De Oasis-documentaire luistert Venetië op, mét aanwezigheid van de herenigde broers Gallagher. En John Malkovich wordt alvast getipt voor de Oscars, met zijn fabuleus verlopen rol als CIA-agent in Wild Horse Nine.
is filmredacteur van de Volkskrant.
‘Should we fuck off?’
Liam Gallagher is duidelijk niet helemaal bekend met het protocol, direct na afloop van de wereldpremière van Don’t Look Back in Anger op het filmfestival van Venetië.
Nee, wordt de Oasis-zanger uitgelegd: nu is het zaak om in de schijnwerpers te blijven staan, opdat de Amerikaanse filmbladen kunnen berichten dat de ovatie na afloop wel ‘acht minuten’ lang was.
Ah, oké. De zichtbaar geamuseerde Liam zweept de zaal nog even extra op, tilt wat handjes in de lucht, van de regisseurs, de glunderende festivaldirecteur Alberto Barbera en van grote broer Noel, die nog maar wat tranen uit de ogen veegt.
Na de overdonderende wereldtournee, eerder dit jaar, bezegelt de documentaire de hereniging van de broers. Vijftien jaar zonder enig contact ging eraan vooraf, op de vele publiekelijk geuite beledigingen over en weer na. Nu gemoedelijk samen in een bootje, als ze aanmeren bij het festival.
Twee sober geklede grijzende vijftigers, die eerst nog wat onwennig hun gang inzetten over dat rode tapijt voor het festivalpaleis op het Lido-eiland. Meer is er zaterdagavond niet voor nodig om het massaal toegestroomde publiek op de 83ste editie van ’s werelds oudste filmfestival in extase te brengen; in de ochtend zitten de eerste Oasis-fans al klaar voor de paleiswal, onder de bloedhete zon.
Don’t Look Back in Anger, vanaf donderdag te zien in de Nederlandse bioscopen, doet niet enkel meeslepend verslag van de glorieuze reünie-optredens, maar duidt ook de broer-brouille en de heilzame werking van hun muziek voor de fans. Eigenlijk ging heel de wereld er subiet op achteruit nadat de band in 2009 explodeerde, suggereert de documentaire. En dus is er nu hoop.
Maar de wereld toespreken tijdens een persconferentie gaat de broers wat te ver. ‘Ze zijn er wel’, reageren Will Lovelace en Dylan Southern, de regisseurs van de film, in de volle perszaal. ‘Alleen zijn ze niet híér. Ze waren er vijf minuten geleden wel nog, voor het fotomoment.’
De registratie van de live-optredens is bovenmaats: de band blijkt in waarlijk grootse vorm, tot grote verbazing van de nadrukkelijk in beeld gebrachte fans, die na het allereerste concert overmand door emoties rondstruinen. Maar het cinematografische kunststukje betreft toch het vastleggen van de allereerste repetitie, voorafgaand aan de reünie. Filmmakers Lovelace en Southern hadden de camera’s tijdig geïnstalleerd. Óók vanaf het plafond, waarna ze het vertrek verlieten om het proces niet te verstoren. Zo treffen we Noel, nerveus ijsberend, tot Liam dan eindelijk (te laat) arriveert. Nonchalant-arrogant loopje, hooguit een kort knikje naar zijn broer. Klaar? Zingen, nog wat zingen. En weg is-ie weer.
‘Het was letterlijk de eerste keer in vijftien jaar dat ze weer samen in één ruimte waren’, zegt Southern. ‘Maar dit zijn de Gallaghers, het is geen Dawson’s Creek (de romantische tienerserie van weleer, red.). Je moet niet verwachten dat Noel en Liam even gaan zitten om over hun emoties te praten.’
Don’t Look Back in Anger is in Venetië buiten de competitie geplaatst, en maakt dus geen kans op de Gouden Leeuw. Halverwege het festival doet het wel naar de prijzen meedingende Wild Horse Nine het vooralsnog het beste in de polls: de nieuwe donkere misdaadkomedie van Martin McDonagh is vooralsnog favoriet bij zowel de internationale als de Italiaanse journalisten, iets wat niet vaak voorkomt.
De 56-jarige Iers-Engelse toneelschrijver en filmmaker, echtgenoot van Phoebe Waller-Bridge (Fleabag), staat al jaren bekend om zijn wrang-komische dialoog en uitbundige misdaadplots, met bioscoophits als In Bruges, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri en The Banshees of Inisherin. Wild Horse Nine is van hetzelfde kaliber: over twee sjofele CIA-agenten, die naast elkaar en zichzelf, ook hun superieuren in de weg zitten. En dit alles aan de vooravond van de door de CIA geholpen militaire coup in Chili in 1973, waarbij de linkse president Allende werd vermoord. De acteurs-troef van de film is John Malkovich, die beurtelings onuitstaanbaar en innemend is als de CIA-veteraan Chris, die Paaseiland aandoet met zijn jongere partner-agent Lee (Sam Rockwell).
McDonagh wilde al heel lang eens met John Malkovich werken, maar de Amerikaanse acteur met het unieke lijzige stemgeluid bleek almaar te druk. Nu kon hij simpelweg niet weigeren, aldus Malkovich: ‘Het script was zo uitzonderlijk goed.’
Het filmfestival van Venetië neemt een ideale plek op de kalender in voor de aanloop naar het ‘filmprijzenseizoen’: niet te lang van tevoren, ook niet te kort. En daarbij hoort dat er hier minstens één acteur of actrice nadrukkelijk (en breedgedragen) dient te worden genoemd wordt als ‘Oscarkandidaat’.
Malkovich is de eerste, op deze 83e festivaleditie. Waarbij moet worden vermeld dat de 72-jarige acteur uit films als Dangerous Liaisons en Being John Malkovich het beeldje nog nooit eerder won. Nee, hij is niet van plan om alvast zijn speech te gaan schrijven, antwoordt de acteur op een vraag uit de zaal, bij de perspresentatie van Wild Horse Nine. ‘Ik heb een lange carrière gehad, met allerlei geweldige samenwerkingen met schrijvers, regisseurs en acteurs. En ik heb nooit het gevoel gehad dat ik me in een competitie bevond, met een van hen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant