Documentaire Na een jarenlange ruzie stonden Noel en Liam Gallagher in 2025 weer samen op het podium. De reünieconcerten van Oasis waren sensationeel, toont de muziekdocumentaire ‘Don’t Look Back in Anger’. Verwacht alleen geen spannende blik achter de schermen.
Liam en Noel Gallagher tijdens de Live ’25 Tour van Oasis.
In 2009 leek Oasis na een gigantische ruzie tussen broers en bandleden Noel en Liam Gallagher morsdood. Vele jaren spraken de twee niet met elkaar. Maar in de zomer van 2025 zaten ze opeens weer in de grootste rockband op aarde. De concertreünie bracht buitengewone euforie met zich mee, met shows in eenenveertig afgeladen stadions vol schreeuwende, springende en huilende fans. Van ‘Wonderwall’ tot ‘Live Forever’ en van ‘Acquiesce’ tot ‘Champagne Supernova’, vrijwel ieder nummer kreeg een mega-ontvangst.
Oasis: Don’t Look Back in Anger
Regie: Will Lovelace, Dylan Southern. Lengte: 123 minuten. Vanaf donderdag te zien in de bioscoop.
Er zat een moeilijk te kopiëren magie in de samenwerking tussen de broers uit Manchester: Noel maakte als songschrijver en gitarist Britpopklassiekers met onvergetelijke refreinen, terwijl Liam met zijn charisma en bozig nasale zang een van de meest vermakelijke rocksterren van de jaren negentig was. Sinds de doorbraak van Oasis in 1994 lagen ze echter constant met elkaar in de clinch.
Wie meer te weten wil komen over hun weg naar vrede, heeft weinig aan Oasis: Don’t Look Back in Anger, de groots opgezette documentaire over de concertreeks die uiteindelijk veertien landen aandeed. Regisseurs Will Lovelace en Dylan Southern beginnen de film wel met een gedeelte vol onderhuidse spanning: de eerste repetities van de band in de aanloop naar de concerten. Terwijl een nerveuze Noel en de andere bandleden al een tijd bezig zijn, laat Liam nog op zich wachten. Zijn eenzame microfoonstandaard komt een paar keer in beeld, wat zijn aankomst nog wat verder onder hoogspanning zet. Als hij dan eindelijk arriveert, begint hij meteen te klagen over iets kleins.
Als de jongere Gallagherbroer begint te zingen, verdwijnen de zorgen: hij klinkt zeer gefocust. Hij lijkt het, in tegenstelling tot vroeger, heel serieus te nemen. Hij gaat zelfs niet roken en drinken. En zijn arrogante houding, alsof het hem allemaal toch niet zo boeit? „It takes a lot of caring to not give a fuck”, zegt hij.
De film toont daarna beelden van het eerste concert in Cardiff. De songs van Oasis klinken hier, en in de rest van de documentaire, ongekend krachtig, beter dan ooit. De energie in het stadion wordt goed overgebracht met montage die wisselt van grote totaalshots naar shots van gelukzalige fans met rode wangen en tranen in de ogen. Vooral Noel is in eerste instantie overrompeld door de ontvangst. Hij vertelt dat hij zich vaak moest omdraaien, om te zorgen dat zijn tranen niet gezien zouden worden.
De regisseurs volgen daarna grotendeels het tourschema. In thuisstad Manchester proberen fans zonder kaartje in een park nabij toch een glimp van de show op te vangen, terwijl een priester in een preek naar de broers verwijst. Hier begint het gebrek aan een verdere spanningsboog de documentaire wat op te breken: de tour verliep, voor zover bekend, zonder gedoe. Bij gebrek aan een verder verhaal worden er andere dingen bij gehaald. Zo vertellen fans over de nummers die het meest voor ze betekenen. Die verhalen zijn vaak mooi, maar ook te kort om echt indruk te maken.
Noel en Liam, elk vijftigers, komen tijdens interviews aan het woord, maar zijn op hun hoede. Eerdere meningsverschillen worden niet besproken, ze hebben enkel lof voor elkaar. Over het beëindigen van hun vete zegt Noel: „Alles was vergeven zonder dat er een woord gezegd werd.” Gedurende het kijken bekruipt je het gevoel dat je naar de Disneyversie van het Oasisverhaal zit te kijken (Disney distribueert de film ook daadwerkelijk). Voorlopig zal deze versie van Oasis blijven bestaan: de aankondiging van een nieuwe tournee lijkt ieder moment te kunnen komen, inclusief een mogelijke show in Amsterdam.
Het gebrek aan nieuwe inzichten wordt voor een groot deel goedgemaakt door de waanzinnige concertgedeeltes, met als hoogtepunt het moment waarop dan ook eindelijk het epische ‘Don’t Look Back in Anger’ wordt ingezet. „Please don’t put your life in the hands of a rock-‘n-roll band / Who’ll throw it all away” is een tekst uit dat nummer. De fans namen die woorden niet ter harte en gaven zich wel over aan Oasis. Ze kregen daar na lang wachten veel voor terug.