Rapper en producer Rosario Mussendijk (29), alias sor, verloor een deel van zijn gehoor en zicht en lijdt nu aan slapeloosheid. Wat hij leerde in het leven: muziek helpt bij het verwerken en dit is het moment voor mensen met bril.
„Er zijn dingen in mijn leven gebeurd waardoor ik nu slapeloze nachten heb. Daarom heb ik een album gemaakt over de nacht, Insomnia. Ik maak nu eenmaal muziek over hoe ik me voel. Daarin heb ik geen keus, helaas. Ik kan niet liegen. Maar muziek maken helpt bij het verwerken van wat er is gebeurd.
Ik ben echt vaak genaaid, zowel persoonlijk als zakelijk. Daar ga ik verder niet over praten. Maar ik ga mijn manier hetzelfde houden. Ik ga niet mensen niet meer vertrouwen. Daar word je bitter van. Als ze weer niet te vertrouwen blijken, dan jammer.
Gisteren had ik een topdag. Ik viel om half twee in slaap en werd kwart over acht wakker, dat had ik het hele jaar nog niet gehad. Normaal lig ik er om 4 uur in, soms slaap ik pas om 8 of 11 uur en dan word ik zes uur later wakker. Maar gisteren was ik dan ook helemaal kapot. Afgelopen weekend heb ik mijn hand gebroken [tijdens hiphopfestival Het Moment]. Het was een topshow, volle bak, veel moshpits. Tijdens het derde nummer viel ik van het podium af, maar ik ben opgestaan, heb Hennessy over alle open wonden gegoten, en de set gewoon afgemaakt. Ik ben niet iemand die opgeeft. Zing ik daarover op m’n album? Oh ja, in het nummer ‘Parasomnia’ zeg ik: ‘Ik voel me hand niet meer zo goed.’ Wow! Life imitates art. Dat nummer gaat over zo moe zijn dat je gewoon niks meer voelt.
Nu komen fucking veel mensen naar mij toe die ook niet kunnen slapen. Wat voor muziek je ook maakt, je helpt altijd andere mensen. Elke artiest krijgt berichten als: je hebt me door m’n depressie heen geholpen. Weten dat wat jij even in elkaar hebt gezet op je laptop, iemand anders heeft geholpen om zich niet te vermoorden, doet me fucking goed. Het is fijn om te weten dat je niet alleen bent.
Je hebt andere mensen in de nacht. De meeste mensen die ik ’s nachts spreek zijn artiesten, dj’s, mensen die in een bar of club werken. Dat zijn toch wel de mensen die gewoon hun leven eruit leven. Die gewoon zeggen: ik kom er nu aan, ga alleen nog een pakje sigaretten halen. Of ik moet eerst even die ophalen, die is aan het kotsen. Het zijn altijd gezellige mensen, carefree, gewoon van ja komt goed.
Bij het programma Maestro [2021-2022] had ik mijn grill in, en toen zeiden mensen op Twitter: waarom heeft hij een ijzerwinkel in zijn mond zitten? Toch heb ik het programma gewonnen. Wees gewoon altijd jezelf, zeiden m’n ouders. Zij zijn van de techno, gaan naar Burning Man en shit. Ik ben de enige hiphopper die ze uit hebben gepoept. Hoe meer je jezelf bent, hoe meer je wordt beloond. Want dan kunnen meer mensen zich vinden in wat jij zegt. Als ik zeg dat mijn favoriete eten een broodje bakkeljauw is, en dat is ook jouw favoriete gerecht, dan zegt dat een hoop. Stel je voor dat ik een nummer maak en ik zeg alleen maar coole dingen. Who cares? Ga niet de massa supplien, dan lijd je er later alleen maar onder. Met commerciële muziek zou ik veel meer kunnen verdienen, maar daar zou ik mentaal aan kapot gaan.
Ik mag geen slaapmedicatie vanwege mijn auto-immuunaandoening. Welke aandoening ik precies heb, weten ze niet, ze denken het syndroom van Cogan. In 2017 kreeg ik steeds meer last van licht, totdat ik alleen nog maar in m’n bed kon liggen met de gordijnen dicht. Op een dag werd ik wakker en hoorde ik niks meer. Ik ging bijna dood. Zo voelt het tenminste, als je zintuigen uitvallen. De audicien zei dat als ik iemand wilde verstaan, het volume zo hoog moest zijn als van een opstijgend vliegtuig. Toen dacht ik: en ik maar lang doen over dat nieuwe album droppen. Ik besefte: alles wat je wil doen, moet je gewoon doen.
Ik moest opnieuw leren horen. Mijn brein heeft gezegd: weet je wat, we gaan harder werken. We gaan meer energie gebruiken om die informatie om te zetten. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik strijkers fucking goed kan horen met mijn slechte gehoor. Omdat ze vaak schel en luid zijn en hoge frequenties hebben. Ik kocht een viool en heb mezelf viool leren spelen. Toen zag ik dat in mijn mapje favoriete nummers alleen maar nummers met pianomuziek stonden. Toen belde ik mijn manager en zei ik: ik denk dat ik mijn volgende album heb. Een klassieke-muziek-hiphop-album. Dat werd Bae Doven. Als je iets echt graag wil, dan kan dat. Alles is mogelijk. Wanneer ben je voor de laatste keer opgestaan en dacht je: ik ga doen wat ik wil? En dan denk je: ja makkelijk, jij bent artiest, maar het is niet alsof ik een Lamborghini voor de deur heb. Ik heb gewoon mijn hond die ik moet uitlaten.
Ik heb vaak mijn zonnebril op, omdat ik last heb van het licht. Sommige mensen zeggen dat ik op het festival ben gevallen omdat ik mijn zonnebril op had. Mensen zullen altijd dingen zeggen. Dat is oké. Als je ervoor kiest om je hele leven op internet te zetten, dan kies je ervoor dat mensen mogen oordelen. Whoopty doo.
Laat me je dit alvast vertellen, van brillenpersoon tot brillenpersoon: slaap niet op het feit dat wij brillen moeten dragen. Het is onderdeel van ons gezicht. Met een bril kan je je hele look veranderen. Stel je voor, je wil even een klootzak zijn, dan doe je je klootzakbril op. Vroeger werden we allemaal gepest voor die shit, nu wil iedereen een bril hebben omdat het cool is en ze hebben geen sterkte. Het is ons moment, ik zeg het je.
Mijn eerste Cartier-bril kocht ik voor tv. Omdat ik dan niet op een dickhead lijk; mijn andere brillen hadden getinte glazen. Het zijn echt fucking goede brillen. Ze zijn licht op je hoofd en heel slick. Nu heb ik Celine op, m’n favoriete bril. Deze heeft crowdsurfs overleefd en de valpartij. Ik vind het leuk dat ik hem niet overal zie, daardoor hebben mensen er niet meteen een oordeel bij. Als alleen maar lame-ass types het dragen, hoef ik het niet. Ik koop geen schoenen die alleen golddiggers aantrekken. Als rapper ben je al snel een rode vlag.
Ooit had ik twee gouden ringen, in de vorm van mattenkloppers, een Surinaams symbool, en een gouden oorbel. Met gym op school had ik die afgedaan en toen vergeten en toen waren ze gestolen. Toen had ik zoiets van: ik verdien geen goud meer. De liefde is overgegaan naar zilver. Zilver heeft karakter, zeker als het oud wordt. Het ziet er brutalistisch uit. Ik hou ook van diamanten. Zilver, of witgoud, past beter bij diamanten dan goud.
Twee kledingmerken heb ik hoog zitten. Het eerste is Faith, van een van mijn beste vrienden. Hij houdt van studs, ik ook. Vroeger was ik even gothic, mijn vriendin nog steeds, en de liefde voor de kledingstijl is altijd gebleven. Toen ik net mijn gehoorapparaten had, vielen ze steeds uit op stage. Toen zei hij: waarom draag je geen balaclava [bivakmuts]? Ik zei: nee man, dan lijk ik op een crimineel. En toen kwam hij met een open balaclava, waarbij je nog je gezicht ziet. Hij was de eerste die dat deed. En toen kwam drill-muziek, waar iedereen balaclava’s ging dragen. Ik draag liever niet wat iedereen al draagt. Nu wil ik gewoon een lekkere grote capuchon met studs, zo van: laat me met rust. Het andere merk is Vivienne Westwood, ik heb daar veel tassen, riemen en sieraden van. Ik vind Vivienne Westwood zo sick, rest in peace. Als ik een derde oma mocht kiezen, was zij het. Zij was rebels vanaf het begin, maar er werd niet in haar geloofd. Mensen lachten haar uit maar zij zei: dan gaan jullie het niet begrijpen. Nu zie je Westwood overal. Je kan nooit de hele wereld pleasen.”