Er zijn verschillende manieren waarop je kan nagaan of je bent gegroeid en een van de minder glamoureuze is tegen een vliegenstrip aanlopen, zoals mijn zus afgelopen week deed in een kampeerboerderij. Het exemplaar moest er getuige het aantal tot rozijntjes geschrompelde insecten al een tijd hangen, maar had helaas voor haar nog niet aan plakkracht ingeboet. Zowat de helft van haar kapsel zat vastgekleefd aan die vaalgele landingsbaan des doods, maar waar ze vroeger meteen had gegild (haar haren zijn haar alles), bleef ze nu kalm.
„Meh”, zei ze tegen me, „wat nu.”
Uit de catacomben van het geheugen kwam een scheikundeles tevoorschijn waarin de docent vertelde dat veel soorten lijm door olie kunnen worden opgelost, dus ik sleepte haar mee naar de keuken. We vonden geen olie maar wel vloeibare bakboter wat we inmasseerden en vervolgens uitspoelden met afwasmiddel. Het lint liet los, tezamen met een behoorlijke hoeveelheid haar maar dat maakte allemaal niet uit want mijn zus, wier driftbuien ooit seismografen ontregelden, leek de berusting zelve.
„Ja, balen”, antwoordde ze toen ik haar ernaar vroeg, „maar niet het einde van de wereld. De boel was al redelijk dood door al dat kleuren, het brak direct, misschien is het beter zo.”
„Vroeger zou je uit je plaat zijn gegaan.”
Ze knikte en staarde naar de plukken in de gootsteen.
„Een tijdje terug”, begon ze, „ontdekte ik bij thuiskomst dat mijn huissleutel niet meer paste. Ik raasde en schold tot ik besefte dat ik het verkeerde exemplaar in het slot probeerde te wurmen. Ik was geeneens dronken. Toen besloot ik om toch maar weer eens met iemand te gaan praten.”
Ze duwde een overgebleven lok achter haar oor.
„Het is veelzeggend”, vervolgde ze, „wat je reactie op kleine alledaagse pech je kan vertellen. Tegenover mijn huis ligt een stoep met losse tegels, die nogal wat onoplettende passanten pootje haakt. Mensen die aanvankelijk de onaantastbaarheid zelf lijken, kijken na zo’n onvrijwillige hinkelpartij woedend om zich heen, alsof de emotie slechts wachtte op een excuus, zoals benzine op een vonk. Het gaat natuurlijk niet om dat ene schrikmoment, maar om de optelsom aan wat je al dwarszat en waar je niet over sprak. Op een gegeven moment heb je gewoon zoveel onuitgesproken zaken in je dat er geen plek meer is voor veerkracht.”
Traag viste ze de laatste plukken uit de gootsteen.
„Het zijn altijd de ongehoorde verhalen”, mompelde ze, haar handen afspoelend met koel, helder water.