Irma Gehner combineerde het wethouderschap namens de VVD met de voorzittershamer van Scouting Nederland. Zowel bij haar partij als bij de padvinderij draaide het immers om zelfredzaamheid. Maar ze vond ook ‘dat je als zelfredzaam mens goed voor de ontregelde medemens moest zorgen’.
‘Een typische VVD-dame’, zegt haar ideologische vijand Hein van der Zande over Irma Gehner, ‘maar dan wel eentje van de oude stempel. Ze was heel erg liberaal en heel erg zelfverzekerd. Wat Irma in de kop had, had ze niet in de kont.’
Wieneke Gehner noemt haar moeder ‘buitengewoon zelfredzaam’, wat ze zelfs wilde zijn toen dat echt niet meer kon. ‘Tegen mij en mijn broer zei ze steeds: ‘Neem je verantwoordelijkheden en zorg dat je altijd je eigen broek kunt ophouden.’’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Irma Gehner-Ellenberger was van de VVD én van Scouting Nederland, waarvan ze begin jaren zeventig bestuurslid werd en voorzitter was toen Nederland in 1995 de World Jamboree, het grote internationale padvinderskamp, organiseerde.
Zich inzetten voor de liberale volkspartij liet zich volgens haar goed combineren met leidinggeven aan Scouting Nederland. De padvinderij betekende voor haar het aanleren van vaardigheden, waarmee je zelfstandig in het leven kunt staan. En zelfstandigheid was ook wat zij als politicus propageerde: vrijheid van handelen en doen. Dochter Wieneke: ‘Maar tegelijk vond ze ook dat je als zelfredzaam mens goed voor de ontregelde medemens moest zorgen. Zo heeft mijn moeder ontzettend veel aan mantelzorg gedaan.’
Irma Ellenberger groeide op in Amsterdam, waar haar ouders op de hoek Prinsengracht-Looiersgracht een naaimachinewinkel dreven. Het gezin met twee dochters bezocht de Lutherse kerk, waar Irma de wis- en natuurkundestudent Walter Gehner leerde kennen. Wieneke: ‘Ze pasten goed bij elkaar, hij was een studiebol, zij een doener, ze vulden elkaar goed aan.’
De Gehners verhuisden naar Leiderdorp, waar Irma haar opwachting maakte in de gemeenteraad en wethouder werd. Als liberaal voerde ze felle, principiële discussies met haar opponent Van der Zande van de PPR (de Politieke Partij Radikalen, die zou opgaan in GroenLinks). ‘En daarna dronken we aan de bar samen een wijntje. Irma streed altijd met open vizier, ik wist precies wat ik aan haar had. En ze was altijd eerlijk en respectvol.’
Gehner was een van de oprichters van de plaatselijke hockeyclub (Alecto), zette een kunstkring op en liet schilder-beeldhouwer Marte Röling, met wie ze in haar kostschooltijd op de middelbare school in het Gooi had gezeten, acht beeldende panelen over de geschiedenis van Leiderdorp maken, voor in het gemeentehuis.
Daarnaast toonde zij zich als voorvrouw van Scouting Nederland fanatiek in het bestrijden van vooroordelen over de padvinderij. ‘Allemaal gebaseerd op onbegrip’, vond zij. Zo duidde het padvindersuniform volgens haar niet op een militaristisch karakter van de beweging, maar was het een teken van saamhorigheid, zoals de gelijkvormige tenues van sportclubs. En de padvinderij kende geen commando-achtige structuur, maar een hiërarchische leiding, onontbeerlijk voor een zorgvuldige voorbereiding op avontuurlijke ondernemingen.
Op latere leeftijd spande Gehner zich in voor de gezondheidsraad en het ouderenberaad in Zuid-Holland, omdat ze wilde dat patiënten en bejaarden konden meepraten en meebeslissen over hun lot en de zorg. Zes jaar na het overlijden van haar echtgenoot Walter, in 2014, werd Irma getroffen door een zware hersenbloeding. Daarna begon dementie haar zicht op een vol leven te vervagen en viel ze langzaam maar zeker stil. Hein van der Zande raakte zijn bevriende discussiepartner kwijt, met wie hij het zo vaak ‘prachtig oneens’ kon zijn.
Half juni kwam een einde aan de lijdensweg van de vrouw die boven alles zelfredzaam wilde zijn. Irma Gehner-Ellenberger overleed op 84-jarige leeftijd. Dochter Wieneke: ‘Dat ze op het laatst van niets meer wist en niets meer kon, was pijnlijk, maar hulp accepteerde ze niet. Ook al lukte het niet meer, ze wilde gewone dagelijkse handelingen zelf blijven doen. Zo bleef mijn moeder tot op het laatst toch heel erg zichzelf.’
Source: Volkskrant