Mijn kunst en ik Bijna de helft van de Nederlanders doet in de vrije tijd aan een vorm van kunst. Wat betekent dat voor hen? Deniz Oslu (40) doet aan urban sketching. „Als ik jaren later mijn schetsboek opensla, roept dat herinneringen op die een foto nooit kan overbrengen.”
Urban sketcher Deniz Oslu (40) tekent rondom het Evoluon in Eindhoven dingen die hem opvallen.
„Ik ben als kind in [de Zuid-Turkse stad] Mersin begonnen met tekenen. Tijdens mijn middelbareschooltijd en mijn studie ingenieurswetenschappen aan de Technische Universiteit van het Midden-Oosten in Ankara kwam de klad erin. Maar toen ik eenmaal een baan had gevonden, ben ik weer begonnen. Het gaf me een goed excuus om de stad te ontdekken en mooie locaties te vinden om te tekenen. Bijvoorbeeld prachtige oude gebouwen die me inspireerden.
Via sociale media ontdekte ik een wereldwijde gemeenschap van tekenaars met de naam Urban Sketchers. Deze non-profit is twintig jaar geleden in Seattle opgericht door een journalist die ook illustraties maakte voor de krant. Inmiddels zijn er meer dan 600 afdelingen in steden over de hele wereld. Rond 2018 besloot ik een afdeling in Ankara op te richten, om gelijkgestemden te ontmoeten en samen te tekenen. Ik organiseerde zo’n veertig bijeenkomsten per jaar, dus we kwamen bijna elk weekend samen, gemiddeld zo’n twintig tot dertig man. Ik zag veel dezelfde gezichten, maar er kwamen ook steeds nieuwe mensen bij. Als het mooi weer was, gingen we naar buiten, als het koud was en het regende of sneeuwde, gingen we naar plekken zoals musea.
„Ik ben in 2021 naar Eindhoven verhuisd nadat ik een baan had gevonden bij ASML. Het eerste wat ik checkte was of er een afdeling van Urban Sketchers was in Eindhoven. En dat bleek zo te zijn. Nu besteed ik mijn tijd niet aan het organiseren van bijeenkomsten, maar geniet ik er gewoon van deel te nemen. We komen elke eerste zaterdag van de maand bijeen. Die vaste dag maakt het makkelijk om vooruit te plannen. Dat vinden Nederlanders fijn.
„In Ankara bestond de meerderheid van onze afdeling uit jongeren, zoals universiteitsstudenten of pas afgestudeerden. In Eindhoven komen meer ouderen tekenen, met name oudere vrouwen. We proberen altijd een plek te vinden waar we ook samen kunnen lunchen. Dat is heel mooi aan deze gemeenschap en ik denk dat het heel belangrijk is. Het is een moment waarop iedereen samenkomt, met elkaar praat en verhalen deelt.”
„Je moet ter plekke tekenen en eerlijk zijn over wat je ziet. Je gaat dus niet uit van je verbeelding of van een foto. Elke keer ben ik weer verbaasd hoe iedereen iets anders vindt om na te tekenen. Het is voor iedereen toegankelijk. Je hoeft niet per se heel getalenteerd te zijn of een perfecte tekening te maken. Het gaat er in mijn ogen niet om wat je creëert, maar om het proces. Het gaat erom hoe je kijkt, want als je iets tekent begin je dingen te herkennen die je anders niet zou zien. En het is ook een mooie manier om mensen te leren kennen die dezelfde interesse hebben. Het idee is om van elkaar te leren en elkaar te steunen, zodat het echt een inclusieve gemeenschap wordt.”
„Ik denk dat ik goed kan tekenen. In het begin nam ik er meer de tijd voor en was ik geduldiger, waardoor ik aan details kon werken en makkelijk een uur aan een kleine schets kon besteden. Na verloop van tijd veranderde mijn stijl, omdat mijn levensstijl veranderde: ik werd vader en had minder tijd. Bovendien wilde ik contact maken met mensen, met ze kletsen. Het gaat me niet alleen om het tekenen, maar ook om het sociale contact. Dus ik ben blij dat ik nu sneller schetsen kan maken.”
„Voor mij draait het om observeren, herinneringen verzamelen en contact maken met mensen. Ik neem mijn schetsboek overal mee naartoe, bijvoorbeeld op een zakenreis of ergens anders waar ik weet dat ik tijd heb om te tekenen. Ik probeer kleine, snelle schetsen te maken. En als ik maanden of jaren later een pagina van mijn schetsboek opensla, roept dat herinneringen op die een foto nooit kan overbrengen.”
Deniz Oslu
Siem Kraai
Tibbe Bont
Jessica Gottenbos
Eva Meijboom
Marietta van Attekum
Greetje Koevoets
Peter en Quin Gelten
Marjolein Scheeper