Van der Laan en Woe Na een valse start toert cabaretduo Van der Laan en Woe (bekend van tv-programma ‘Even tot hier’) alsnog met hun nieuwe voorstelling. ‘Dinsdagmiddag’ blijkt een crimi, „zoals het hele leven tegenwoordig een crimi blijkt”.
Niels van der Laan en Jeroen Woe in ‘Dinsdagmiddag’.
Er komt een lijk uit de lucht vallen. Gelijk verandert de sfeer in Dinsdagmiddag, de nieuwe voorstelling van Van der Laan en Woe: we blijken in een crimi te zitten. Wie heeft dinsdagmiddag Denise Wichtervoorde vermoord? Iedereen en alles wat tot nu toe gebeurd is, is nu verdacht.
Van der Laan en Woe: Dinsdagmiddag. Gezien: 3/9, Theater De Lievekamp Oss.
Te zien t/m 26 juni 2027. Info: vanderlaanenwoe.nl
De lege stoel met het jasje van de man in het publiek die blijkbaar nog naar de wc was gegaan, en waar Van der Laan en Woe net nog over gegrapt hebben; zou die met de moord te maken hebben? Of de dirigent (Woe) die al Dvorák dirigerend de voorstelling opende? Of de activist (Van der Laan) die dat concert onderbrak door met een groot spandoek binnen te lopen?
De achtste voorstelling van Niels van der Laan en Jeroen Woe, Dinsdagmiddag, had een valse start. Al een maand na de eerste voorstellingen in januari moest de tournee worden gestopt in verband met een zieke Jeroen Woe. Eind augustus kon Dinsdagmiddag weer worden opgestart.
Het blijkt een detectiveverhaal gestructureerd volgens zeven door het duo gedestilleerde vaste crimi-stappen: 1: Het lijk. 2: De verdachten. 3: De stoere detective in leren jack. 4: Een advocaat. 5: Flashbacks. 6: Een rechtszaak. 7: De moord.
Aan de hand daarvan willen Van der Laan en Woe wat zeggen over de wereld, die volgens hen ver-crimi-t is. Net als in een crimi twijfelen we in het echte leven te veel tussen hoofdverdachten. En bepaalde mensen, zoals corporate advocaten en talkshowredacteuren, veroorzaken die twijfel voor eigen gewin. En dat terwijl er in werkelijkheid vaak maar één hoofdverdachte is, die het ook gewoon gedaan heeft. Klimaatopwarming? CO2. Stikstof? Vee.
Het duo laat dat zien door voortdurend uit de crimi te stappen en daar voorbeelden van te geven. Soms in Even tot hier-stijl, soms als sketch. Bijvoorbeeld in Van der Laans persiflage van een coach die de twijfel van een cliënt misbruikt en voor veel te veel geld een familieopstelling met stoelen toepast; geen nieuwe kritiek, maar wel erg grappig. Woe’s Oost-Europese dirigent, die ook klarinetles blijkt te geven, is een karikatuur van grensoverschrijdend gedrag in de klassieke muziek. Tegen Van der Laan: „Doe maar twee klarinetten tegelijk in je mond. Verder, tegen je huig.” Tegen de zaal: „Als u dit te ver vindt gaan, moet u het zeggen hoor. Tegenwoordig is alles zo snel grensoverschrijdend.”
Van der Laan en Woe zingen een liedje.
Toch blijft zulke kritiek beperkt tot zijdelings zijdelings aanstippen. Het duo verliest geen moment zijn aaibaarheid. De twee liedjes vallen vergeleken bij de nummers in Even tot hier een beetje tegen, en passen niet lekker in de rest van de voorstelling. Gelukkig levert het detective-thema een onderhoudende avond op. De doorgaande lijn is een beetje wiebelig, maar je wordt toch een aantal keer aangenaam verrast door een terugkerend detail; dan blijkt, net als in de betere detective, een zinnetje van eerder op de avond tóch een andere betekenis te hebben.
Maar waar Dinsdagmiddag het vooral van moet hebben, is z’n hoge flauwegrapdichtheid. Van sommige zie je de clue ver van tevoren aankomen (een telefoon op speaker zetten is een telefoon letterlijk op een speaker zetten), maar eindeloze semantische discussies als ‘is het vijf voor zes ’s middags of vijf voor zes ’s avonds’, of heet de verdachte nou Stefan Vliet of Steef van Vliet, worden vanzelf prettig melig. Het zijn er in twee uur zo veel, dat je er uiteindelijk toch in blijft hangen. Zo worden zelfs de dyslectische ‘panathoog-atoloom’ die ‘NDA heeft gevonden in de kadbamer’, en de spraakgebrekkige KNO-arts die met z’n nieuwe Nissan naar Nuenen moet komisch.
Wie de voorstelling daadwerkelijk op een dinsdag wil zien, heeft trouwens maar één kans: dinsdag 23 maart in Carré, Amsterdam.