Oasis Tussenstand vanaf het Lido. De applausmeter slaat nog niet uit. Aziaten komen in Venetië het sterkst voor de dag. Ook May el-Toukhye, de enige vrouwelijke regisseur op het hoofdveld, maakt indruk.
Britse popsterren Liam en Noel Gallagher op het filmfestival voor de première van de documentaire ‘Oasis: Don’t Look Back in Anger’.
Als je geen filmsterren hebt, nodig je toch popsterren uit? Zaterdagavond schalt ‘Wonderwall’ over het Lido. De kibbelbroertjes Noel en Liam Gallagher zijn bij de rode loper gearriveerd om hun reünie-promovideo te lanceren, Oasis: Don’t Look Back in Anger. Op het filmfestival van Venetië brullen fans de hit mee onder een glinsterend bladerdak van mobieltjes.
Oasis doet niet mee voor de Gouden Leeuw. Wat zijn de kanshebbers op het 83ste filmfestival? Jury’s doen rare dingen, maar de grootste titels zijn gelanceerd, de belangrijkste recensies geschreven, en de minuten applaus geturfd. Dat laatste zegt vaak iets over de uitslag want de jury zit ook in de zaal. De broertjes Gallagher klokten acht minuten in de Sale Grande, die volgens Variety tijdelijk in een moshpit van selfie- en handtekeningjagers veranderde. „Should we fuck off?”, vroeg Neil zijn broertje halverwege. Nee dus. Als filmster baad je in applaus. Buig je, wuif je, pleng je een traantje.
Helaas zijn de ovaties wat mager dit jaar. In 2024 kreeg Almodóvars euthanasiedrama The Room Next Door 18 minuten applaus en won de Gouden Leeuw. Vorig jaar boekte politieke tranentrekker The Voice of Hind Rajab zelfs een record van 23 minuten en won de Grote Juryprijs. Voor vijf films klapte vorig jaar het publiek meer dan tien minuten, voor vier in 2024.
Dit jaar blijft het bij 4 tot 8 minuten applaus voor Ink, Bucking Fastard, Primetime en de draak The Echo Chamber. Alleen Martin McDonaghs Wild Horse Nine klokt 14 minuten. McDonagh, begonnen als toneelschrijver, is een auteur van hoogst verbale films met getroebleerde duo’s en zwart-komische wendingen als The Banshees of Inisherin.
Ditmaal stuurt McDonagh CIA-moordenaar Lee (Sam Rockwell) op vakantie naar Paaseiland met zijn doodzieke mentor Chris (John Malkovich). Chris heeft berouw over de bloedige coups die hij hielp realiseren in Guatemala, Congo en straks Chili – het duo neemt anno 1973 even vrij van het ondermijnen van president Allende.
Op afstand maakt een baas zich zorgen om zijn labiele employé; Chris weet te veel en bezit een zeker souvenir uit Dallas, 1963. In grote lijnen het script van McDonaghs doorbraakfilm In Bruges (2008). Wild Horse Nine heeft nog een andere handicap: hij is sprankelend en grappig. Horror kan tegenwoordig hoofdprijzen winnen op grote festivals, komedie is dat nog steeds niet gelukt. Een acteerprijs voor John Malkovich dan maar? Zijn rol heeft Oscarpotentieel.
Een andere kanshebber is 15/18 (A Place to Heal), een fijn, spontaan geacteerd sociaal drama in een Franse jeugdkliniek waar de jonge bruut Enzo de Jack Nicholson komt uithangen.
May el-Toukhy maakt indruk met Woman Unknown, een grimmig, onbarmhartig verhaal over een vrouw die in naoorlogs Denemarken in het kader van de sociale survival haar lichaam en ziel moet corrumperen om niet de ‘moffenhoer’-behandeling te ondergaan. „Het vrouwenlichaam behoort in oorlogstijd kennelijk het vaderland toe”, aldus el-Toukhy. Naast kwaliteit heeft El-Toukhy mee dat ze de enige vrouwelijke solo-regisseur in competitie is, wat dit filmfestival wordt nagedragen.
Azië komt in Venetië het sterkst voor de dag. De Japanse Vietnamfilm Mr Nelson, Did You Kill People van gewezen cyberpunk- en bodyhorror-expert Shinya Tsukamoto is polariserend: botte clichés en houterig acteren of diep doorvoeld? Look Back van de Japanse maestro Hirokazu Kore-eda gaat over twee schoolmeisjes die zich in manga bekwamen: een bitterzoete live action-versie van een anime die in de verrukkelijk sentimentele finale vleugels krijgt. Bij Kore-eda deugen de meeste mensen, wat verfrissend is tussen alle misantropie.
De bedachtzame Koreaanse maestro Lee Chang-dong is acht jaar na zijn briljante thriller Burning terug met Possible Love, een familie-epos over de sociale kloof, die na een half uur nergens heen lijkt te gaan, maar na een uur zit je rechtop in je stoel en na twee uur op het puntje. Zo gaat dat bij Lee Chang-dong. Possible Love kreeg slechts 6 minuten applaus, maar de zaal werd voortijdig ontruimd voor de volgende film. Niet eerlijk dus.