Het beste aan de film Rosebush Pruning is Pamela Anderson, volgens de kritieken: ze schittert als excentrieke, door het leven getekende matriarch. En dat terwijl voormalig ‘Baywatch’-actrice de hoop op zulke rollen al bijna had opgegeven.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Het beste aan de film Rosebush Pruning is Pamela Anderson, volgens de kritieken: ze schittert als excentrieke, door het leven getekende matriarch. En dat terwijl voormalig ‘Baywatch’-actrice de hoop op zulke rollen al bijna had opgegeven.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
In de jaren negentig wordt Pamela Anderson geïnterviewd door een verslaggever van de BBC op de set van Baywatch. Of ze ook ambitie heeft om ooit een serieuze actrice te worden, vraagt de verslaggever. Anderson, machteloos: ‘Ik bén een serieuze actrice.’
In die tijd was Anderson een van de meest besproken beroemdheden ter wereld, maar door media en publiek werd ze zelden serieus genomen. Zelf legde ze zich daar ook maar bij neer, die normalere carrière zat blijkbaar niet in het vat.
Haar leven was nu eenmaal een kwestie van het rode badpak in Baywatch, meerdere fotoshoots voor de Playboy, ‘stalkerazzi’ die haar voortdurend lastigvielen en een eindeloze stroom mannen die haar vragen stelden over haar borsten. Om nog maar te zwijgen over de enorme heisa die ontstond toen een sekstape met haar toenmalige man Tommy Lee uitlekte.
Anderson ging erin mee, omdat ze in de jaren negentig naar eigen zeggen allang een karikatuur was geworden. Kijk alleen maar naar de archiefbeelden in de openingsscène van Pamela: A Love Story, de documentaire uit 2023 over haar woelige leven. Ze is de ‘sensuele seksgodin van deze generatie’, ‘een blonde stoot’, of ‘eye candy’.
Anderson zelf, in de documentaire: ‘Mijn borsten hadden een carrière, en ik liep er maar gewoon achteraan.’
Kansen om na die roerige jaren negentig iets anders te doen dan haar karikatuur spelen, kreeg Anderson nauwelijks. Ze kreeg hooguit rollen in films die gretig knipoogden naar haar imago, zoals Scary Movie 3, Blonde and Blonder en Costa Rican Summer. Meer dan eens speelde ze een versie van zichzelf, zoals in komedie Borat.
Ook op televisie doet Anderson deze eeuw de uiteenlopendste dingen. Ze heeft meerdere eigen realityseries, duikt op in de Bulgaarse, de Duitse en de Indiase versie van Big Brother en doet mee aan de Argentijnse en de Franse editie van Dancing with the Stars. Er moeten nu eenmaal rekeningen betaald worden, en Andersons immense wereldwijde populariteit komt dan goed van pas.
Zoals ze het zelf ooit samenvatte in Harper’s Bazaar: ‘Ik wist dat ik meer te bieden had, maar dacht: blijkbaar niet in dit leven.’
Toch lijkt Pamela Anderson anno 2026 midden in een tweede leven te zitten, een second act, zoals dat in Amerikaanse media al snel wordt genoemd. Het duurde even, maar Anderson lijkt haar jarennegentigimago steeds meer van zich af te schudden. Ze wordt eindelijk serieus genomen.
Zo kreeg ze goede kritieken voor haar rol in de musical Chicago op Broadway, was ze hilarisch in de nieuwste Naked Gun-film en kreeg ze onder meer een Golden Globe-nominatie voor haar prachtige rol als showdanseres in The Last Showgirl. Dat was de rol waar Anderson ‘haar hele carrière op had gewacht’.
Uit de Volkskrant-recensie: ‘Anderson roept in haar eentje een vervlogen showbizzwereld op, puur met haar persoonlijkheid, gezichtsexpressie en fragiele stem.’
Dat Anderson een heel nieuw leven heeft gevonden als actrice, blijkt ook uit het feit dat er de komende tijd liefst zes films op de rol staan waarin ze een grote rol speelt.
En dan komt nu ook Rosebush Pruning uit, een zwart-komisch drama van de Braziliaanse regisseur Karim Aïnouz (Motel Destino) over een steenrijke Amerikaanse familie die in een prachtig huis in Spanje woont, maar door onderlinge kinnesinne langzaam uit elkaar valt. De kinderen zitten onder de duim van hun monsterlijke vader, iedereen is doodongelukkig en er lijkt zelfs sprake van incest.
