Een gewonde poes, een ongehoorzame hond en een haperende auto hielden schrijver Carry Slee deze week bezig. ‘Iedereen weet dat die hond van Carry Slee niet luistert.’
schrijft voor Volkskrant Magazine
Te midden van de drukte rond de verschijning van haar nieuwe boek Juf Braaksel en de briljante wisseltruc beleefde auteur Carry Slee (77) deze week de nodige hoogte- en dieptepunten met trouwe metgezellen.
Zo was poes Vosje ineens vermist. Normaal komt het oudje altijd ’s ochtends binnenlopen om te eten, maar nu bleef het akelig stil rond de voerbak. ‘Als-ie maar niet dood is, dacht ik, of ziek. Ik kan er helemaal niet tegen als er iets met de dieren is. Dan voel ik mezelf ook een beetje ziek.’ Na een korte zoektocht vonden ze Vosje, maar niet in florissante staat: hij kon niet zelf overeind komen, hinkte met zijn pootje en voelde warm aan. Vosje bleek te hebben gevochten: de dierenarts verloste hem van een ontsteking en een nagel van zijn tegenstander.
Hond Tommy was ondertussen wel zijn kwispelende zelf, maar ook hij hield haar bezig, zoals wel vaker. Een leuk beest, maar luisteren? Ho maar. ‘Hij is héél stout. Op cursus leerden we dat je hem moet belonen als hij naar je toe komt. Hij is alleen zo slim dat hij nu steeds stoute dingen gaat verzinnen om zijn koekje te krijgen. Dan blaft hij naar mensen en dan roep ik hem maar gauw, voordat het ruzie wordt. Dat heeft hij feilloos door. Ik denk dat het hele bos hem kent, iedereen weet dat die hond van Carry Slee niet luistert.’
Ook de auto deed deze week niet wat hij moest doen. ‘Heel onhandig in de week waarin ik mijn boek moet promoten. Ik rijd al 26 jaar Volvo, maar deze werd te oud en kreeg allemaal dingen.’ Dáár had ze geen zin in, ‘een auto moet vooral geen energie kosten’. Zij en partner Elles besloten een andere uit te zoeken, eentje waar hun drie kleinzonen lyrisch over waren. Maar die moderne Citroën bleek veel te eigengereid. ‘Er zaten allerlei functies op waar we niets van snapten. Als je van rijstrook wisselde zonder je knipperlicht aan te zetten, begon het stuur bijvoorbeeld te trekken. Ontzettend vervelend vond ik dat. En we wisten niet hoe we die moesten uitschakelen.’
Zij bellen naar de dealer – geen gehoor. Dan maar langsgaan. En even later weer. En weer. ‘Ik ben nog nooit zo vaak langs een garage geweest als met deze auto.’ Het was, kortom, geen match. ‘Ineens is het voor mij dan helemaal klaar. Weg ermee.’ Bij een andere dealer konden ze de auto gelukkig weer inruilen voor hun vertrouwde merk. Wel jammer voor de kleinzonen. Heel voorzichtig vertelden de oma’s dat ze tóch weer een Volvo reden. Hun reactie? ‘Yesssss!’
Week uit is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin (bekende) Nederlanders de balans opmaken van hun afgelopen week. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant