Ik was het deze week eens met Arjen Lubach, die het op zijn beurt weer eens was met Angela de Jong. Verwarrend. Aanleiding was het Hitler-filmpje van de met bloedspoed ontslagen Joost Niemöller, hoofdredacteur van Ongehoord Nederland (ON) en Raisa Blommestijn. Dat filmpje werd als aanleiding gebruikt om ON uit het bestel te kieperen, terwijl er al genoeg deugdelijke bezwaren waren tegen de omroep. Angela de Jong betoogde dat als dit inhoudelijke punt als aanleiding zou worden gebruikt, de weg dan vrij is voor een toekomstige regering om bijvoorbeeld BNNVARA uit het bestel te gooien. Dat ze daar niet voor terugdeinzen heeft het kabinet-Schoof wel bewezen. Alles verzandde, behalve de sanering van de NPO.
De afgelopen dagen begon de top van ON, of wat er nog van over is, aan een Werdegang langs alle talkshows. Bij Pauw & De Wit – omroepdirecteur Peter Vlemmix schoof aan met professor prikkeprak uit Leiden – werd duidelijk dat ON vooral gemist zou worden door de overblijvers bij ON.
Persoonlijk heb ik geen prettige herinneringen aan ON. Mijn huis moest een week bewaakt worden nadat Ongehoord Nieuws ervoor koos om een door mij uitgesproken satirische column over Gideon van Meijeren op Radio 1 te behandelen als een oproep tot moord.
Ik keek regelmatig naar Ongehoord Nieuws, zoals je ook met verbazing naar wandelende takken in een terrarium kunt kijken. De televisieversie van avonturenjournalist Arnold Karskens was cult, het donkere woud aan pseudo-deskundigen bleek veel dieper dan gedacht en de standpunten waren vaak feitenvrij, idioot of opruiend. En dan was er ook nog Joost Niemöller met wie ik bij HP/De Tijd op zaal zat. Hij kwam daar binnen als genomineerde voor de AKO-literatuurprijs en was in de omgang geen onprettige collega. Ik heb het radicaliseringsproces van dichtbij mogen meemaken. Na de moord op Pim Fortuyn verviervoudigde zijn productie, als er niet aan de rem was getrokken had hij het tijdschrift in zijn eentje volgeschreven. Ik ben ooit met hem op reportage geweest naar Capelle aan den IJssel, de woonplaats van oud-premier Balkenende. Een groepsinterview met de SGP-fractie in het gemeentehuis werd na een vraag afgebroken.
„Boerka of bikini?”, bleef hij herhalen.
„Dan toch boerka”, was het officiële antwoord.
We vermeden elkaar op het perron van Amsterdam Amstel, op weg naar dezelfde uitvaart. Toen ik hem later een keer trof in de hal van het Radiohuis, hij was daar voor een omroepoverleg, spreidde hij theatraal de armen bij de begroeting. Een redelijk geslaagde poging tot humor.
Dat hij er als omroepdirecteur uiteindelijk de stok leverde om ON mee te slaan verbaasde niet. Geen, of juist wel, een fingerspitzengefühl voor het moment waarop iets wel of niet te doen is, is de specialiteit van het huis. Bewust of onbewust heeft hij wel aangetoond dat vrijheid van meningsuiting voor Peter Vlemmix een containerbegrip is.