Anderson speelt de moeder, die, zo horen we in het begin van de film, door ‘wolven aan stukken is gereten in een bos’. Maar ja, je cast Anderson natuurlijk niet alleen als lijk, en dus kunnen we, zonder te spoilen, best verklappen dat ze wel degelijk een rol speelt in de film, als excentrieke, maar door het leven getekende matriarch.
‘Een stout sprookje’, noemt Anderson de film zelf. Ze is in februari in Berlijn voor de wereldpremière van Rosebush Pruning, en staat de Volkskrant te woord in een chique hotelkamer.
Over de film zegt ze: ‘Als je terugdenkt aan de klassieke sprookjes, hebben ze altijd iets engs, toch? In de film zochten we naar zo’n zelfde gevoel, maar dan iets moderner en grappiger. De film wil een akelige leegte laten zien, maar Karim doet dat wel met een heel vette knipoog. Het is de bedoeling dat we ook een beetje lachen om die verknipte leegte in deze figuren.’
Anderson zegt dat Aïnouz zijn tijd ver vooruit is met de film, die in Berlijn tamelijk wisselend werd ontvangen. ‘Ik ben benieuwd hoe de film over tien of vijftien jaar wordt besproken, want Karim legt de vreemde, incestueuze en lege kant van de rijkste kant van de samenleving bloot. Het contrast tussen de schone schijn en de onderlinge verhoudingen is voor mij enorm interessant aan deze film: het huis van de familie is prachtig, maar zodra je een deur opendoet, blijkt de rot overal aanwezig.’
Anderson nam de rol naar eigen zeggen vooral aan omdat ze het script ‘heerlijk wild’ vond. Ze voelt zich sowieso bevoorrecht dat steeds meer en steeds diversere regisseurs met haar willen werken. Regisseurs die haar allang niet meer casten om haar naam of imago, maar vooral ook om haar acteertalent. Volgens Aïnouz acteert Anderson ‘alsof ze niets meer te verliezen heeft’.
‘Het voelt alsof ik een soort ingenieur ben, iemand die iets heel nieuws aan het bouwen is’, zegt Anderson daar zelf over in Berlijn. ‘Ik kom eigenlijk pas net kijken. Ik ontdek op de set nog elke dag dingen waarvan ik totaal geen weet had. Het is een soort opwinding die je normaal misschien niet meer verwacht bij iemand die bijna 60 is.’
‘Ik weet hoe alles werkt, maar ben voor mijn gevoel ook helemaal opnieuw begonnen. Ik maakte in Australië laatst een film met de Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó, en die stelde dat ik eigenlijk nog een kind ben als het aankomt op acteren. Dat bedoelde hij helemaal niet op een denigrerende manier hoor, maar meer in de zin dat ik een bepaalde verwondering heb die andere acteurs misschien missen.
‘Een set is voor mij nu vaak nog een grote speeltuin om nieuwe dingen in te ontdekken, terwijl ik tegelijkertijd wél de ervaring heb om snel door te hebben hoe alles werkt.’
Dat laatste is belangrijk, stelt Anderson, omdat haar tweede (acteer)leven óók iets therapeutisch heeft. ‘Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik al mijn ervaringen, van mijn kindertijd tot aan mijn doorbraak, op een bepaalde manier ook echt nodig heb gehad. Het heeft een doel gediend, omdat ik de ervaringen uit mijn eigen archiefkast, of ze nu pijnlijk of mooi zijn, kan gebruiken in mijn spel.
‘Ik schrik gewoon niet zo snel meer, want in veel situaties denk ik: I’ve been there. Ik denk ook dat het in dit opzicht helpt: elke rol is ook een soort traumaverwerking, omdat ik elke keer weer een ander gevoel of een andere herinnering moet aanboren. In die zin kan een groots en meeslepend leven echt helpen om je acteerwerk interessanter te maken.’
En dus voelt het voor Anderson alsof ze voor de tweede keer uit het vliegtuig is gestapt in Los Angeles, nadat ze eind jaren negentig vanuit haar geboortestadje in Canada in Hollywood belandde. Daar kwam ze al snel in een Playboy-realiteit terecht, waarin de paparazzi haar niet meer met rust lieten.
Een kleine veertig jaar later is alles anders: Anderson acteert in een provocerende film van een gevierd arthouseregisseur en haar droom om te werken met regisseurs als Werner Herzog en Jim Jarmusch lijkt niet meer onrealistisch.
