Migratieroutes De Spaanse maritieme reddingsdienst vond woensdagochtend een kleine houten boot die vanaf West-Afrika koers had gezet richting de eilandengroep. De boot vertrok met 127 mensen aan boord, 44 opvarenden konden worden gered.
Reddingswerkers helpen een van de 44 overlevenden woensdag in de vroege ochtend om van boord te gaan in de haven van Arguineguin.
Van de 128 mensen die op 7 augustus vanuit Gambia de oversteek naar de Canarische Eilanden waagden, heeft de Spaanse maritieme reddingsdienst er woensdagavond 44 kunnen redden. De meer dan tachtig andere opvarenden, onder wie een baby, zijn vermist – en hoogstwaarschijnlijk dood. Dat melden de reddingsdienst en ngo Caminando Fronteras donderdag aan internationale media.
Op ongeveer 120 kilometer van de kust van de Canarische Eilanden spotte een vliegtuig van de maritieme dienst woensdagavond een stuurloos houten bootje. Reddingswerkers troffen daarop de 44 overlevenden aan, en vijf lichamen van overleden migranten. Vanwege de slechte weersomstandigheden – harde wind en hoge golven – kon de reddingsdienst de lichamen die aan boord waren niet bergen, zo deelt de Spaanse reddingsdienst op X.
Drie geredde opvarenden werden vanwege hun „precaire gezondheidstoestand” direct naar het ziekenhuis gebracht. De anderen werden bij de haven van Arguineguin afgezet, waarna een deel van hen alsnog naar het ziekenhuis moest. In totaal had de kleine, overvolle boot 26 dagen op open zee gedreven.
De migranten aan boord zouden voornamelijk afkomstig zijn geweest uit Mali. In Mali zijn door gewapende conflicten en de gevolgen van klimaatverandering honderdduizenden ontheemd en zijn er grote tekorten aan drinkwater. Hulporganisatie Artsen zonder Grenzen spreekt van een humanitaire crisis en schat dat vijf miljoen mensen in het land afhankelijk zijn van noodhulp.
Overlevenden die door de Spaanse reddingsdiensten na 26 dagen op zee van een klein bootje werden gehaald, wachten op medische hulp.
De tocht over water vanuit West-Afrika richting de Canarische Eilanden over de Atlantische Oceaan is een van de dodelijkste migratieroutes ter wereld. Afhankelijk van de plaats van vertrek is de ‘Atlantische route’ tussen de duizend en tweeduizend kilometer lang, en de boten die migranten gebruiken zijn vaak niet bestand tegen de onstuimige omstandigheden op volle zee. Elke dag sterven migranten die de oversteek maken aan uitdroging, onderkoeling, verdrinking of dodelijke infecties.
Toch blijft de route – vooral vanwege een gebrek aan alternatieven – populair. In de eerste vijf maanden van 2026 kwamen er volgens de Spaanse ngo Caminando Fronteras (Walking Borders) al meer dan 1.300 migranten om die de zuidgrens van Europa per boot probeerden te bereiken. In 2025 vielen er op deze migratieroute 3.090 doden, in 2024 meer dan 10.000. Waarschijnlijk liggen de dodentallen in werkelijkheid veel hoger: de kleinste bootjes verdwijnen dikwijls al voordat ze überhaupt door een radarsysteem opgepikt kunnen worden.
Dat sinds 2024 steeds minder migranten sterven op de Atlantische Oceaan komt voornamelijk door de migratiedeals die de Europese Unie sloot met Mauritanië, Senegal en Marokko – drie landen van waaruit veel boten vertrokken. In ruil voor tientallen miljoenen spannen deze landen zich de laatste jaren in om zo veel mogelijk migranten tegen te houden die de oversteek willen wagen. Daarbij worden regelmatig mensenrechten geschonden en migranten mishandeld.