TV-recensie Ondanks, of dankzij, de neonazi’s in de entourage van AfD-leider Ulrich Siegmund, haalde die partij een monsterzege in Saksen-Anhalt. Arend-Jan Boekestijn viel niet van de bank, maar vond het wel een droevige tijd.
Kiki bosman bewijst goed te zijn in de stoelendans in ‘Bestemming X’.
In een verlaten loods op een geheime locatie deden negen BN’ers de stoelendans. De stoelen lichtten neongroen op in hun donkere omgeving; ze moesten er eentje bemachtigen zodra Nena’s ‘99 Luftballons’ op pauze werd gezet. De meeste BN’ers kende ik niet, een paar kende ik van andere realityspelshows en eentje herkende ik als de man van de Albert Heijn-reclames, al heeft hij sinds 2015 niet in een Albert Heijn-reclame gezeten. Afgesloten hoofdstuk, hij doet vast andere mooie dingen. Toch krijg je nog steeds zijn gezicht te zien als je de woorden „Albert Heijn man reclame” googelt.
Het was zondagavond, ik googelde de woorden „Albert Heijn man reclame” en in Saksen-Anhalt haalde het AfD een monsterzege. Dat had de NOS twee uur eerder bericht. Ik wist niet zo goed wat ik aan moest met die combinatie van woorden in één kop: AfD, monster, zege. In een deelstaat in Duitsland vierden neonazi’s feest. Die zijn goed vertegenwoordigd in de entourage van AfD-leider Ulrich Siegmund; dat valt overal te horen en te lezen. Ondanks of dankzij dat gegeven kan zo’n partij monsterzeges halen. Wat doe je met die informatie? Ik bleef maar gewoon Bestemming X kijken op RTL4.
De mij onbekende Bekende Nederlanders werden in een busje met geblindeerde ramen door Europa gereden en moesten raden wat hun eindbestemming was. Af en toe mochten ze naar buiten om een spelletje te spelen en hints te verzamelen over waar ze zich inmiddels bevonden. Nu konden ze met de stoelendans een vrijstelling winnen. Programmamaker Kiki Bosman vertrouwde de kijker toe dat ze eens had meegedaan aan „een grote stoelendans met zestig man, en toen heb ik hem gewonnen. Dus ik weet dat ik hier goed in ben.”
Nena’s anti-oorlogslied hield op met spelen. Een BN’er wierp zich zo hard in een stoel dat ze er overheen viel. Aan het eind van de aflevering moest ex-Albert Heijn-man Harry Piekema naar huis. Hij dacht ergens in Duitsland te zijn, maar bevond zich in Brussel.
Wat nu? Op NPO1 danste in Beestenboel (MAX) professioneel dogdancer Danitsja met haar hond door een grote stal die was verlicht met fairy lights, terwijl operazangeres Francis van Broekhuizen het Napolitaanse volkslied ‘Funiculì Funiculà’ ten gehore bracht. André van Duin en Janny van der Heijden klapten mee vanaf een hooibaal. De hond maakte sprongetjes op zijn achterpoten, zijn kaken om een rode roos geklemd. Zie je ook niet elke dag. „Toch leuk”, zei André van Duin. Dat klopte. Maar het is moeilijk genieten als je al weet dat er meer slecht nieuws aan zit te komen in Bureau Buitenland (VPRO). Het was historisch, klonk het daar, wat er vanavond gebeurde.
Ik probeerde te bedenken wat ik later aan mensen zou vertellen als ze me vroegen wat ik had gedaan, op die historische zondagmiddag, toen het AfD een monsterzege haalde in ons buurland. Dat ik dan zou moeten zeggen: ik keek naar de dogdance van Danitsja. Ik keek naar de stoelendans.
„Arend-Jan”, vroeg Tim de Wit nog aan Arend-Jan Boekestijn in Pauw & De Wit (BNNVARA), vlak voordat ik eindelijk de tv uitzette: „viel jij van de bank af, vanavond, toen je die uitslag zag?” Nee, Arend-Jan was niet van de bank gevallen. Een mens kan verbazend lang gewoon op de bank blijven zitten, heb ik inmiddels ook over mezelf geleerd.
„We zagen het wel een beetje aankomen”, zei Arend-Jan Boekestijn. Hij keek even bedachtzaam omlaag en sloeg zijn ogen daarna op naar de gasten om hem heen, die net als hij hun samengevouwen handen voor zich op de talkshowtafel hadden gelegd. „Maar ik vind het wel een heel droevige tijd, eerlijk gezegd.”