Ze noemt zichzelf een laatbloeier, iemand die eindelijk bevrijd is. De neiging om iedereen te pleasen en zich druk te maken om wat iedereen van haar denkt, is verdwenen. Anderson: ‘In die zin is dit toch een soort tweede kans, maar dan met genoeg bagage om nu wel écht mijn eigen gang te gaan.’
Wat Anderson ook fijn vindt, is de veelzijdigheid in de rollen die ze nu krijgt aangeboden.
‘Elke rol die ik nu speel, is onvergelijkbaar met de andere. In Rosebush Pruning moest ik bijvoorbeeld veel meer op zoek naar een soort duisternis in mijzelf. In die zin heb ik veel gehad aan Carl Jung. Ik lees hem al sinds mijn tienerjaren. Niemand begreep er een snars van dat ik zijn boeken las, want dat verwachtten ze nu eenmaal niet van mij.
‘De boeken van Jung hebben me altijd geholpen om kunst te begrijpen, maar ook om mijn eigen hoofd, dromen en onderbewustzijn beter te begrijpen en daarop te leren reflecteren. Dat neem ik ook mee voor mijn personage in deze film. Ook bij de verschrikkelijkste figuren, waar deze film vol mee zit, draait het allemaal om het vinden van empathie. Dan helpt het om zo goed mogelijk te kunnen reflecteren en begrijpen.’
Maar spannend blijft het, vertelt Anderson. ‘Ik had nog niet vaak zo’n soort voorbereiding meegemaakt op een film als bij Rosebush Pruning, waarin we echt lang moesten repeteren om het familiegevoel geloofwaardig over te brengen. In die zin was het echt een kwestie van onderdompelen, en dat was relatief nieuw. Doodeng.’
Toch is dat laatste gevoel juist waar Anderson steeds vaker naar zoekt, omdat ze voelt dat er nog veel meer in het vat zit.
‘Op het moment dat ik écht bang ben voor een rol, weet ik dat ik iets goeds te pakken heb. Hoe banger en zenuwachtiger ik ben, hoe beter, want dat betekent dat ik mezelf echt uitdaag. Heerlijk!’
‘Het makkelijkste zou zijn om elke keer een uitvergroting te spelen van mijzelf, om te doen wat ik al talloze malen heb gedaan. Ik ga tegenwoordig veel liever op zoek naar dingen die mij angst inboezemen. Lekker graven, zodat ik eindelijk kan laten zien wat ik al die tijd in mijn mars heb gehad.’
Regisseur Karim Aïnouz (Motel Destino, Firebrand) staat niet per se bekend als iemand die grappige films maakt. Maar toen hij voor Rosebush Pruning werd gekoppeld aan schrijver Efthimis Filippou, die vaak samenwerkt met regisseur Yorgos Lanthimos, wist hij: er mag gelachen worden.
Aïnouz had al langer het idee om een film te maken over een geprivilegieerde, maar verder totaal geïsoleerde familie, vertelt hij in een Amsterdams hotel. ‘Efthimis heeft van het script een mix van satire en een duister sprookje gemaakt. Mijn werk is juist vaak sentimenteel, en dit was echt een totaal andere afslag: het mocht best een beetje camp worden. Wat een bevrijding!’
Rosebush Pruning is daarmee het nieuwste voorbeeld van een satire over de hyperrijken, in navolging van bijvoorbeeld Saltburn en The White Lotus. Voor Aïnouz was het vooral belangrijk om zijn personages daarbij menselijk te maken. ‘Ik lees in veel reacties dat mensen moeite hebben om zich te verhouden tot de personages, omdat ze ze vreselijk vinden. Maar ik heb echt een zwak voor ze. Uiteindelijk zijn ze allemaal toch vooral beschadigd door de monsterlijke vader.’
‘Er zit wat mij betreft ook iets heel liefs in de film, al klinkt dat misschien gek. De laatste jaren zijn er talloze verhalen verteld over de superrijken, maar daarin worden ze toch vaak geportretteerd als gekkies of monsters. Ik vind dat te gemakzuchtig.’
Maar een beetje prikken, dat vond Aïnouz wel leuk. ‘Ik vind het heerlijk om het publiek te ontregelen. Daarom ben ik zelf ook gaan kijken bij bioscoopvertoningen om de reacties van het publiek te horen. En wat bleek? In elk land is het weer anders: in Portugal werd er veel gelachen om de film, in Engeland juist weer niet. Geestig, toch? Zo’n sprookjesachtige koortsdroom landt bij iedereen anders, en juist dat maakt het zo leuk.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant