zal ik op zolder een tweede woonkamer maken waar je je kunt terugtrekken, stelde ik voor. We bespraken de mogelijkheid van de training Houd me vast, laat me los, waarin je wordt uitgenodigd goed naar elkaar te luisteren. ‘Dus als ik het goed begrijp heb je net dit en dit gezegd.’ Dat soort gesprekken. Maar wij praatten nooit, nooit gedaan. Gesprekken werden bij ons gesmoord met zinnen als ‘Je weet best hoe het zit en over een paar jaar zul je inzien dat we niet gelukkig waren.’
‘Vijf weken na die avond op de bank, verdween ze naar het tuinhuis van een vriendin. Zonder zicht op een oplossing, zonder verklaring.
‘De kinderen werden mijns inziens overvallen door haar besluit; opeens zagen ze hun moeder nog maar een paar keer per week. Pas zes weken later kwam het verlossende berichtje: ze wilde met me praten.
‘We spraken af langs de rivier en gingen op een bankje zitten. ik zat klaar om eindelijk te horen wat er nu precies allemaal scheelde, maar het enige wat ze zei, was: ik wil scheiden. Er was geen verhaal, geen toelichting, zelfs geen verdriet. Waarom dan, hoezo, leg het dan tenminste uit, zie je niet wat je allemaal weggooit, schreeuwde het in mij. Maar ze bleef bij dit ene statement. Ze was niet gelukkig, zei ze, en ze had ‘behoefte aan perspectief’.
‘Toen ben ik opgestaan en weggelopen, een laatste knuffel kon ik niet meer opbrengen. We zijn nu zes weken officieel gescheiden. Ik heb het geaccepteerd, ik moet wel, we wonen in hetzelfde dorp, zijn lid van dezelfde tennisvereniging, ouders van dezelfde kinderen. Zij zorgt voor mijn nieuwe hond als ik weg ben en andersom bracht ik haar en de kinderen deze zomer naar Schiphol. De hele dag word ik door het Google-scherm op de keukentafel herinnerd aan ons leven samen. Dat ene eilandje in de zomervakantie, met die rare vent, weet je nog: tegen wie kan ik dat nog zeggen?
‘Laatst vroeg ik: Heb jij soms ook het gevoel dat het allemaal niet nodig was? Ze antwoordde: ‘Ik heb de eerste weken gekotst boven de wc, maar het was het allemaal waard.’ Zelf begrijp ik er nog steeds helemaal niets van.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Joost gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant