Na twaalf jaar als wereldkampioen zijn de hockeysters zaterdag onttroond door Argentinië. Dat het voor eigen publiek misging is extra pijnlijk. Maar bondscoach Raoul Ehren waarschuwde al langer dat het een keer de andere kant op kon vallen.
Zoals vooraf bedacht staan de hockeyers ruim een uur na de wedstrijd op het podium van het feestterrein net naast het Wagener Stadion. Niet met goud, maar met zilver. En met frisse tegenzin.
Terwijl de meeste hockeysters links na een paar minuten het podium verlaten, komt muziekgroep Turfy Gang rechts op. "Ik voel het. Dit wordt ons WK. Het stadion is bui-ten zinnen. Ik weet het zeker, deze beker gaan we winnen", klinkt het.
Het zijn de woorden uit het speciale nummer dat Turfy Gang voor het WK maakte. Teksten die, gezien de staat van dienst van de hockeysters, niet uit de lucht komen vallen. Na 2016 verliet Nederland geen groot titeltoernooi zonder het goud.
Tijdens het optreden van Turfy Gang blijven alleen Luna Fokke, Frédérique Matla en Renée van Laarhoven even op het podium staan. Af en toe gaan hun handen de lucht in. Maar het is allesbehalve het feest dat vooraf was bedacht.
Joosje Burg en haar ploeggenoten kijken elkaar vlak voor de huldiging aan. "Hoe kunnen we met dit team géén goud winnen?", vragen ze zich hardop af na de nederlaag via shoot-outs tegen Argentinië. "We hebben zo'n fantastisch team."
Een paar uur eerder werd er voor de warming-up op het veld wél nog meebewogen op het nummer van Turfy Gang. Het tekent de ontspanning. Nee, onverslaanbaar voelen de hockeysters zich niet. Maar er is wel vertrouwen dat als zij hun niveau halen, dat winst het resultaat is.
Dat vertrouwen komt niet uit het niets. De laatste nederlaag van Oranje op een titeltoernooi in reguliere speeltijd dateert uit 2011, toen Spanje in de groepsfase van het EK te sterk was. Sindsdien volgde een ongeslagen reeks van bijna honderd wedstrijden, die nog altijd voortduurt.
"We zijn nooit echt bezig met puur het winnen. We zijn meer met het proces bezig. En als we dat goed genoeg doen, dan winnen we", zei aanvaller Freeke Moes na de groepsfases. Tuurlijk veranderde dat "een beetje" voor de halve finale en finale. "Dan moeten we gewoon winnen."
Raoul Ehren kan als bondscoach speelsters thuislaten die elk ander land blind zou meenemen. Toch waarschuwde hij vóór het WK al dat het op de afgelopen toernooien telkens wel een keer kantje boord was. Hij wees op de olympische finale (winst op China via shoot-outs) en de EK-finale (2-1-winst op Duitsland).
In de halve finale werd al duidelijk wat Ehren bedoelde. Nederland ontsnapte vlak voor tijd aan de Belgische gelijkmaker. De scheidsrechter vermoedde bolle kant en vroeg de videoscheidsrechter om advies. Bij het bekijken van de beelden werd vervolgens indirect afhouden ontdekt.
De Belgen waren furieus, maar Ehren kon opgelucht ademhalen. "We hebben niet ons beste spel gespeeld. Bij lange na niet", kon hij met een lach zeggen. "We kunnen het er lang een breed over hebben, maar staan gewoon in de finale."
Maar twee dagen later leek de geschiedenis zich in de finale te herhalen. Nederland kwam 1-0 voor, werd daarna teruggedrukt en incasseerde vlak voor tijd de gelijkmaker van Argentinië. Dit keer was er géén ontsnapping.
Een uitgebreide analyse is voor later, beseft Ehren. Hij en zijn speelsters hadden in de rust tegen elkaar gezegd dat ze vol voor de 2-0 wilden gaan. Om een scenario zoals tegen België te voorkomen. Alleen kwam het er niet meer uit.
"Het is zuur, heel zuur. Uiteindelijk hebben we zelf gewoon veel te weinig gecreëerd", zei Ehren in een eerste reactie langs de lijn. "Het zit in dit soort wedstrijden heel dicht bij elkaar. We krijgen het niet cadeau. Dat blijkt maar weer."
Het verslaan van de uitgesproken favoriet werd niet alleen door Argentinië gevierd. Ook de Belgische speelsters, die zelf brons hadden veroverd, waren dolblij met uitkomst van de finale. Ze mengden zich in de feestvreugde, zoals op onderstaande beelden te zien is.
Na drie keer WK-goud op rij eindigde Nederland met zilver. Niet het resultaat waarvoor de hockeysters waren gekomen, en dus was de behoefte aan een feestje klein. Terwijl Turfy Gang de ene na de andere hit inzette, zocht Oranje langzaamaan de uitgang.
Source: Nu.nl sport