schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Folk, punk en janglepop versmelten prachtig bij The Tubs uit Wales, die zich graag een ‘Celtic-jangle boyband’ laten noemen.
Hard Life is hun derde en beste album, waarop songschrijver Owen Williams in verschillende nummers verwijst naar de verhuizing van de band van Cardiff naar Londen, waar ze zich vermoedelijk niet lang meer hoeven af te vragen ‘who’s going to pay the rent’.
Snel wordt duidelijk dat Williams groot fan is van Bob Mould en Hüsker Dü, maar ook van tijdgenoten als The Replacements en het vroege R.E.M. (in Who’s Gonna Love You Now zit een Peter Buck-mandoline).
In Stoop to Me of Didn’t I Say zijn ‘janglebands’ als The Chills en Teenage Fanclub niet ver weg, maar tegelijkertijd hoor je dat The Tubs dol zijn op Richard Thompson en Fairport Convention: folk zit overal, een fiddle accentueert dat.
Het wijsvinger-op-keyboardgeluid van ‘Do Yourself a Favor’ valt licht uit de toon, tot je ontdekt dat het hier een curieuze cover van een vergeten Prince-nummer betreft, dat pas na zijn dood werd uitgebracht.
Wat een heerlijk bandgeluid en wat heeft die Williams een fenomenaal gevoel voor melodie: weemoedig, gepassioneerd, rusteloos. In het Britse aanbod van dit moment klinkt geen enkele band als The Tubs.
The Tubs
Hard Life
Pop
★★★★★
Merge/Konkurrent
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant