Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Op een borrel sprak ik met een schrijver van mooie, lijvige boeken. Hij had een plan voor een nieuw boek, maar dat moest dan wel kort en dun worden. ‘Anders gaan mensen het niet lezen’, zei hij met een droevige blik in zijn ogen. Ik hoop dat hij het niet gaat doen. Je kunt beter falen met iets waar je zelf achter staat, dan slagen met iets waarvan je denkt dat anderen het willen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Afgelopen week verscheen op Salon.com een verhaal over drie nieuwe ‘original’ Netflixfilms (The Whisper Man, The Last House, Don’t Say Good Luck). ‘Artistieke middelmatigheid zit ingebakken in het bedrijfsmodel’, schreef de auteur. Dat Netflix en andere streamingdiensten voor de McDonald’s-route hebben gekozen, is al een tijd merkbaar. Even geleden verheugde ik me op The Rip, een film van Matt Damon en Ben Affleck die speciaal voor Netflix werd gemaakt. De film was oké, zoals een cheeseburger langs een wegrestaurant oké kan zijn.
Na het verschijnen van The Rip vertelde Damon in een interview dat Netflix bepaalde eisen stelt. Er moet veel actie aan het begin van de film, zodat de kijker niet afhaakt. En omdat mensen zo veel op hun telefoon zitten, moet het plot drie of vier keer opnieuw worden uitgelegd in dialogen. Het resultaat van deze fastfoodformule is een nieuw soort film (en serie) dat weinig aandacht vergt en dus ook de ziel nauwelijks roert. Godzijdank deed Olivia Wilde de deur niet open toen Netflix aanklopte om haar geweldige The Invite te produceren en koos ze voor productiemaatschappij A24.
Nu zijn Netflix en andere streamingplatforms niet de enige die liefdeloze prikkelstront produceren. Het gebeurt ook in de boeken-, podcast- en muziekwereld. Als alles maar hapklaar moet zijn (‘want anders haakt de lezer/kijker/luisteraar af’), blijft er alleen nog maar middelmaat over. Hetzelfde geldt voor de manier waarop nieuws, achtergronden en actualiteit worden geconsumeerd. Iets is goed of fout, mooi of lelijk, zwart of wit. Alles moet scherp en duidelijk. En dus horen we op opiniepagina’s, in talkshows en podcasts steeds dezelfde mensen die maar één kleur kennen of hun verdienmodel moeten spekken. Het is de tirannie van het gemak.
Is dat de schuld van de luie, prikkelverslaafde consument? Of van degene die hem troep blijft voorschotelen? Hoe dan ook, er is maar één uitweg uit deze neerwaartse spiraal. Vrijwel al het waardevolle is complex, of op zijn minst genuanceerd. Producenten moeten niet de kant van hun marketeers, maar die van hun makers kiezen. Die makers moeten hun ziel trouw blijven. En van de consument mag ook best wat worden verwacht: geduld, aandacht en de bereidwilligheid zelf te kauwen. Kom op zeg.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant