Na een slijtageslag van ruim vijf uur staat Botic van de Zandschulp in de kwartfinale van de US Open. Hij evenaart daarmee de beste prestatie uit zijn loopbaan. ‘Dit was een bizarre comeback.’
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Het is inmiddels vijf jaar geleden dat Botic van de Zandschulp op een verhoging plaatsnam en droogjes in een microfoon antwoordde: ‘Wil je echt dat ik dat doe?’ Hij had zojuist een onbetwist nieuw hoogtepunt in zijn carrière bereikt: als qualifier had hij zich voor de kwartfinale van de US Open geplaatst. Ineens groeide de aandacht voor de Nederlandse tennisser en kreeg hij de vraag van een journalist: wil je je naam correct uitspreken?
De op dat moment 25-jarige Van de Zandschulp deelde zijn naam. Inclusief de in Nederland zo makkelijk uitgesproken duidelijk schurende keelklank, gevolgd door het kort optrekken van zijn wenkbrauwen. ‘Best moeilijk, hè?’
Toen Van de Zandschulp eerder deze week in de Europese dinsdagnacht voor de tweede keer in zijn carrière de kwartfinale van de US Open bereikte, hoefde hij zijn naam niet meer uit te spreken. De 30-jarige tennisser gaat inmiddels al jaren mee in het profcircuit. Hij kende een moeizamere periode, maar op de grand slam in de Verenigde Staten is hij doorgaans op zijn best, zo leerden de afgelopen jaren.
Na het halen van de kwartfinale in 2021, nog altijd zijn beste prestatie op een grandslamtoernooi, schoot hij voor het eerst in zijn carrière de top honderd van de wereldranglijst in – uiterst belangrijk in de tennissport, waar de ranking bepaalt of een speler direct wordt toegelaten tot het hoofdtoernooi. Die top honderd wordt gezien als cruciale grens voor een professionele, levensvatbare sportcarrière.
Twee jaar geleden stuntte Van de Zandschulp door tot grote consternatie van velen wereldtopper Carlos Alcaraz uit te schakelen in de tweede ronde. Dit jaar rekende Van de Zandschulp ook al af met een wereldtopper: Alex de Minaur, nummer 7 van de wereldranglijst. De Nederlandse nummer 70 van de wereld had slechts drie sets nodig.
Van de Zandschulp voelt zich goed op het hardcourt in New York. Eerder dit toernooi, toen hij voor de camera van Eurosport werd gevraagd naar de geuren rond de baan, waar sommige spelers over klagen, zei hij: ‘Als je over de straten van New York loopt, ruik je wel ongelofelijk veel wiet.’ Met een kort schouderophalen tussendoor en een zacht lachje: ‘Nou, dat zijn we in Nederland best wel gewend.’
Dat lachen gaat bij hem nooit bulderend of heel uitbundig. Hij is de man van de onderkoelde humor. Vaak wordt hem verweten nauwelijks emoties te tonen op de baan. Tennisfans vinden het saai, of raar, als hij het houdt bij een vuistje na een grote prestatie. De grootste euforie is doorgaans eerder zichtbaar in zijn box, bij zijn begeleidingsstaf. Van de Zandschulp is introvert. Bovendien denkt hij soms verder, aan zijn tegenstander die verlies te verwerken heeft. Toen hij in 2024 Rafael Nadal overklaste bij diens afscheidspartij, bleef Van de Zandschulp expres ingetogen, uit respect.
Dinsdag, nadat hij in de Europese nacht de Fransman Arthur Géa had uitgeschakeld, wendde hij zijn blik omhoog, terwijl hij zachtjes zijn gebalde vuist heen en weer bewoog. Uit niets bleek dat hij zojuist een thriller van een wedstrijd had overleefd. Maar het was een slijtageslag tegen Géa, een partij die uiteindelijk vijf uur en dertien minuten duurde: 3-6, 6-7 (0), 7-6 (7), 7-6 (3), 6-4, waarin Van de Zandschulp eerst met 2-0 in sets achterstond. Vervolgens had hij in de derde set een matchpoint tegen, en Géa benutte ook in de vierde set kansen om de wedstrijd uit te serveren niet.
Slechts drie partijen duurden ooit langer op de US Open. De Nederlander verbrak samen met de Fransman bovendien een ander, stokoud record dat sinds 1992 op naam stond van Stefan Edberg en Michael Chang. Nooit eerder waren er in een wedstrijd 409 punten gespeeld. Van de Zandschulp maakte er ‘slechts’ 201, Géa 208 – bij tennis wint lang niet altijd degene die de meeste punten maakt.
‘Geen idee hoe ik het heb gedaan’, zei Van de Zandschulp vlak na afloop. ‘Dit was een bizarre comeback.’ Hij is al lange tijd fit. Na in het verleden af en toe gehinderd te worden door kwaaltjes, kon hij het afgelopen jaar makkelijker zonder problemen doorspelen en trainen. Maar hij werkte ook hard aan zijn mentale weerbaarheid. Van de Zandschulp staat bekend als intelligent, en is een perfectionist tot in het extreme. Met die laatste eigenschap kan hij zichzelf in de weg zitten tijdens een wedstrijd, waarin veel punten te winnen zijn, maar ook vaak punten worden verloren.
Een belangrijke factor in het succes dat hij de laatste tijd boekt, is Raemon Sluiter, de oud-speler en voormalige coach van Kiki Bertens, met wie hij een jaar geleden begon samen te werken. Sluiter heeft zichzelf onder andere als taak gesteld om zo veel mogelijk positiviteit te brengen.
Tijdens zijn partij in de vierde ronde ontbrak zijn vorm, zei Van de Zandschulp na afloop. Juist op vechtlust en doorzettingsvermogen wist hij deze wedstrijd te winnen. Hij stelde dat deze winst beter voelde dan de eerste keer dat hij de kwartfinale haalde. Hij is na Richard Krajicek en Tom Okker de derde Nederlandse man die twee keer de laatste acht van de US Open weet te bereiken in het enkelspel.
‘Hopelijk kan ik in de volgende wedstrijd een betere vorm vinden’, zei hij bij Eurosport, vooruitblikkend op zijn kwartfinale. Hij treft daarin Alexander Zverev, de als eerste geplaatste Duitser, die eerder dit jaar op Roland Garros zijn eerste grandslamtitel bemachtigde en een paar weken later op Wimbledon verliezend finalist was.
Zverev plaatste zich een stuk eenvoudiger voor de kwartfinale dan Van de Zandschulp. Hij versloeg Luciano Darderi in drie sets en speelde slechts ongeveer tweeënhalf uur. Maar Van de Zandschulp keek kenmerkend droogjes naar zijn eigen slijtagepartij. ‘Ik sta in ieder geval nog op mijn benen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant