schrijft voor de Volkskrant over klassieke muziek en opera.
Pieter Wispelwey speelt de drie cellosuites van Benjamin Britten (1913-1976) al bijna een halve eeuw. Hij nam ze op in 1992 en 2002 en nu, bij de derde keer, valt maar één conclusie te trekken: de muziek zit in zijn ziel.
De albumfoto verraadt Wispelweys visie. Het korrelige zwart-witbeeld geeft iets weer van het onbestemd desolate van Brittens cellosolo’s. De wegwijzer suggereert een reis. En de ingekerfde plaatsnaam Canterbury verwijst naar verhalen, denk aan de 14de-eeuwse Canterbury Tales van Geoffrey Chaucer.
Wispelwey speelt de stukken alsof hij improviseert: losjes, tastend, open voor een inval. De cellotoon is warm, maar niet weeïg, helder, maar niet kaal. Magnifiek hoe de Derde suite opent, met een beslagen melodie rond eenzaam getokkel. Hier is het leven overheen gegaan.
Pieter Wispelwey
Benjamin Britten: Cellosuites
Klassiek
★★★★☆
Evil Penguin
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant