Iran-oorlog Na maanden in de Straat van Hormuz mochten de mariniers van de USS Abraham Lincoln eindelijk aanmeren. De VS kozen voor het Thaise stad Pattaya, die bekend staat als vrijhaven voor prostitutie. De burgemeester van de stad prijst ‘watersport’ aan als middel voor ontspanning.
Een Amerikaan van de USS Abraham Lincoln wordt omhelsd door een sekswerker in Walking Street in Pattaya
„Zeggen dat je in Pattaya geen sekswerker kunt vinden, is hetzelfde als beweren dat er bij de Kentucky Fried Chicken geen gefrituurde kip op het menu staat”, zegt ladyboy Alicia Kienthong (40). Ze zit in een strak, kort zilveren jurkje in de Love Point bar aan Walking Street, een van de bekendste prostitutiestraten van Azië. De Laotiaanse sekswerker werkt al tien jaar in het Thaise Pattaya, een kuststadje op twee uur rijafstand van Bangkok. Op straat voor de bar loopt een groep mariniers van het Amerikaanse vliegdekschip USS Abraham Lincoln dat vannacht in de nabije marinehaven Laem Chabang is aangemeerd.
Het schip opereerde meer dan 250 dagen in de Straat van Hormuz. Een ongekend lange periode waarin de vijfduizend bemanningsleden op elkaars lip zaten. Voorraden raakten op, toiletten gingen stuk. De lange ononderbroken dienst leidde tot mentale problemen bij een deel van de bemanning. Familieleden uitten hun bezorgdheid. Enkele opvarenden sprongen in wanhoop overboord, meldden internationale media. Zij zullen wellicht vervolgd worden voor werkweigering.
Vorige week werd bekend dat het schip zou aanmeren bij de Thaise prostitutiestad Pattaya. Nu lopen de jonge mannen er schuchter en enigszins op hun hoede (ze mogen niet met de pers praten) door de drukke straat vol pin-ups in neonlicht. De bars hebben er namen als Pussy Bar, Pattaya Flow of Happy Strike. Ze passeren rijen Thaise sekswerkers die hen proberen te verleiden om een drankje te kopen om ze daarna seksuele diensten aan te bieden. Een Thaise verkoper op straat houdt een geplastificeerd vel omhoog met foto’s van vrouwen die pingpongballen uit hun vagina schieten. De marinier duwt haar zachtjes opzij. Thaise agenten zitten op uitklapstoeltjes op speciaal neergezette controlepunten met elkaar te kletsen.
Sekswerker Kienthong reageert op een uitspraak van de burgemeester van het stadje, die eerder op de dag deed alsof de meeste toeristen naar Pattaya komen voor de watersport. De burgemeester ontving de commandant van het Amerikaanse vliegdekschip in het lokale Hard Rock Café. In het bijzijn van de aanwezige pers, waaronder NRC, benadrukte commandant Dan Keeler de vriendschapsbanden tussen de landen. De bemanning zou uitzien naar de ontspanning die de stad kon bieden. „Het is een privilege om de soldaten die zo lang op zee in een oorlogssituatie hebben gediend een paar dagen ontspanning te bieden,” reageerde burgemeester Poramet Ngampichet.
Een commando-officier spreekt de pers toe na aankomst van de USS Abraham Lincoln in het Thaise Pattaya.
De burgervader zag mooie kansen voor de middenstand. Hij had al zitten rekenen. Als elke marinier tussen de honderd en honderdvijftig euro zou uitgeven, zou een vijfdaags bezoek van vijfduizend zeelieden wel een half miljoen euro in het laatje kunnen brengen. Hij heeft overal mobiele pinautomaten laten plaatsen. De politieaanwezigheid was opgeschaald om alles ordentelijk te laten verlopen en hij gebood ondernemers om de prijzen niet te verhogen. „Dit is onze kans om aan de wereld te laten zien dat we een schone, moderne stad zijn.”
Pattaya staat sinds de jaren zestig bekend als de sekshoofdstad van de wereld. Het middelgrote kuststadje telt maar liefst vijftigduizend sekswerkers. Toen in de Verenigde Staten bekend werd dat het Amerikaanse marineschip juist in Pattaya een tussenstop zou maken, barstte online discussies los. Sommigen gunden het de mariniers om van bil te gaan, anderen vonden het moreel maar een dubieuze keuze. Leuk voor de echtgenotes, schrijven enkelen cynisch op de website van het Amerikaanse persbureau AP. En waarom niet zo snel mogelijk naar huis?
De Amerikaanse Shakeira Fairfax (43) boekte gelijk een vlucht naar Thailand toen ze hoorde dat haar dochter Jada, een 25-jarige piloot in opleiding, er een paar dagen van boord mocht gaan. Na aankomst reed ze door naar de parkeerplaats van het Pattaya Hard Rock Café. „Ik hoorde vanochtend dat de eerste bussen met bemanningsleden hier zouden aankomen.” Zeker weet ze het nog niet. Fairfax wil niet te veel vertellen over de situatie aan boord. „Maar ik kan wel zeggen dat er langere periodes van communicatiestilte waren, waarin ik me zorgen maakte. Maar mijn dochter is een vechter. Ze heeft kanker overleefd. Ze ging bij de marine omdat ze maatschappelijk wil bijdragen en nu is ze onderdeel van de geschiedenis.”
Bezorgd kijkt ze naar de persmeute die voor de entree van het Hard Rock Café verklaringen van Thaise en Amerikaanse functionarissen opnemen. „Het verbaast me dat de hele wereld weet dat de bemanning in Thailand is. Ik hoop dat ze hier veilig zijn.” Terwijl achter haar de eerste bussen arriveren, vertelt ze dat ze gemengde gevoelens heeft over de situatie. „Ik zeg maar niet hoe ik me echt voel. Straks verlies ik nog mijn staatsburgerschap.” Haar dochter appt. „Ze mag nog niet van boord. Misschien morgenvroeg.”
De USS Abraham Lincoln met op de achtergrond de skyline van de Thaise havenstad Pattaya.
Bemanning arriveert bij een hotel in Pattaya. Niet iedereen mag meteen van boord, om de stad niet te overlopen.
Al jaren proberen Thaise autoriteiten Pattaya te presenteren als nette toeristische bestemming voor families, maar het aanmeren van de USS Abraham Lincoln zet opnieuw licht op het aloude imago als haven voor zeemansvertier. De keuze voor de kuststad als ontspanlocatie heeft een historische reden. Pattaya was een slaperig visserstadje, totdat het tijdens de Vietnamoorlogsjaren (1955-1975) werd bezocht door tienduizenden Amerikaanse militairen tijdens gevechtspauzes. Het was gebruikelijk om naar de bordelen te gaan, omschreven als: ‘going to the dogpatch’. In 1966 werd een wet aangenomen die establishments toestond waar vrouwen ‘speciale service’ geven. Door prostitutie niet te specificeren werd een juridisch grijs gebied gecreëerd. In 1967 werd de wet met het Rest & Recreation Treaty (verlofperiode van Amerikaanse militairen wordt R&R genoemd) toegespitst op legalisering van vertier voor Amerikaanse soldaten. Er ontstond een seksindustrie die ook na het einde van de Vietnamoorlog bleef bestaan. In 1996 werd prostitutie gecriminaliseerd. Maar als je in Pattaya rondloopt, lijkt handhaving afwezig.
Voor het Hard Rock Café staat Tongchai Khaertsanong (46). Hij is een van de tweehonderd extra agenten die zijn ingezet om het mariniersbezoek goed te laten verlopen. Zijn voornaamste zorg is de veiligheid van de Amerikaanse bezoekers. Hij vertelt dat hij persoonlijk geen probleem heeft met prostitutie. „Ik weet zeker dat de sekswerkers blij zijn met de komst van de Amerikaanse mariniers. Het gaat niet goed met de economie. Het inkomen is welkom.”
Hij is wel bezorgd over de kinderprostitutie die hij tegenkomt in de wijk waar hij vaak patrouilleert, Soi 6 en Soi 7, berucht om de perverse seksdiensten die er worden aangeboden en de uitbuiting van kinderen. De agent ziet buitenlandse sekswerkers er als indringer.
Op een billboard in de uitgaansstraat van Pattaya werd het Amerikaanse vliegdekschip woensdag verwelkomd.
Om te laten zien dat wetten wel degelijk worden gehandhaafd, is voorafgaand aan het bezoek van de USS Lincoln een tiental buitenlandse sekswerkers aangehouden. Maar ook Thaise sekswerkers riskeren aanhouding. De organisatie Swing strijdt al jaren voor legalisering van prostitutie, zodat sekswerkers rechtsbescherming hebben. „Waarom worden ze vervolgd?” zegt Supachai Sukthangsa (43) in de gratis aidspreventiekliniek van de groep. „Ze doen niets verkeerd. Het enige wat ze doen is de verkoop van hun eigen lichaam.” Hij vertelt hoe de wet vooral wordt gebruikt om de zakken van autoriteiten te spekken. „Sekswerkers krijgen vaak boetes. Zónder bon,” zegt hij nadrukkelijk. „Waar blijft dat geld? Dat verdwijnt.”
In de bar My Way proberen sekswerkers Woonsen (34) en Miu (21), beide alleenstaande moeder, zo bevallig mogelijk mannelijke voorbijgangers aan hun tafel te lokken. Na het drankje kunnen ze seksdiensten verlenen in een peeskamer of hotel vlakbij. Woonsen vertelt dat ze in een oogopslag kan zien of ze met een goede of slechte man te maken heeft. „Je ziet het aan hun blik. Soms zijn ze al kwaad als ze je aanspreken, vaak ook dronken. Die neem ik niet mee.”
Soms droomt Miu over liefde. Of een huwelijk met een westerse man. Misschien ontmoet ze deze week wel een Amerikaanse marinier. „Ik durf geen hoge verwachtingen te hebben,” zegt ze. „Ik weet niet hoe leuk Amerikaanse mannen mij vinden, maar ik heb wel een beetje hoop dat er een relatie uit kan komen.”
Sekswerkers proberen passanten in Walking Street hun bar binnen te krijgen voor een drankje in Pattaya.
Ladyboy Kienthong hoopt op een lucratieve week. Elke keer als er een Amerikaans of Russisch marineschip aanmeert, meestal een of twee keer per jaar, doen ook de ladyboys goede zaken, vertelt ze. „Ik heb een hele knappe collega. Zij heeft zo twee of drie klanten per nacht. Zij kan in het toeristische hoogseizoen per maand wel 300.000 baht verdienen (7.500 euro).” Zelf zegt ze zo’n 1.000 euro per maand te verdienen. Ze had een tijd geleden in de Love Point bar een Italiaanse man aan de haak geslagen. Hij nam haar drie maanden mee op reis naar Europa. „Ik zag de Zwitserse bergen.” Daar heeft ze van genoten. Ze lacht nu wel, maar dat is professionaliteit. Overleven. „Ik haat dit werk,” zegt ze nuchter. Ze heeft het geaccepteerd. „Ik denk dat 90 procent van de vrouwen hetzelfde voelt. Het gaat om het inkomen.”
De Amerikaanse marineleiding in Pattaya benadrukt dat de mariniers zich aan alle Thaise wetten zullen houden. Ook moeten ze voor twee uur ’s nachts in hun hotel zijn. Vrijdag meldden lokale media dat twee dronken, vechtende mariniers van Walking Street waren geplukt en op de USS Lincoln zijn vastgezet. Zondag vertrekt het schip in de richting van San Diego.